29 Δεκεμβρίου 2007

Βαλσαμωμένες μνήμες καταδιώκουν
το ζωντανό ποτάμι του μυαλού.
Καρφιά στα χέρια υπενθυμίζουν
αλλοτινά έρημα σπίτια,
χτισμένα στην πεδιάδα του κορμιού.
Το σχοινί μιας παιδικής κούνιας
θα κρεμάσει μια ενήλικη φιγούρα
λίγο πριν μαζέψει το τριακοστό
παραγάδι της λίμνης.
Μυρωδιά από αγιόκλημα
στις μισογκρεμισμένες γωνίες του σπιτιού
θα τη συνοδεύσει στο έρημο μονοπάτι
του τελειωμένου χρόνου.
Στην αυριανή αυγή
ένα έκπτωτο άστρο θα'ναι
τ'αντάλλαγμα στο αέναο γίγνεσθαι του Κόσμου.

16 Δεκεμβρίου 2007

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Σονέτο για τον Ορφέα, ΙΙ 4

Ω, αυτό είναι το ζώο που δεν υπάρχει.
Δεν το γνώριζαν αλλά κάθε φορά το αγαπούσαν
—την κίνησή του, την στάση του, τον λαιμό του,
μέχρι και το φως από το σιγανό του βλέμμα —.

Δεν υπήρξε ποτέ βέβαια. Αλλά επειδή το αγαπούσαν,
γινόταν ένα καθαρό ζώο. Του άφηναν πάντα χώρο.
Και στον χώρο, καθαρά και μέσα στα περιθώρια,
σήκωνε ελαφρά την κεφαλή του και δεν χρειαζόταν πολλά

για να υπάρχει. Δεν το έτρεφαν με κανένα σπόρο
,πάρα με μόνο με την δυνατότητα να υπάρχει.
Και αυτή έδωσε τέτοια δύναμη στο ζώο,

που φύτρωσε από μόνο του στο μέτωπο ένα κέρας. Μονό κέρας.
Άσπρο πλησίασε μια παρθένα,
και υπήρχε στον ασημένιο καθρέφτη και σε αυτή.

07 Δεκεμβρίου 2007

Εν τω μηνί Αθύρ----Κ.Π. Καβάφης

Με δυσκολία διαβάζω - στην πέτρα την αρχαία.
«Κύ[ρι]ε Ιησού Χριστέ». - Ένα «Ψυ[χ]ήν» διακρίνω.
«Εν τω μη[νί] Αθύρ» - «Ο Λεύκιο[ς] εκοιμήθη».
Στη μνεία της ηλικίας - «Εβί[ωσ]εν ετών»,
το Κάππα Ζήτα δείχνει - που νέος εκοιμήθη.
Μες στα φθαρμένα βλέπω - «Αυτό[ν]... Αλεξανδρέα».
Μετά έχει τρεις γραμμές - πολύ ακρωτηριασμένες
μα κάτι λέξεις βγάζω- - σαν «δ[ά]κρυα ημών», «οδύνην»,
κατόπιν πάλι «δάκρυα», - και «η[μί]ν τοις φίλοις πένθος».
Με φαίνεται που ο Λεύκιος - μεγάλως θ΄αγαπήθη.
Εν τω μηνί Αθύρ - ο Λεύκιος εκοιμήθη.


---- ίσως και να το ΄χετε διαβάσει. Η μουσικότητα και η συγκρατημένη του τραγικότητα πιστεύω ακτινοβολούν.