28 Οκτωβρίου 2007

Τζελαλεττίν Ρουμί - Μεσνεβί

Λύσε τα δεσμά σου, απελευθερώσου γιέ μου! Μέχρι πότε θα είσαι σκλάβος
του χρυσού , του ασημιού;

20- Εάν ρίξεις τη θάλασσα μέσα σε μια στάμνα, πόσο νερό νομίζεις ότι θα μπορέσει να πάρει;
Σίγουρα την ποσότητα νερού που χρειάζεσαι μόνο για μια μέρα.

Δε χορταίνει το μάτι των άπληστων. Εάν το όστρακο δεν ήταν ολιγαρκές
δε θα γέμιζε με μαργαριτάρια.

Όποιος σκίσει τα ρούχα του από τον έρωτα, αυτός έχει απαλλαγεί παντελώς
από την απληστία και την αμαρτία.

Να είσαι ευλογημένος ω υπέροχε έρωτά μας, γιατί είσαι ο θεράπων όλων
των παθών (των ελαττωμάτων) μας.

Ω θεράποντα της αλαζονείας και της υπεροψίας μας. Είσαι ο Πλάτωνας,
ο Γαληνός μας.

Το σώμα που είναι φτιαγμένο από χώμα, χάρη στον έρωτα ανεβαίνει στο υψηλότερο
στρώμα των ουρανών. Ακόμα και το βουνό αποκτά ευκινησία και αρχίζει να χορεύει.

Ω αγαπημένε! Ο έρωτας έγινε η ψυχή του όρους Σινά. Μέθυσε το βουνό
και ο Μωυσής έπεσε κάτω αναίσθητος.

Εάν τα χείλη μου ενώνονταν με τα χείλη εκείνου που ταυτίζονται οι απόψεις μας,
θα επαναλάμβανα και εγώ τα λόγια του νέι με την ίδια ευγλωττία.

Αυτός που απομακρύνεται από εκείνον που μιλάει την ίδια γλώσσα μαζί του,
χάνει τη λαλιά του έστω κι αν γνωρίζει εκατοντάδες μελωδίες.

Όταν μαραθεί το ρόδο και κιτρινίσει ο κήπος των ρόδων δεν μπορείς
να ξανακούσεις το αηδόνι να αφηγείται τις περιπέτειές του.

30- Ο Αγαπημένος είναι το παν, ενώ ο ερωτευμένος είναι ένα πέπλο. Ο
Αγαπημένος είναι ζωντανός, ενώ ο ερωτευμένος νεκρός.

Όποιος δεν ρέπει στον έρωτα γίνεται πουλί χωρίς φτερά. Αλίμονο
σε αυτόν το δυστυχή.

Εάν δεν έχω το φως του Αγαπημένου εμπρός μου, πίσω μου, πώς θα αντιληφθώ
ποιο είναι το εμπρός και ποιο είναι το πίσω;

Ο έρωτας απαιτεί να λέγονται αυτά τα λόγια. Πώς ο καθρέφτης
να μη γίνει συκοφάντης;

Ξέρεις γιατί ο καθρέφτης σου δεν είναι συκοφάντης; Γιατί δεν σκουπίστηκε από το
πρόσωπό σου η σκόνη, η σκουριά, δεν καθαρίστηκε από αυτά.

Περί ποίησης Λόρκα

με αφορμή το ποιηματάκι αυτής της εβδομάδας που εστάλει από τον αντμινιστρέϋτορ του μπλωγγ, ήθελα να εκφράσω μία άποψη για τον ισπανό ποιητή Λόρκα. Δεν ξέρω αν φταίνε οι μεταφράσεις ή αν ο τρόπος γραφής απευθύνεται σε Ισπανούς. Βρίσκω πάντως το γράψιμό του λίγο αλλοπρώσαλο, τις εικόνες που χρησιμοποιεί από αδιάφορες έως άκομψες. Έχω διαβάσει καμιά δεκαριά ποιήματα και δεν μπορώ να ταυτιστώ με κανένα από αυτά, δεν με έχουν αγγίξει ούτε ελάχιστα. Νομίζω ότι απλά απευθύνεται σε Ισπανόφωνους και πιο ειδικά σε Ισπανούς, οι οπόίοι έχουν συγκεκριμένα βιώματα, και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ταυτιστεί κάποιος άλλος με αυτά. Δεν τον πιάνω τον τύπο.. Πιστεύω ότι είναι υπερτιμημένος.. Αν έχει κάποιος μια απάντηση, μέσω και κάποιου γαμάτου ποήματός του, το οποίο εγώ αγνοώ, ας απαντήσ'.


"μουθ μιλάς με κάκτους
και γίνομαι έρημος"

Θ. Μαρκόπουλος



Είχαμε ήδη εξοπλιστεί
με όλα τα απαραίτητα για εκείνο το ταξίδι
πήρα 3 δραμαμίνες
και 2 βιομέξ
πήρες 1 μπουκάλι βιακάλ
και ένα βετέξ

έτσι κύλλησε ένα 24ωρο
εντός των γεγραμμένων μας ορίων

εγώ ηττήθηκα στη λύσσα του ιλίγγου
και συτυφλώθηκες στο ίνοξ του νεροχύτη

Μπέρλοτ Μπρεχτ

"Τους καρχαρίες ξέφυγα
και νίκησα τους τίγρεις.
Μ' έφαγαν όμως οι κοριοί."

27 Οκτωβρίου 2007

κι αν ήσουν το κέντρο του κόσμου
ποιό το όφελος?
γύριζαν όλοι με πλάτη σε σένα

26 Οκτωβρίου 2007

Στον ποιητή

όσο κοιμάσαι στις ακτές
τα μαχαίρια μας δώσαμε σ αυτούς
που ανοίγουν την πετσέτα στα γόνατα

Για τον "νεαρό ποιητή"

Αφού Έδωσες στα μυρμήγκια φτερά
στην καλοσύνη μου μην ποντάρεις
γύρω απ την κορυφή Κοίτα με
πως περιμένω ζυγιάζοντας

Σ όλους όσους

...πως γυρίζοντας έφτασα πάλι εδώ
στ άδειο σου παράθυρο να περιμένω τι
η κουρτίνα που θα βγει τις ελπίδες μου ξερνάει σε κύκλους
...και πως η ζωή μου άξιζε μόνο γι αυτά
τα μεσοδιαστήματα της αναμονής

On Pound's World War II Broadcasts

Μιλούσα με προχθές για το τι θα μπορούσε να έλεγε ο Pound στις εκπομπές που έκανε για λογαριασμό της Ιταλικής Ραδιοφωνίας την περίοδο 1941 - 1943 όταν έθετε τον εαυτό του στη διάθεση του φασιστικού καθεστώτος του Μουσολίνι και ιδού η απάντηση. Υπάρχουν σε ένα βιβλίο όλες οι εκπομπές του απομαγνητοφωνημένες. Το βιβλίο λέγετε "Ezra Pound Speaking": Radio Speeches of World War II. Ed. Leonard W. Doob. Westport, Conn.: Greenwood Press, 1978. Θα ήταν ενδιαφέρον να το αποκτούσαμε. Για μια πρώτη γεύση όμως πηγένετε στην διεύθυνση http://www.english.uiuc.edu/maps/poets/m_r/pound/radio.htm όπου υπάρχουν απομαγνητοφωνημένες δυο εκπομπές του. Καλή ανάγνωση και τα συμπεράσματα δικά σας.

Τζελαλαντίν Ρουμί

Ένα βήμα προς τη δική σου καρδιά
είναι ένα βήμα προς τον Αγαπημένο.

Σ’ αυτό το σπίτι των κατόπτρων

αντικρίζεις διάφορα πράγματα.

Τρίψε τα μάτια σου

Μόνο εσύ υπάρχεις.

17 Οκτωβρίου 2007

ΜΑΡΙΟ ΝΤ' ΑΒΕΤΙ ΛΙΒΑ(1769-1805)

ενοιωσες τ αγκαθι στο μισχο των πλευρων
κι υστερα παλι κοιταξες
το γυρο τ ασβεστη χαμενο
πισω απο τ αρωματα και τις προοπτικες
μοναχος σου φωναζοντας με θριαμβο
σα να λυνες το αινιγμα του κοσμου
ετουτο το λουλουδι ειναι η ζωη
κι ολεςοι ζωες τελειωνουνε στ αλωνια

λογια που θα πες φιλε μου
μιαν ωρα που χε πεσει μολυβι στην ψυχη
κι οσοι νεκροι αγαπησες
δε σου δειξαν ο ηλιος πως κρατιεται
και ματαια περιμενες να ερθει ο διγενης

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:Γ.Κ.ΚΑΝΑΚΑΡΗΣ

08 Οκτωβρίου 2007

Τζουζέππε Ουνγκαρέττι

Άσμα έκτο

Λεία όμορφη ω
νυχτερινή φωνή,
πυρετό μου φέρνει
κάθε σου σάλεμα.

Συ μνήνη, μόνη,
δαιμονισμένη δύνεσαι
τη λευτεριά στα δίχτυα σου να πιάσεις.

Στη σάρκα σου που ξεγλιστρά
και σε βάθη τρικλίζει από θολούς καθρέφτες
Όνειρο, και τι κρίματα
συ δεν μου δίδαξες να συντελώ;

Κρατημό δεν έχω πια μ' εσάς. Οράματα.

Κι από τύψεις δικές σας είναι πάντα
βαριά η καρδιά μου το πρωί σαν ξημερώνει.

07 Οκτωβρίου 2007

Καίω τη σκιά μου
αλλά οι φλόγες δεν μ' αγγίζουν
Περπατώ φλεγόμενη σε μια λωρίδα φωτός
και κοιτάζω το σώμα μου να σκορπίζεται στον αέρα.
I burn my shadow like there is no tomorrow
burn my shadow
burn

05 Οκτωβρίου 2007

Από ένα φίλο, εξαιρετικό μουσικολόγο, Χρίστος Ζάχος

Πάρε μια βαθιά ανάσα.

Μάθε να μιλάς.

Μάθε να περπατάς.

Μάθε να τρως και να βρίσκεις το δρόμο

για το σπίτι μόνος σου.

Μάθε να συμπεριφέρεσαι σωστά κι ευγενικά, ειδικά ανάμεσα σε ξένους.

Μάθε να μη φοβάσαι το σκοτάδι.

Πήγαινε σχολείο ή μην πας σχολείο.

Σπούδασε ή μη σπουδάσεις.

Δούλεψε. Ή τεμπέλιασε. Δεν έχει και πολλή σημασία άλλωστε.

Χτύπησε το κεφάλι σου στον τοίχο,

ή χτύπησε κάποιου άλλου το κεφάλι στον τοίχο, κατά προτίμηση.

Βρες ένα χαριτωμένο πλάσμα να υπάρχει δίπλα σου στην κατάλληλη ηλικία.

Μείνε μαζί του όλη σου τη ζωή από ανασφάλεια,

-πάω στοίχημα πως κι αυτό το ίδιο θα θέλει άλλωστε.

Μάθε να καταπιέζεσαι, περισσότερο ή λιγότερο.

Καταπίεσε και συ με τη σειρά σου.

Ονειρέψου λίγο, αλλά μην μπερδέψεις τα όνειρα

με την πραγματικότητα γιατί αυτή –δυστυχώς- δε φτιάχνεται

από ονειροφαντασίες.

Δέξου το.

Αποδέξου το.

Κάντο φιλοσοφία.

Δίδαξε τους νεότερους να επαναλάβουν με ακρίβεια τη φιλοσοφία σου.

Έχε υπομονή, δεν καταλαβαίνουν. Στην αρχή κανείς δε θέλει να καταλάβει.

Δώσε επιχειρήματα, σπάσε τις αντιρρήσεις.

Κάνε τους άλλους να σε σέβονται και να σε εκτιμούν.

Κάνε κάποτε ειλικρινή (όχι αυστηρή) αυτοκριτική.

Έκανες σίγουρα περισσότερα από πολλούς,

πρέπει να είσαι πολύ υπερήφανος γι' αυτό.

Δες κατάματα το πεπερασμένο των δυνάμεών σου.

Νιώσε την ανάγκη να αποσυρθείς,

ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος

καταλαβαίνει μέχρι πιο σημείο μπορεί να πάει.

Δείξε την ώρα αυτή μια αξιοθαύμαστη μεγαλοσύνη.

Κατηφόρισε.

Βρες μια τρύπα στο χώμα.

Μπες μέσα.

01 Οκτωβρίου 2007

Ιάσων Δεπούντης

από το Τρεις επικίνδυνες ενότητες με θέμα τον ήλιο

ΙΙΙ

Τι βλέπει ο ήλιος

Ο ήλιος βλέπει καθημερινά

το δρόμο με τον τυφλοπόντικα

Μαζί χωμένους στα στενά τους δρόμους

του σκληρού ασπάλακα και του τερμίτη

Ο ήλιος βλέπει όλους τους δρόμους

που τρέχει ανυπόμονη η καταστροφή

κ’ εκεί π’ ακούγεται οργισμένη η έκρηξη

όλοι ή κανένας όλοι ή κανένας όλοι

Ο ήλιος βλέπει από πολύ κοντά πολύ

τεράστιες πολιτείες κι άγρια δάση

τα παραμορφωμένα πρόσωπα της αγωνίας τους

ένοχο τον αέρα που φυσάει σε πόλεμο

και διεφθαρμένα τα μεγάλα όνειρα

Ο ήλιος βλέπει με κάτι άγρια μάτια πάλι

τα μάτια εκείνων που ακόμη δε χορταίνουν

που δε χορτάσαν την ελπίδα την ειρήνη…

Βλέπει ο ήλιος πριν βουτηχτεί στη δύση του

τα μαύρα φτερωτά ποντίκια των συνοικιών-

όλα σ’ ετοιμασία όλα σ’ ετοιμασία όλα…

Αμέτρητες οργές μες στην ψυχή θα βλέπει

Ο ήλιος που κι αυτή τη νύχτα ακόμη βλέπει!

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 46-48, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1958, σελ. 45)