30 Απριλίου 2008

Θάλασσα του πρωιού

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.
Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ' αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ' εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

22 Απριλίου 2008

XAIKOY XXVI (του Πάσχα)


Πάσχα Ελλήνων
φιλί αγάπης δίνω
οσμή άνοιξης

Εσταυρωμένος
χαράζει τη πορεία
Αναμάρτητος

Με το αίμα του
κόκκινες παπαρούνες
βάφει εις μνήμη

Απ' τα πάθη σου
προσδοκώ Ανάσταση
ψυχής γαλήνη

Luis Cernuda - Το ποίημα της Εβδομάδας

Δύο ποιήματα του Λουίς Θερνούδα... έτσι για να θυμόμαστε πού και πού ότι η ποίηση δεν μεταφράζεται, ότι η ποίηση καλύτερα ακούγετε παρά διαβάζεται. Καλή ακρόαση:





Εδώ μπορείτε να ακούσετε ρον ποιητή να ααγγέλει το παρακάτω ποίημα.


Αν μπορούσε να ονομάσει...

Αν ο άνθρωπος μπορούσε να ονομάσει εκείνο που αγαπάει,
Αν ο άνθρωπος μπορούσε να σηκώσει την αγάπη του στον ουρανό
Σαν ένα σύννεφο στο φως'
Αν όπως τοίχοι που γκρεμίζονται,
Για να χαιρετήσει την αλήθεια ορθή στη μέση,
Μπορούσε να γκρεμίσει το σώμα του, αφήνοντας μόνο την αλήθεια της αγάπης του,
Την αλήθεια του εαυτού του,
Που δεν την λένε δόξα, φιλοδοξία ή τύχη,
Αλλά επιθυμία ή έρωτα,
Εγώ θα ήμουν αυτός που φανταζόταν'
Αυτός που με τη γλώσσα του, τα μάτια και τα χέρια του προκηρύσσει στους ανθρώπους την άγνωστη αλήθεια, την αλήθεια του πραγματικού έρωτα του.
Δε γνωρίζω άλλη ελευθερία από κείνη του να είμαι φυλακισμένος κάποιου
Που δεν μπορώ να ακούσω τ' όνομά του χωρίς να ριγήσω'
Κάποιου που με κάνει να ξεχνάω αυτή την άθλια ύπαρξη,
Που γι' αυτόν η μέρα και η νύχτα είναι για μένα αυτό που εκείνος θέλει,
Και το σώμα και το πνεύμα μου πλένε στο σώμα και στο πνεύμα του
Σαν ξύλα χαμένα που η θάλασσα βουλιάζει ή ταξιδεύει
Ελεύθερα, με την ελευθερία του έρωτα,
Τη μοναδική ελευθερία που με εξυψώνει
Τη μοναδική ελευθερία που γι' αυτή πεθαίνω.
Εσύ δικαιολογείς την ύπαρξή μου:
Αν δε σε γνωρίσω, δεν έχω ζήσει'
Αν πεθάνω χωρίς να σε γνωρίσω, δεν πεθαίνω γιατί δεν σε έζησα.

Εδώ μπορείτε να ακούσετε με τη φωνή της Carmen Feito Maeso το εξής ποίημα:


Σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ.

Σου το ‘χω πει με τα’ αγέρι,
παιχνιδίζοντας στην άμμο,
ή οργισμένος σαν θυελλώδες όργανο.

Σου το ‘χω πει με τον ήλιο,
που χρυσώνει γυμνά νεανικά κορμιά
και που χαμογελάει σ’ όλα τα’ αθώα πράγματα.

Σου το ‘χω πει με τα σύννεφα,
μέτωπα σκυθρωπά που βαστάνε τον ουρανό,
θλίψεις φευγαλέες.

Σου το ‘χω πει με τα φυτά
διάφανα κι ανάλαφρα πλάσματα,
που σκεπάζονται με ντροπαλή κοκκινίλα.

Σου το ‘χω πει με το φόβο,
σου το ‘χω πει με τη χαρά,
με την αηδία, με τα τρομερά λόγια.

Όμως αυτό δε μου φτάνει.
Περ’ απ’ τη ζωή
θέλω να σ’ το πω με το θάνατο,
περ’ απ’ την αγάπη
θέλω να σ’ το πω με τη λησμονιά.

Μετφ. Ηλίας Ματθαίου


Γραφτείτε στην λίστα του ποιήματός της εβδομάδας για να έχετε κάθε εβδομάδα ένα καινούργιο ποίημα στο ηλεκτρονικό σας ταχυδρομείο.

17 Απριλίου 2008

Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ

"Ξυπνούσα και έβρισκα το μήνυμά του το πρωί.
Δε ξέρω τι ήταν αυτό που μου ’φερνε, γιατί δε ξέρω να διαβάζω καθόλου.
Θ’ αφήσω τον σοφό μέσα στα βιβλία του, δε θα τον ρωτήσω καθόλου:
μπορώ τάχα να ξέρω αν θα μπορούσε να καταλάβει το δικό μου μήνυμα;
Θ’ αγγίξω το πρόσωπό μου με το γράμμα, θα το σφίξω πάνω στην καρδιά μου.
Όταν η νύχτα θα γίνει σιωπηλή και τ’ αστέρια θα βγουν ένα-ένα,
θα το ανοίξω πάνω στα πόδια μου και θα μείνω σιωπηλός.
Τα φύλλα που μουρμουρίζουνε θα μου το διαβάσουνε με δυνατή φωνή,
το γρήγορο ποτάμι θα μου το σιγοψιθυρίσει και τα εφτά αστέρια της γνωριμίας
θα μου το τραγουδήσουνε από τους ουρανούς.
Δε κατάφερα να βρω αυτό που ψάχνω.
Αυτό που θάθελα να μάθω δε το καταλαβαίνω καθόλου.
Μα αυτό το μήνυμα που δεν ήξερα να αποκρυπτογραφήσω
υποβάσταξε το φορτίο μου και οι σκέψεις μου γίνανε μελωδίες."

Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ, « Ένα καλάθι με καρπούς »

15 Απριλίου 2008

Η ποίηση των φίλων

Το τελευταίο καιρό παίρνουμε ποιητικές συλλογές και ποιήματα από διάφορους φίλους ανά την Ελλάδα. Η ανάγκη για ανεξάρτητη, αδέσμευτη έκφραση φαίνεται και είναι επιτακτική στους καιρούς που ζούμε. Έτσι αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια σειρά παρουσιάσεων των φίλων ποιητών και των ποιημάτων τους, με γενικό τίτλο, "η ποίηση των φίλων". Σε αυτήν την σειρά θα παρουσιάζουμε ποιήματα και ποιητές, οι οποίοι δεν είναι ταχτικοί συνεργάτες του Λογοτεχνικού Καφενείου, έτσι ώστε να μπορούν να ακούγονται και οι νέες φωνές που πλουτίζουν με τα ποιήματά τους το στερέωμα.

Αυτή η σειρά των παρουσιάσεων θα αρχίσει με τον

Νίκο Σφαμένο

Από τον φίλο Νίκο Σφαμένο, λοιπόν, πήραμε αυτές τις μέρες τις τρεις ποιητικές συλλογές που έχει εκδώσει μόνος του και που τις διανέμει δωρεάν ανάμεσα σε φίλους όπως μας είπε. Ο Νίκος κατοικεί μόνιμα στην όμορφη Μυτιλήνη. Έχει γεννηθεί το 1982 και σπούδασε αγγλική γλώσσα και φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά: Ίαμβος, Νέα Αριάδνη και σε φοιτητικά περιοδικά. Έχει εκδώσει τις εξής ποιητικές συλλογές:

2007 ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΒΑΛΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

2007 ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΝΕΚΡΩΝ

2008 ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΦΩΣ

Διαλέγω κάποια ποιήματα και από τις τρεις συλλογές:

Από τη συλλογή "Αυτά που γράφτηκαν μέσα στη νύχτα"

εκτόξευση μέσα στη νύχτα

ε κοίτα
τα άστρα χάνονται στο βαθυγάλαζο τοπίο
και συ περπατάς
οι στιγμές που περίμενες πως κάτι σπουδαίο θα συνέβαινε
και ποτέ δεν ερχόταν
-κάτι έχεις μάθει-
ε
θα 'ρθουν δυσκολότεροι καιροί
γι αυτό φύτεψε ένα κυκλάμινο
ενώ τα πλήθη ουρλιάζουν
οι συγγραφείς μας δεν λένε τίποτα
ε
άδειασε το ποτήρι σου
χαμογέλα
πάρε ένα ουράνιο τόξο
ένα χάρτη
μια σαΐτα
και
εκτοξεύσου

πες όχι

στους εκδότες
στις λογοτεχνικές συγκεντρώσεις
στη σύγχρονη μόδα
στα μεγάλα πρόσωπα
πες όχι
στα ολονύχτια πάρτι
στην άνεση στους ποιητές
στις κολακευτικές επιστολές στη τηλεόραση
τα καταναλωτικά προγράμματα

άνοιξε την αυλή σου
φύτεψε ένα χρυσάνθεμο

μόνος τα μεσάνυχτα
η μουσική ηχεί στ'
αυτιά μου
και μια πολιτεία
ξυπνά στα
χείλη μου

απέναντί μου ο Ντοστογιέφσκι
μου χαμογελά

από την συλλογή "Οργή και λουλούδια των νεκρών"

Μακαριότητα

Τα γαλάζια φορέματα και
οι νυχτερινοί ήλιοι
ο ήχος του μπουκαλιού στο
τοίχο και
μουρμουρητά από
γέρους σακάτες
τα ωραία κορίτσια και
τα ξεθωριασμένα βιβλία


Ω μα είναι ένας υπέροχος κόσμος
Ω μα είναι ένας υπέροχος κόσμος


Υγρά δωμάτια και
καλοκαιρινοί κήποι
σωροί ιδρώτα τα
ξημερώματα
λεηλατημένα μυαλά και
μισές ζωές


Ω μα είναι ένας υπέροχος κόσμος
Ω μα είναι ένας υπέροχος κόσμος

Η Νάντια

μιλούσε πιο
όμορφα από
όλες
περπατούσε πιο
όμορφα από
όλες
έλαμπε στα
βρώμικα στενά
τα παιδιά τη
κοιτούσαν από
τα παραθύρια
οι πιο
θαρραλέοι την
ακολουθούσαν
σπουδές
ξέγνοιαστα χρόνια
και τώρα
τρία παιδιά
υπάλληλος
παιδικά πάρτυ
ημιαργίες
διακοπές στα
νησιά
εκδρομές


η Νάντια
άρχισε να
ξεθωριάζει
και όταν τα
βράδια της
έβλεπε το
φως να
σκουραίνει
κάτι υποψιαζόταν

από τη συλλογή ακούγοντας Βάλς στο σκοτάδι

ΑΓΑΠΗ

Σωριάζεται σε φθαρμένα πατώματα
τινάζεται σε βρώμικους τοίχους
απλώνει τα χέρια του σε θολές οπτασίες.

Καθώς εκείνη η σκύλα
στέκεται σε μια γωνιά
και του τρίζει τα δόντια.

11 Απριλίου 2008

Η Λογοτεχνική Ομάδα στο Art Gallery Cafe Πλώρη

Λέσχη Ανάγνωσης του Μικρού Πολυτεχνείου

Κυριακή 13/4 20:30μμ

Η Λογοτεχνία των Πρωινών Ωρών, τα διαβάσματα της σχόλης, του καφέ, της λιακάδας, του ηλιοβασιλέματος μέσα από ιστορίες, διηγήματα, ποιήματα που όλοι αγαπήσαμε.

Τιμητική επίσης βραδιά στους έλληνες συγγραφείς που το έργο τους αναφέρεται στο Ελληνικό Καλοκαίρι.

Στο πρώτο μέρος της βραδιάς 20:30 – 21:30μμ παρουσιάζεται η ποιητική συγκομιδή από την λογοτεχνική ομάδα των ΠΟΦΠΠ Πατρών.

Στη συνέχεια και μέχρι τα μεσάνυχτα όποιος επιθυμεί μπορεί να διαβάσει αποσπάσματα από σχετικά κείμενα που αγαπάει ή έγραψε ο ίδιος.

Την βραδιά συντονίζουν ο συγγραφείς Γιάννης Παπαγιάννης και Τζούλια Γκανάσου.

Η είσοδος (κατόπιν κράτησης) είναι ελεύθερη.
Τηλ. Κρατήσεων: 2104539950



Το Art Gallery Cafe Πλώρη βρίκεται στην Αλ. Ζαΐμη 63 και Θεμιστοκλέους, στην Πειραϊκή (δίπλα από τη σχολή ναυτικών δοκίμων)

Το Τραγούδι των Τραγουδιών του Σολωμόντα

Εκείνη:

Δικός μου ο αγαπημένος μου κι εγώ είμαι δική του,
στα κρίνα ανάμεσα βοσκάει το κοπάδι του.
Πριν φυσήξει η αύρα η πρωινή και φύγουν τα σκοτάδια,
γύρισε πίσω, αγαπημένε μου,
γίνε σαν το ζαρκάδι
σαν το μικρό ελαφόπουλο πάνω στου Βέρεθ τα βουνά.

Τις νύχτες στο κρεβάτι μου γύρευα κείνον που αγαπώ.
Τον γύρευα μα δεν τον βρήκα.
Θα σηκωθώ και θα γυρίσω όλη την πόλη
μέσα στους δρόμους, μέσα στις πλατείες,
και θα γυρέψω κείνον που αγαπώ.
Τον γύρεψα μα δεν τον βρήκα.
Με συναπάντησαν οι φύλακες που τριγυρνάνε μες στην πόλη.
«Είδατε τον αγαπημένο μου;», τους ρώτησα.
Μόλις τους είχα προσπεράσει και βρήκα κείνον που αγαπώ.
Τον άδραξα και δε θα τον αφήσω
ώσπου στης μάνας μου το σπίτι να τον φέρω,
στον κοιτώνα εκείνης που με γέννησε.

Σας εξορκίζω, κόρες τις Ιερουσαλήμ,
σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες έχει ο κάμπος,
μην ταράξτε, μην αναστατώστε την αγάπη μας,
ώσπου μονάχη της να το θελήσει.

[…]

Εκείνη:

Εγώ κοιμόμουν , μα ξαγρύπνα μου η καρδιά.
Άκου, χτυπάει ο αγαπημένος μου και λέει:

Εκείνος:

«Καλή μου, άνοιξέ μου, κι αδερφή μου,
περιστεράκι μου και λατρευτή μου,
γιατί η δροσιά σκέπασε το κεφάλι μου
κι οι βραδινές σταλαγματιές νότισαν τα μαλλιά μου».

Εκείνη:

«Έβγαλα το χιτώνα μου, τώρα πρέπει να τον φορέσω.
Τα πόδια μου έπλυνα, τώρα ξανά πρέπει να λερωθούν».

Άπλωσε ο αγαπημένος μου το χέρι του
μες απ’ της θύρας μου τη χαραμάδα
κι αναταράχτηκαν τα σπλάχνα μου γι’ αυτόν.
Σηκώθηκα ν’ ανοίξω στον καλό μου
και σμύρνα στάλαζε απ΄ τα χέρια μου,
κι από τα δάχτυλά μου σμύρνα ρέουσα
στης κλειδωνιάς απάνω τη λαβή.
Άνοιξα στον αγαπημένο μου, μα ο καλός μου είχε φύγει.
Λαχτάρησα ν’ ακούσω τη λαλιά του.
Τον αναζήτησα και δεν τον βρήκα.
Του φώναξα κι αυτός δε μ’ αποκρίθηκε.

Με συναπάντησαν οι φύλακες
που τριγυρνούνε μες στην πόλη
με χτύπησαν, με πλήγωσαν,
μου βγάλανε το πέπλο μου
εκείνοι που στα τείχη είναι φρουροί.

Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,
σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες έχει ο κάμπος,
αν τον καλό μου βρείτε, να του πείτε
ότι πεθαίνω απ’ της αγάπης την πληγή.

Χορός Παρθένων:

Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο από έναν άλλο αγαπημένο,
εσύ, μες στις γυναίκες η ομορφότερη;
Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο από έναν άλλο αγαπημένο,
ώστε να μας ξορκίζεις με τον τρόπο αυτό;

[…]

Χορός Παρθένων:

Που πήγε ο αγαπημένος σου,
εσύ, μες στις γυναίκες η ομορφότερη;
Ποιον δρόμο πήρε ο αγαπημένος σου,
ώστε να τον γυρέψουμε μαζί σου;

Εκείνη:

Ο αγαπημένος μου κατέβηκε στον κήπο του,
στα ευωδιαστά παρτέρια,
για να βοσκήσει μες στους κήπους το κοπάδι του
και να μαζέψει κρίνα.
Του αγαπημένου μου είμαι εγώ
κι ο αγαπημένος μου δικός μου.
Στα κρίνα ανάμεσα βοσκάει το κοπάδι του.

[…]

Εκείνος:

Στον κήπο με τις καρυδιές κατέβηκα
να δω το χλόισμα της κοιλάδας,
να δω αν βλάστησε τα’ αμπέλι,
αν λουλουδίσαν οι ροδιές.

Εκείνη:

Δεν ξέρω πώς, μα τον εαυτό μου πια δεν τον κατέχω,
μ’ όλο που από ευγενική κατάγομαι γενιά.

Χορός Παρθένων:

Γύρισε γύρω γύρω
γύρισε, Σουλαμίτισσα
γύρισε να σε καμαρώσουμε!

Εκείνος:

Τι όμορφα που είναι τα βήματά σου
με τα σανδάλια σου αρχοντογεννημένη:
Είναι η καμπύλη των μηρών σου περιδέραιο
από τεχνίτη χέρια σμιλευμένο.
Ο κόλπος σου κρατήρας τορνευτός,
και το κρασί ευωδιαστό δεν του απολείπει.
Είναι η κοιλιά σου θημωνιά σταριού
φραγμένη ολόγυρα από κρίνα.
Τα στήθη σου τα δυο σαν δυο ελαφόπουλα, δίδυμα ζαρκαδάκια.
Ο τράχηλός σου πύργος από φίλντισι, τα μάτια σου σαν της Εσεβών τις στέρνες
κοντά στην πύλη Βαθ – Ραβίμ,
η μύτη σου σαν πύργος του Λιβάνου
αντίκρυ από τη Δαμασκό.
Η κεφαλή σου σαν τον Κάρμηλο υψώνεται
και τα χυτά μαλλιά σαν την πορφύρα,
κι ο βασιλιάς στα κύματα τους δέσμιος.

Τι όμορφη που είσαι και το θελκτική
μέσα στα χάδια, αγάπη μου:
Μοιάζει η κορμοστασιά σου με το φοίνικα,
τα στήθη σου τσαμπιά χουρμάδες.
Είπα: Θ’ ανέβω απά στο φοίνικα τα βάγια του να πιάσω
θα γίνουνε τα στήθη σου
σαν τα σταφύλια του αμπελιού
και της ανάσας σου η οσμή μοσκοβολιά από μήλα.
Το στόμα σου θα γίνει σαν το εξαίσιο το κρασί…

Εκείνη:

…Κρασί οπού κυλάει γλυκά
μόνο για τον αγαπημένο μου
και βρέχει του τα χείλη και τα δόντια.

Δική του είμαι εγώ του αγαπημένου μου
κι εκεινού η λαχτάρα είναι για μένα!
Έλα ας βγούμε στα χωράφια, αγαπημένε μου
ας την περάσουμε τη νύχτα στα χωριά,
κι ας πάμε ξημερώματα στ’ αμπέλια
να δούμε αν βλάστησαν τα κλήματα,
του σταφυλιού ο ανθός αν άνοιξε
αν λουλουδίσαν οι ροδιές.
Εκεί τον έρωτα νου θα σου δόσω.

Οι μανδραγόρες χύνουν το άρωμά τους
καρποί εξαίσιοι, νέοι και παλιοί,
μπροστά στη θύρα μας,
που τους έχω για σένα, αγαπημένε μου, φυλάξει.

[...]

09 Απριλίου 2008

Συγχαρητήρια για την εκδήλωση χτες

Συγχαρητήρια σε όλους όσους συμετείχαν στην εκδήλωσαη του λογοτεχνικού χτες.

Ευχή, την επόμενη φορά η εκδήλωση να κρατήσει λιγότερο από 2 ώρες!!!!!!!!

Πεθάναμε αρκετό κόσμο χτες!

Οι μισοι παίζανε με τα κινητά τους..

Ζητώ συγνώμη για τον μπουφέ που ήταν τελικά κόφι μπρέικ..

Άντε και στη σκάλα του Μιλάνου

Όρσα


Και την είδα που ερχόταν σε μένα. Και είπα τώρα θα μπήξει

μια κραυγή θα ορμήσει πάνω μου. Και θα φωνάξει 

όπως τότε το όνομά μου. Και θα είμαι για πάντα χαμένος.


Και δεν έγινε τίποτα. Μονάχα που με είδε.

Και μου είπε. Εσείς! Και μου είπε μα καθόλου δεν έχετε 

αλλάξει.  Και τα μάτια σας ίδια όπως τότε. Το χαμόγελο ίδιο

λιγάκι στυφό είναι αλήθεια. Και η κίνηση ίδια όταν δίνετε στον

άλλο το χέρι και το φέρνετε ύστερα στο σημείο που ήταν.


Και μου έδειξε τα δυο παιδιά της.


Ο Αλέξαντρος είπε. Κι ο Κωνσταντίνος.


Και λοιπόν η ζωή συνεχίζεται λέει.

Και της είπα πώς μένω μένω εδώ εκεί κάτω μονάχος

Και μου είπε η ζωή πάει μπροστά να κοιτάμε μπροστά κι όχι

μόνο τα περασμένα.


Και της είπα πως ναι το σωστό είναι αυτό.


Και μου είπε ναρθείτε στο σπίτι. Θα χαρώ που θαρθείτε 

στο σπίτι. Τα παιδιά την τραβούσαν.


Και της είπα ασφαλώς και θα έρθω μια μέρα.


Και το ήξερα που της έλεγα ψέματα.


Έτσι έφυγε η Όρσα.






----------------Τάκης Σινόπουλος

04 Απριλίου 2008


Κοινωνία και ποίηση


Η λογοτεχνική ομάδα των ΠΟΦΠΠ -Ίδρυμα Ι&Ε Τοπάλη


Διαβάζει λογοτεχνικά κείμενα στα οποία φαίνεται ο άρρηκτος δεσμός μεταξύ της κοινωνίας
και της λογοτεχνίας.






Τρίτη, 8 Απριλίου, 20.30 μμ,
Στο Συνεδριακό Κέντρο Πανεπιστημίου Πατρών,
Αίθουσα Εκδηλώσεων

Πολιτιστικά 2008