28 Μαρτίου 2008

HAIKU XXIV (σύννεφο πίκρας)


Η καταιγίδα
Αιχμαλώτισε το φως
Βρεγμένη ψυχή .

Νύχτα μοιραία
το θάνατο γέννησα
Οργασμός φιδιού

Πορφυρός ήλιος
Γρονθοκοπά το σκότος
Μαχαίρι κρατώ.

25 Μαρτίου 2008

Τσέζαρε Παβέζε

Και τότε εμείς οι δειλοί
που αγαπούσμε τους ψιθύρους
της νύχτας, τα σπίτια,
τα μονοπάτια στο ποτάμι,
τα κόκκινα και βρώμικα φώτα
εκείνων των τόπων, την ήρεμη,
σιωπηλή θλίψη-
τραβήξαμε τα χέρια
από τη ζωντανή αλυσίδα
και σωπάσαμε, μα η καρδιά μας
σκίρτησε στο αίμα
και δεν υπήρχε πια ηδονή
δεν υπήρχε πια εγκατάλειψη
στο μονοπάτι στο ποτάμι-
όχι πια σκλάβοι, μάθαμε
πως είμαστε ζωντανοί και μονάχοι.

21 Μαρτίου 2008

Απιστία

 
Πολλά άρα Ομήρου επαινούντες, αλλά τούτο
ουκ επαινεσόμεθα... ουδέ Αισχύλου, όταν φη η
Θέτις τον Απόλλω εν τοις αυτής γάμοις άδοντα

«ενδατείσθαι τας εάς ευπαιδίας,
νόσων τ' απείρους και μακραίωνας βίους.
Ξύμπαντά τ' ειπών θεοφιλείς εμάς τύχας
παιών' επευφήμησεν, ευθυμών εμέ.
Καγώ το Φοίβου θείον αψευδές στόμα
ήλπιζον είναι, μαντική βρύον τέχνη:
Ο δ', αυτός υμνών,...
... αυτός εστιν ο κτανών
τον παίδα τον εμόν».
Πλάτων, Πολιτείας, II


Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα
σηκώθηκε ο Απόλλων στο λαμπρό τραπέζι
του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους
για τον βλαστό που θάβγαινε απ' την ένωσί των.
Είπε· Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θαγγίξει
και θάχει μακρυνή ζωή. -Αυτά σαν είπε, η Θέτις
χάρηκε πολύ, γιατί τα λόγια
του Απόλλωνος που γνώριζε από προφητείες
την φάνηκαν εγγύησις για το παιδί της.

Κι όταν μεγάλωνεν ο Αχιλλεύς, και ήταν
της Θεσσαλίας έπαινος η εμορφιά του,
η Θέτις του θεού τα λόγια ενθυμούνταν.
Αλλά μια μέρα ήλθαν γέροι με ειδήσεις,
κ' είπαν τον σκοτωμό του Αχιλλέως στην Τροία.
Κ' η Θέτις ξέσχιζε τα πορφυρά της ρούχα,
κ' έβγαζεν από πάνω της και ξεπετούσε
στο χώμα τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια.
Και μες στον οδυρμό της τα παληά θυμήθη·
και ρώτησε τι έκαμνε ο σοφός Απόλλων,
που γύριζεν ο ποιητής που στα τραπέζια
έξοχα ομιλεί, που γύριζε ο προφήτης
όταν τον υιό της σκότωναν στα πρώτα νειάτα.
Κ' οι γέροι την απήντησαν πως ο Απόλλων
αυτός ο ίδιος εκατέβηκε στην Τροία,
και με τους Τρώας σκότωσε τον Αχιλλέα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

16 Μαρτίου 2008

Λογοτεχνική Εκδήλωση Από το Λογοτεχνικό Καφενείο

Την Τρίτη 18 Μαρτίου
Στις 8:00 μ.μ.
Στα πλαίσια της εβδομάδας ποίησης του βιβλιοπωλείου Πολύεδρο, Κανακάρη 147



Τα μέλη της Λογοτεχνικής Ομάδας Διαβάζουν ποίησή τους…
… και όχι μόνo

Μοναστηράκι

Στο παζάρι που με μισή καρδιά κατέβηκες
τον Σίλε είδες να φυλλομετρά βιβλία second hand
πόσα σου μείναν 70;για την ακρίβεια του λες 69
αστα βιβλία κ προχώρα
νομίσματα πιο κάτω κ παράσημα
τί να τα κάνεις
θάλασσα ζήτησες, πουλάνε;
χέρια ανοιχτά, πόδια γερά πουλάνε;
μόνο μπαμπούσκες σ όλα τα μεγέθη
ανόητη σε κύκλωσαν πριν καταλάβεις
πως κούφια σώματα δε πρέπει να πιστεύεις
στείλτες στο διάολο τώρα
κιτρινισμένα αρώματα σε κούτες ορθογώνιες
άσπρες γλαδιόλες κ απ τον κήπο γιασεμιά
κανείς λουλούδια μη σου φέρει
ύπουλη μνήμη της οσμής πώς θα τη διώξεις;
παπούτσια μαύρα για στιγμές επίσημες
εσύ τ αγόρασες, θυμάσαι;
-αν δε του κάνουνε μπορεί να τα αλλάξει-
ύστερα λέγαν τον υπεύθυνο να βρεις
να του ζητήσεις τί, από καιρό το γνώριζες
λυπάμαι ο Κύριος δε μένει πια εδώ
κι όσο σε γλείφει ένα τανγκό
τη βλέπεις;
μια γάτα άρρωστη ζυγιάζει το διχτάκι σου
την είδες;
φοβάμαι πια δε θα την αποφύγεις
κι αγοραστή κανένα δε θα βρεις
τέτοιο φορτίο να ζητά
κάνε μια στάση
κοίτα στα πόδια σου πόσα παιχνίδια
κ συ απ όλα εκείνο το τρενάκι διάλεξες
που ζαλισμένο αδιάκοπα γυρίζει
σε ταψί αλουμινίου

13 Μαρτίου 2008

XAIKOY XVI (κόκκινες σταγόνες)


Σταγόνες βροχής
σταλάζουν στη καρδιά μου
Σ αυτές πνίγηκα.

Στο καλό να πας
Να είσαι ευτυχισμένος
Σου ζωγράφισα.

Κόκκινες γίναν
Σαν έφυγες μακριά μου
Δε το πρόσεξες;

Καημός βαθύς
τα λευκά μου σεντόνια
μάτωσε ξανά

κλαίω που τώρα
τα μάτια σου δε βλέπω
πέρασ’ η ώρα

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΟΥΖΟ

Σήμερον εις βιβλιοπωλείον Πρωτοπορία οδού Γεροκωστοπούλου της ωραίας πόλης των Πατρών, εκδήλωσις θα λάβει χώρα για τον Ποιητήν Νίκο Καρούζο. Ώρα οχτώ και μισή. Θα προβληθεί documentary και θα πραγματοποιηθούν εισηγήσεις (Κώστας Κρεμμύδας-Ποιητής, εκδότης περιοδικού Μανδραγόρας/Ξένη Σκαρτσή-Ποιήτρια, Δρ Φιλολογίας/Βασίλης Λαδάς- Συγγραφέας/Δέσποινα Καρβέλα-Σκηνοθέτης).

Όσοι λάτρες της Ποίησης, προσέλθετε.

ΠΕΤΙΜΕΖΙ

Καλές διακοπές στην Γκουανταλαχάρα
Με άφθονο γάλα στη μαύρη μας καρδάρα
Μπόλικο ντέφι τους ρυθμούς μας για να παίζει
Και η αρκούδα να ρουφά το πετιμέζι

COPYRIGHT © CHURCHWARDEN

08 Μαρτίου 2008

Hafiz

Κοιτάξτε πάνω σε τι έπεσα σήμερα. Ψάχνοντας πληροφορίες για τον μυστικό Ιρανό ποιητή Χαφίζ, που έζησε πριν περίπου 700 χρόνια στο Σιράζ, ανακάλυψα αυτούς τους πλανόδιους πωλητές που κυκλοφορούν με το κιλό στους δρόμους του Σιράζ. Αυτοί λοιπόν οι πλανόδιοι πωλητές αντί να πουλάνε καλάμια, αναπτήρες, λέιζερ, ψαλίδια, πιστολάκια και κάθε λογής άχρηστα πράγματα που εμείς οι πολιτισμένοι τα αγοράζουμε αφειδώς, πουλάνε ποιήματα. Να εδώ παραδείγματος χάριν η νεαρή αυτή κοπέλα ζητάει από τον νεαρό ένα ποίημα. Η παράδοση λέει ότι αυτά τα ποιήματα βοηθούν στις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τα σοφά τους λόγια ή με τα λόγια τους της αγάπης. Η παράδοση λέει ότι πριν διαλέξεις το κατάλληλο ποίημα πρέπει να κάνεις μια μικρή δέηση στην ψυχή του ποιητή. Μερικές φορές ο πλανόδιος έχει μαζί του ένα πουλί που αυτό σου διαλέγει το ποιήμα που θα σε βγάλει από την δύσκολη θέση ή που θα φέρει πίσω την πληγωμένη σου αγάπη. Το συνταρακτικό για μένα είναι αυτή η εντελώς διαφορετική αντίληψη της ποίησης που έχουν αυτοί οι άνθρωποι. Η ποίηση είναι κάτι τόσο απλό, τόσο προσιτό, τόσο άμεσο όσο ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Και το γεγονός αυτό την κάνει ένα εξαιρετικά μαγικό καθημερινό γεγονός.



ΓΥΝΑΙΚΑ

Mέσα σου εκσπερματώνω και γεννιέμαι
Γυναίκα
Και δυο φορές μαθαίνω πώς
Να σ’ αγαπώ: μάνα κι ερωμένη

Τι σημαίνει να πάλλονται
Οι φωνητικές χορδές του αηδονιού
Δεν έχεις καταλάβει: ούτε γιατί
Η αψάδα στο λαιμό του κομμένου
Τριαντάφυλλου
Σου προσφέρει πορφυρή την αμαρτία του κόσμου
Ύδωρ ανθισμένο στους μηρούς σου
Ανάσα άνασσας λαβωματιάς

Δεν έχεις καταλάβει, όμως αντέχεις˙
Με την κοιλιά να σε βαραίνει
Τρέχεις στα χωράφια να στυλώσεις
Τα σπαρτά
Γυναίκα-είσαι η ελπίδα της καμένης σάρκας
Να λιώσει ένα ακόμη μέταλλο
Πάνω σε μια αξιοπρέπεια
Προτού χαράξει η μέρα που όλους θα μας
Καταπιεί

Γυναίκα, δεν έχεις καταλάβει-δεν πειράζει
Είμαι εδώ απ’ τα πόδια σου να εξηγώ
Ποιον διάλεξε η Φύση στη φουρτούνα
Ποιος με κρατά καθώς σκουντουφλώ
Και προσπαθώ αγόρι μικρό να περπατήσω
Εδώ που μ’ έφερες

Κι όπως μέσα στις τόσες απαιτήσεις μου
Κλαις και διαμαρτύρεσαι
Εγώ δε σε παρεξηγώ-τόσα μπορεί το φως
Και άλλα τόσα
-παύει η ομορφιά ποτέ της να εργάζεται;

Κι αν κάπου κάπου
Την πλάτη σου γυρνάς και με προδίδεις
Παίρνοντας πίσω βίαια
Όλες μου τις αισθήσεις απ’ τη σάρκα μου
Όπως μόνο η σάρκα μου μπορεί
Εγώ πάλι ανάπηρος στο ποίημα ανεβαίνω
Και κλείνω με τους ίδιους στίχους
Τα ίδια πνιγμένα δάκρυα στα μάτια

Μέσα σου εκσπερματώνω και γεννιέμαι
Γυναίκα
Κι απ’ τα χείλη σου περιμένω το Θεό:
Μάνα κι ερωμένη της ζωής μου
Πλανεύτρα της βαρύτερής μου ήττας
Ουσία του ευάλωτου αγγίγματος

Παλαίστρα της τρανότερης αγάπης μου

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

07 Μαρτίου 2008

and here comme the Byrds :D



To everything (turn, turn, turn)
There is a season (turn, turn, turn)
And a time for every purpose, under heaven

A time to be born, a time to die
A time to plant, a time to reap
A time to kill, a time to heal
A time to laugh, a time to weep

To everything (turn, turn, turn)
There is a season (turn, turn, turn)
And a time for every purpose, under heaven

A time to build up,a time to break down
A time to dance, a time to mourn
A time to cast away stones, a time to gather stones together

To everything (turn, turn, turn)
There is a season (turn, turn, turn)
And a time for every purpose, under heaven

A time of love, a time of hate
A time of war, a time of peace
A time you may embrace, a time to refrain from embracing

To everything (turn, turn, turn)
There is a season (turn, turn, turn)
And a time for every purpose, under heaven

A time to gain, a time to lose
A time to rend, a time to sew
A time to love, a time to hate
A time for peace, I swear its not too late

06 Μαρτίου 2008

ΣΝΟΥΠΥ

Με προίκα τη μανία για τον Σνούπυ
Μετοίκησα επιτυχώς στη Γουαδελούπη
Διαβάζοντας ανελειπώς Γιάννη Σκαρίμπα
Κρώζοντας ανεπιτυχώς "Αρίμπα, Αρίμπα!"
coryright: Churchwarden

04 Μαρτίου 2008

http://aimof.blogspot.com/

Ο αιμόφιλος της Ινφλουέντζας... απολαύστε τον

Federico Garcia Lorca

 Όταν Το Φεγγάρι Ανατέλλει...

Όταν το φεγγάρι ανατέλλει
οι καμπάνες χάνονται
κι εμφανίζονται
αδιαπέραστα μονοπάτια.

Όταν το φεγγάρι ανατέλλει
η θάλασσα σκεπάζει τη γη
κι η καρδιά νιώθει
σαν ένα νησί στην απεραντοσύνη.

Κανείς δε τρώει πορτοκάλια
τη πανσέληνο.
Πρέπει μόνο
κρύα πράσινα φρούτα.

Όταν το φεγγάρι ανατέλλει
με εκατό ίδια πρόσωπα
τα ασημένια νομίσματα
κλαίνε στη τσέπη.

02 Μαρτίου 2008

X

Φτύνω κατάμουτρα τον κόσμο που φτιάξαμε.
Έρχομαι εγώ, σήμερα, και του βάζω Χ φτύνοντάς τον στα μούτρα, κρατώντας απ’ το σβέρκο τη φίλη μου H.
Φτιάξαμε πάλι έναν κόσμο ηλίθιο.
Φτιάξαμε πάλι μιαν ασυναρτησία, που όσο και να ιδρώσεις δε βγάζεις νόημα.

Όλο έγραφαν κι έσβηναν οι προηγούμενοι κοιτάζοντας με δέος τους επόμενους.
Όλο έγραφαν κι έσβηναν και τώρα δε θα πίστευαν στα μάτια τους.
Δε θα τολμούσαν να πιστέψουν το μέγεθος του λάκκου που έχουμε πάλι ανοίξει.

Δε χρειάζεται να πω, ξέρουμε όλοι περί τίνος πρόκειται.
Περί ποιου λάκκου ανοιχτού που δεν κλείνει μιλάω.
Προσπάθησε να ελπίσεις.
Κι εσύ!
Άδικος κόπος.

Όταν ακόμα και φωτεινοί άνθρωποι ενθουσιάζονται.
Όταν ριγούν με τα μεγάλα καταπληκτικά σημερινά επιτεύγματά μας,
και με ανοιχτό το στόμα συνεχίζουν να θαυμάζουν.
Όταν ο πρώτος άνθρωπος με εμφυτευμένο τσιπάκι είναι πια γεγονός και κόβει βόλτες ανάμεσά μας.
Και λέει, κανένας χαλασμός κόσμου, όλα καλά,
μπορεί να συνδέεται με το Ίντερνετ κατευθείαν από τον εγκέφαλό του!
Μπορεί να κάνει υπολογισμούς με φοβερή ταχύτητα και να θυμάται ασύλληπτο όγκο πληροφοριών!
Μπορεί να κάνει και delete σε ότι δε θέλει να θυμάται.

Κι ο κόσμος;
Τα ίδια ο κόσμος. Και χειρότερα.
Καπνοί πάντα στο Αφγανιστάν - εκεί φυσάν ηρωίνη στα πρόσωπα
των παιδιών τους.
Για να ξεχαστούν ομαδικά, λογικό.
Μάλλον θα πέθαναν χτες καμιά χιλιάδα στην Αφρική, γενικώς.
Στην Ασία, δεξιά πάνω-πάνω, ζουν, πεθαίνουν, κανείς δεν ξέρει.
Βέβαια δεν υπάρχει και χρόνος.
Δεν υπάρχει χρόνος για τέτοιες λεπτότητες.
Στη «Δύση» ελευθερία-ευημερία και βέβαια ισονομία.
Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι μπροστά στους νόμους.
Των εταιρειών.

Γι’ αυτό χόρεψε απόψε με το έξυπνο μπιτάκι πολλές φορές,
πάνω κάτω, πέρα δώθε, δεν είναι κι άσχημα.
Χόρεψε, αν δεν το κάνεις μπορεί και να σου στρίψει.
Πιες – μάλωσε - ρίξε ξύλο - φάε ξύλο πολλές φορές.
Τι να κάνεις-τι μπορείς να κάνεις!
Γαντζώσου σε ξένα μέλη πολλές φορές, ναι, σίγουρα, εκεί
είναι η σωτηρία σου.
Γεύσου λίγο σάλιο που ίσως αξίζεις, ίσως όχι,
όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο, όσο πιο γλυκό.....και μην σκέφτεσαι τα σύννεφα.
Τα γκρίζα σύννεφα, που θα τα σκοτώσουμε κι αυτά μαζί μας.

Αύριο άλλωστε χαράζει μια νέα μέρα.
Θα ξεκινήσουν όλα κανονικά.
Θα ξεχαστούν πάλι όλα, σαν μια ήρεμη βόλτα στην πλατεία, σαν μια όμορφη φωτογραφία υπολογιστή.
Σαν ένα όμορφο κάδρο με όλους μας - κύριος, μη φεύγεις, η φωτογραφία είναι για όλους εδώ.
Η χαρά είναι μεγαλύτερη όταν τη μοιράζονται όλοι.




------------Χρήστος Ζάχος--------------