28 Φεβρουαρίου 2007

Logotexniko Party

Logotexniko Party Savatto meta tis 20.00. To anakoinosame xtes sth milonga. Kateyaste idees- peite se filoys sas.

Y.G. O ypologisths den eixe ellhnika eksoy ta grieklish

23 Φεβρουαρίου 2007

Εζρα Πάουντ

Τσ’ Άι Τσί’χ

Πέταλα πέφτουν στην πηγή
Πορτοκαλιά φύλλα από ρόδα,
Και η ώχρα τους κολλάει πάνω στην πέτρα.

Αυτό το μικρό ποιηματάκι από τον Pound :D

Έρωτας από τα παλιά

Ένα μικρό κείμενο από τις Ουπανισάδες. Είναι εξαιρετικά δυνατή και πάρα πολύ οικία η σύλληψη που παρουσιάζεται παρακάτω.

Στην αρχή αυτό ήταν μόνο το Εαυτό, με τη μορφή ενός προσώπου (του Πουρούσα). Αυτό, κοιτάζοντας γύρο, δεν είδε τίποτα άλλο απ’ το Εαυτό. Πρώτα είπε: «Αυτός είναι Εγώ», γι’ αυτό έγινε Εγώ στο όνομα. Γι’ αυτό ακόμα και τώρα, αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο, πρώτα λέει «Είμαι εγώ» και μετά προφέρει όποιο άλλο όνομα έχει. Αυτός φοβήθηκε και γι’ αυτό όποιος είναι μόνος φοβάται. Σκέφτηκε: «Αφού δεν είναι τίποτ’ άλλο από μένα, γιατί να φοβάμαι;». Έτσι ο φόβος πέρασε. Γιατί τι να φοβόταν; Ο φόβος γεννιέται μόνο από κάτι δεύτερο.
Αλλά δεν ένιωθε τέρψη. Γι’ αυτό ένας άνθρωπος που είναι μόνος δεν νιώθει τέρψη.
Πεθύμησε για ένα δεύτερο. Αυτός ήταν μεγάλος σαν άντρας και γυναίκα μαζί. Τότε αυτός έκανε αυτό, το εαυτό του, να κοπεί στα δύο, κι έτσι γίνανε ο σύζυγος κι η σύζυγος.

Μτφ: Σ. Λ. Σκαρτσής

Λέτε να είναι έτσι τα πράγματα; Να φοβόμαστε τον άλλον, «τον σύζυγο» γιατί «ο φόβος γεννιέται μόνο από κάτι δεύτερο» και γιατί ξεχνάμε ότι ο δεύτερος είναι ένα κομμάτι από εμάς; Ο φόβος της μη εκπληρωμένης αγάπης, ο χειρότερος φόβος της εκπληρωμένης αγάπης, για να παραφράσω τον Έλιοτ. Κοιτώντας μέσα μας αναγνωρίζουμε τον άλλον; Όπως έλεγε και ο Πλάτωνας, αν η θέλει η ψυχή να γνωρίσει τον εαυτό της θα πρέπει να κοιτάξει μέσα σε μια ψυχή. Τα σώματά μας έχουν ξεχάσει ν’ αγαπούν… Καλημέρα.

08 Φεβρουαρίου 2007

Τσέσλαφ Μίλος

Παρακάτω έχουμε δύο ποιήματα του Πολωνού ποιητή Τσέσλαφ Μίλος (1911-2004), ο οποίος τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1980. Δεν θα πω περισσότερα πράγματα προς το παρόν. Θα αφήσω τον ποιητή να μιλήσει με τα λόγια του Αντώνη Μακρυγδημήτρη, από το βιβλίο του με μεταφράσεις του Μίλος "ΠΟΙΗΜΑΤΑ"

ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Κύριε, αγαπούσα τη μαρμελάδα από φράουλες
Και τη σκοτεινή γλύκα του σώματος της γυναίκας.
Επίσης, την παγωμένη βότκα, τη ρέγγα στο λάδι της ελιάς,
Αρώματα, της κανέλλας, του γαρύφαλλου.
Λοιπόν, τι σόι προφήτης είμαι εγώ; Γιατί το πνεύμα
Να επισκεφτεί έναν τέτοιον άνθρωπο; Πολλοί άλλοι
Ήταν κλητοί και έμπιστοι.
Ποιος να εμπιστευθεί εμένα; Αφού έβλεπαν
Πώς άδειαζα τα ποτήρια και έπεφτα στο φαγητό,
Πώς κοίταζα λαίμαργα το στήθος της σερβιτόρας.
Έσφαλα και το γνώριζα. Ποθούσα τη μεγαλοσύνη
Ικανός να την διακρίνω εκεί όπου υπήρχε,
Όμως δεν ήμουν αρκετά, ελάχιστα μόνο, διορατικός,
Ήξερα τι έμενε για ανθρώπους μικρούς σαν κι εμένα:
Μια γιορτή από φρούδες ελπίδες, μια συγκέντρωση υπερφίαλων,
Ένας αγώνας ραχιτικών, η λογοτεχνία.

Belkeley, 1985

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ

Καθυστερημένα, η ώρα της ταπεινωτικής συμφιλίωσης
Με τον εαυτό του, έφτασε για κείνον.
"Ναι" - είπε - "Δημιουργήθηκα
Να είμαι ποιητής και τίποτα περισσότερο.
Δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο,
Ντρέπομαι πολύ, όμως δεν μπορώ να αλλάξω τη μοίρα μου".

Ο ποιητής; Εκείνος που διαρκώς σκέφτεται κάτι άλλο.
Η αφηρημάδα του οδηγεί τους ανθρώπους γύρω του στην απελπισία.
Ίσως αυτός δεν έχει καθόλου ανθρώπινα συναισθήματα.

Όμως, τέλος πάντων, γιατί δεν θα 'πρεπε να είναι κι έτσι;
Στην ανθρώπινη ποικιλία μια μετάλλαξη, μια ποικιλία
Είναι αναγκαία επίσης. Ας επισκεφθούμε τον ποιητή
Στο μικρό του σπίτι σ' ένα κάπως άχρωμο προάστιο
Εκεί που τρέφει κουνέλια, φτιάχνει βότκα με βότανα,
Και γράφει στην μαγνητοταινία τους ερμητικούς του στίχους.