24 Σεπτεμβρίου 2007

Διάλεξες, διάλεξες τη
μέρα κείνη που το φεγγάρι
φέγγισε και γέννησε τ' αδιάφανο
κορμί μου.
Τούτη η μέρα που ο ήχος
απ' το άνοιγμα του μπουμπουκιού
αντήχησε στου κόσμου
τα αυτιά.
Και ξύπνησαν τ' αγρίμια
και οι μέλισσες και κλαίγοντας
γυρεύουν να με βρούν

...

Και πάλι αυτός ο ήχος
που κάθε φορά θα δίνει
ένα νέο λουλούδι, μια νέα
ζωή, μια καινούργια ομορφιά.
Και γω θα παρακαλώ
το Θεό να μου μάθει
ν' ακούω το πρώτο φτερούγισμα
της πεταλούδας
αφήνοντας πίσω την
ασχήμια της.

23 Σεπτεμβρίου 2007

Aρσένι Ταρκόφσκι

Ζωή, Ζωή

Ι

Σε προαισθήματα δεν πιστεύω και προλήψεις
Δεν φοβάμαι. Στα δηλητήρια και τις
Συκοφαντίες δεν υποχωρώ.
Θάνατος δεν υπάρχει.
Αθάνατοι όλοι. Αθάνατα όλα.
Μην τον φοβάσαι το θάνατο στα δεκαεφτά
Μήτε στα εβδομήντα.
Θάνατος δεν υπαρχει. Ούτε σκοτάδι.
Υπάρχει μόνο φως κι αλήθεια.
Είμαστε όλοι στην ακροθαλασσιά κι εγώ
Ένας απ' αυτούς που τραβούν τα δίχτυα
Όταν μέσα τους πιάνεται η Αθανασία.

το απομεσήμερο ενος φαύνου

παρακάτω έχουμε δυο βίντεο με θέμα το απομεσήμερο ενός φαύνου.

σε αυτό το πρώτο βιντεάκι βλέπουμε την κλασσική χωρογραφία του νιζίνσκι, με τα αυθεντικά σκηνικά και κουστούμια από την όπερα του παρισιού. χορεύει ο κάρολος τζούν.



στο δεύτερο αυτό βιντεάκι, έχουμε ένα απόσπασμα από μια ταινία με θέμα την ζωή του νιζίνσκι. η ταινία νομίζω λέγετε νιζίνσκι. στο απόσπασμα αυτό βλέπουμε την σκανδαλώδη πρώτη πάρασταση του απομεσήμερου ενός φαύνου όπου στο τέλος ο νιζίνσκι αυνανίζεται.



καλή ακρόαση και καλή μελέτη :d

22 Σεπτεμβρίου 2007

Απ' το κορμί σου παιρνούν οι σκιές της νύχτας
όπως τα σύννεφα μπροστά απ' τη σελήνη.
Ολόγιομο φεγγάρι,
συνέχεια αλλάζεις, όπως η θάλασσα
που γεμίζει κι αποτραβιέται απ' τα μάτια σου.

19 Σεπτεμβρίου 2007

il credo di cafe... μην αρχίσετε τα του σχίσματος και του filio que!!!

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.Milk εκ βοδώς,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι' ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.

Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου

Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,
ωστε παρασκευαζώμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.

Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

Αμήν.

από μάιλ... για να μην λέτε ο λογοκλέπτω

14 Σεπτεμβρίου 2007

Από τότε που έχασες τα χρώματα,
μόνο το μαύρο επισκέπτεται τα ποιήματά σου.
Όμως, παράπονα κάνει κι αυτό,
θέλει,λέει, ένα ροζ να κονταροχτυπιέται.

11 Σεπτεμβρίου 2007

Ναζίμ Χικμέτ

Από το "Επιστολές και Ποιήματα"
(1942 - 1946)

ΧΙ

Μας τηνε σκάσανε
Βρισκόμαστε στη φυλακή.
Εγώ μέσα στους τύχους
Εσύ έξω.
Μα τι σημαίνει ότι κι αν γίνει.
Αυτό πούναι χειρότερο
Είναι νάχει κανείς τη φυλακήν εντός του.

Το ξέρουν, δεν το ξέρουν,
Τόσοι άνθρωποι είναι έτσι,
Τόσοι άνθρωποι καλοί κ' εργατικοί και τίμιοι
Που θα μπορούσαν να τους αγαπούν όπως εγώ αγαπάω εσένα.

Αυτά είπε ο γαλανομάτης Ναζίμ και με προβλημάτησε εχθές. δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να πουν ότι είναι ελεύθευροι... και να περπατούν με το κεφάλι ψηλά. ...τα δάχτυλά στο φιλιατρό, που βλέπει και ο ποιήτης και στοχάζεται!!! πάντως η φυλακή είναι μέσα μάς... και όποιος δεν το βλέπει και ζητάει εξωτερικές ελευθερίες πότε μα ποτέ δεν θα μπορέσει να περπατήσει ορθός...

και αυτό έτσι να μας θυμίζει σε τι εποχές ζούμε... ή σε τι εποχές δεν ζούμε

XVI

Γνωρίζουμε κ' οι δυο, καλή μου,
Μας το μάθανε
Να πεινάμε, να διψάμε
Να τσακιζόμαστε απ' την κούραση
Να ζούμε χωρισμένοι.
Δεν καταντήσαμε ακόμη να σκοτώνούμε.
Δεν μας έλαχε ακόμη να πεθάνουμε.
Γνωρίζουμε κ' οι δυο, καλή μου,
Μπορούμε και στους άλλους να το μάθουμε
Να πολεμάν για τους ανθρώπους μας
Και ν' αγαπάνε κάθε μέρα λίγο πιο πολύ
Και ν' αγαπάνε κάθε μέρα λίγο πιο καλά.