19 Ιουνίου 2008

Ιδέες - Προτάσεις για το Λογοτεχνικό Καφενείο

Αγαπητοί φίλοι

σε αυτόν τον ενάμιση περίπου χρόνο που λειτουργεί το Λογοτεχνικό Καφενείο, έχουμε κάνει αρκετές προόδους. Αρχίσαμε αυτοί οι λίγοι της Λογοτεχνικής Ομάδας των ΠΟΦΠΠ από την Πάτρα και σιγά σιγά μαζευόμαστε όλο και περισσότεροι και από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Καθιερώσαμε το Ποίημα της Εβδομάδας, μια μορφή εβδομαδιαίας επικοινωνίας μαζί σας και εκθέτουμε καθημερινά τις αναρτήσεις μας πάνω σε διάφορα θέματα.

Και κάπως έτσι μετά από ενάμιση περίπου χρόνο έχουμε μαζέψει αρκετά κείμενα και αρκετό υλικό. Προέκυψε λοιπόν η ανάγκη μιας κάποιας ταξινόμησης όλου αυτού του υλικού. Για αυτό τον λόγο, θεώρησα καλό οργανώσω την ύλη σε θεματικές ενότητες. Κατά αυτόν τον τρόπο μπορούμε να βρίσκουμε ευκολότερα ότι θέλουμε και θα μπορούμε να πλοηγούμαστε αποτελεσματικότερα στις παλιές αναρτήσεις του Λογοτεχνικού Καφενείου.

Θα ήθελα λοιπόν να προτείνω, ο καθένας που θα αναρτά κάτι να φροντίσει να βάζει στην ανάρτησή του την κατάλληλη ετικέτα, για να υπάρχει μια καλύτερη οργάνωση της ύλης και από δω και πέρα. Νομίζω ότι οι προτεινόμενες στήλες (ετικέτες) καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα των ενδιαφερόντων μας, σύμφωνα πάντα με τις μέχρι τώρα δημοσιεύσεις. Όποιος έχει κάποια διαφορετική γνώμη, ή έχει να κάνει προτάσεις για καινούργιες θεματικές, δεν έχει παρά να τις κάνει είτε δημόσια είτε στο μαιλ του Λογοτεχνικού Καφενείου.

Τέλος θα ήθελα να θέσω ένα ακόμα θέμα για προβληματισμό ή για συζήτηση. Η αρχική σκέψη για την δημιουργία του Λογοτεχνικού Καφενείου ήταν να δημιουργήσουμε έναν χώρο, όπου θα μπορούμε να εκθέτουμε τις απόψεις μας για την λογοτεχνία, την τέχνη, το σινεμά, την μουσική, το θέατρο και ότι άλλο μας απασχολεί. Μέχρι τώρα λοιπόν αν και κάναμε κάποιες προσπάθειες για αναρτήσεις που να έχουν ένα χαρακτήρα σχολίου, οι πιο πολλές αναρτήσεις είναι τύπου "έκθεσης", όχι έκθεσής ιδεών, αλλά έκθεσης κειμένων, ποιημάτων κ.τ.λ.

Θα ήταν λοιπόν πολύ πιο ενδιαφέρον, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, αν προσπαθούσαμε μέσα από το Λογοτεχνικό Καφενείο, να πούμε την άποψή μας, πάνω στα θέματα που μας απασχολούν. Θέλω να πω ότι γενικά όλοι έχουμε τις απόψεις μας, παγειωμένες ή όχι πάνω σε αυτό ή το άλλο λογοτεχνικό ρεύμα, ή πάνω σε αυτόν ή τον άλλο τρόπο σκέψης. Για να βρισκόμαστε εδώ για να γράφουμε και να αναρτούμε ποιήματα όλοι λίγο πολύ είμαστε σκεπτόμενοι άνθρωποι.

Γιατί λοιπόν, να μην εκφράσουμε την σκέψη μας; Γιατί να μην γίνει το Λογοτεχνικό Καφενείο ένας τόπος όπου θα ακουστεί μια διαφορετική φωνή, έξω από τις κατεστημένες απόψεις πάνω στα θέματα που μας απασχολούν. Ο Λέων Τολστόι έλεγε: "Το κακό που έχουν οι νέοι άνθρωποι της εποχής μου, είναι ότι υιοθετούν χωρίς καμία κρίση τον τρόπο ζωής και σκέψης των πατέρων τους. Δεν ψάχνουν να βρουν τον τρόπο ζωής που τους ταιριάζει και να ζήσουν συμφώνα με αυτόν". Έτσι λοιπόν και εμείς γιατί να μην μιλήσουμε με την φωνή μας; Δεν έχουμε τίποτα να πούμε; ή αυτά που έχουμε να πούμε δεν είναι άξια να ακουστούν; ή απλά βουλιάζουμε μέσα στην πλήξη και στην ανία του τρόπου ζωής μας;

Μετά από αυτήν την εκτονωτική θεωρητικολογία έρχομαι σε πιο συγκεκριμένες προτάσεις. Μπορούμε π.χ. να έχουμε κριτικές παρουσιάσεις ποιητών, βιβλίων, ταινιών, μουσικών κ.ο.κ. Κριτικές παρουσιάσεις νέων ποιητών, καλλιτεχνών που γνωρίζουμε καθώς και της δουλειάς τους. Μπορούμε να παρουσιάσουμε συνεντεύξεις. και τόσα άλλα.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλα αυτά θα ταίριαζαν σε ένα ηλεκτρονικό περιοδικό και όχι σε ένα μπλογκ. Εγώ πιστεύω ότι το ένα δεν είναι μακριά από το άλλο. θα μπορούσε π.χ. μια καλή δουλειά και μια καλή οργάνωση ενός μπλόγκ να οδηγήσει σε ένα ηλεκτρονικό περιοδικό, και γιατί όχι και σε πιο ενδιαφέροντα πράγματα.

Σας αφήνω να σκεφτείτε όλα αυτά και περιμένω τις προτάσεις σας και τις αντιδράσεις σας σε όλα αυτά.

Άντε να κινηθούμε λίγο... γιατί μπορούμε να λογομαχούμε για πολλά και όμορφα πράγματα...

18 Ιουνίου 2008

Λειβαδίτης Tάσος

Tέχνη

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται
και να σβήνουν,
και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα
γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα. Δόθηκα στα πιο μεγάλα
ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,
και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα
ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,
και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους
φτωχούς,είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια,
θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που
έφτυσα,
έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον
αργά, ότι είσαι ένας άλλος
από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου
για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ―
κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός. Tις νύχτες έκλαψα,
συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον
δαίμονα μέσα μουπου τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα
και πείναγε, τούδωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ,
χρέη, εξευτελισμούς,
και πείναγε. Bούλιαξα σε μικροζητήματα
φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα,
έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή,
χωρίς κανείς να μου το ζητήσει
έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα
στα σκυλιά.

Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια
μπορώ να γράψωένα στίχο, αληθινό.

13 Ιουνίου 2008

Fernando Pessoa

Λένε;
Ξεχνούν.
Δεν λένε;
Θα πουν.

Κάνουν;
Μοιραίο.
Δεν κάνουν;
Το ίδιο είναι.

Γιατί
Να ελπίζουμε;
Όλα
Όνειρο είναι.

10 Ιουνίου 2008

Έτσι απλά



Έτσι απλά αυτή είναι η απάντησή μου στη συζήτηση που άνοιξε πιο κάτω για τις ταινίες μικρού μήκους.





και το παραπάνω βιντεάκι, έτσι για να δούμε και την άλλη άποψη του χιούμορ. Ίδια υλικά ίδια ιδεολογία, διαφορετικό αποτέλεσμα

07 Ιουνίου 2008

ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΣΕ

(Τίτος Πατρίκιος, από τη συλλογή Παραμορφώσεις, 1959-1963, περιέχεται στα ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΙΙΙ εκδ. Κέδρος)

Ψαροκάικα και γραφικοί ναυτικοί μπήκαν στο δρομολόγιο
πηγαινόρχονταν ανάμεσα σ΄ασβεστολιθικά νησιά
εξυπηρετούσαν κόσμο πολυάσχολο σκηνοθετημένες νύχτες
κύκλους επιχειρηματιών συντροφιές διανοουμένων
χήρες σφουγγαράδων κι ακόρεστες περιπλανήσεις
εξυπηρετούσαν φύκια φρουτοπαραγωγικές περιοχές
σπηλιές θαλάσσιες που τρέφονταν μ΄απορρίματα
ώσπου δεν ήξερες πια τα πτώματα
αν ταξιδεύουν πάνω ή κάτω απ΄το νερό
κι εκείνη η επίπεδη σπαθιά αν χώριζε
ή αν έσμιγε θάλασσα κι αγέρα,
κόκκαλα και μαλάκια ξεβράζονταν στις βουερές ακρογυαλιές
μαούνες ασελγούσαν κάτω απ΄τον ήλιο ως να καταρρεύσουν
μέσα στις τρύπες των ματιών σεργιανούσανε καβούρια
όπως μπαινόβγαιναν τα πιρούνια μες το στόμα
εκείνων που τρώγαν στα παραθαλάσσια εστιατόρια,
τυφλά πιρούνια σ΄απόχνωτες γουβιές μαύρες ή κόκκινες
που εξυπηρετούσαν κυριαρχικά στομάχια υπερβατικές κοιλιές
λάγνα νεφρά, που εξυπηρετούσαν σπέρμα φαγούρες ιδέες
οστρακόδερμα χέρια αμοιβάδες σταφυλόκοκκους
πλασμώδια ναρκωμένα ψυχασθένειες χαμηλά μεροκάματα
που εξυπηρετούσαν στιβάδες λίπους στην καρδιά και το συκώτι
επιχειρήματα σοφά γεννετήσιες συμβάσεις αυξήσεις εισοδήματος
άπληστους εργολάβους κηδειών μαραγκούς και νεκροψάλτες
λιπάσματα, ξανά το χώμα, τα φυτά, την καθυστερημένη άνοιξη
που έρχεται χωρίς θρύλους και πετρέλαια
μόνο μ΄ένα φορτίο λάστιχα παλιά αυτοκινήτων
και την ελεύθερη συζήτηση ορθολογισμένων πόλεων
χωρίς το άγχος ακόμη και καλοπροαίρετων ρουφιάνων.

05 Ιουνίου 2008

04 Ιουνίου 2008

Pablo Neruda

Κάποια κούραση

Δεν μου αρέσει να κουράζομαι μόνο εγώ
Θέλω μαζί μου και συ να κουράζεσαι
Είναι να μη νοιώθει κανείς κουρασμένος
Με κείνη τη στάχτη που πέφτει
το φθινόπωρο στις πολιτείες
με κάτι που δεν θέλει ν΄ ανάβει
και που λίγο - λίγο μαζεύεται πάνω στα ρούχα μας
και σιγά - σιγά πέφτει μέσα στις καρδιές
και τις ξεθωριάζει.
Νοιώθω κούραση απ΄ τις κακιές θάλασσες
Κι απ' τη μυστήρια γη.
Είμαι κουρασμένος με τις κότες:
Ποτέ δεν μπορέσαμε να μάθουμε
Τι σκέφτονται,
Και μας κοιτάζουν μ' αδιάφορα μάτια
Χωρίς καν να νοιάζονται για τους ανθρώπους.
Για μια φορά σε καλώ
Να κουραστούμε απ΄ τα τόσα αντικείμενα
Απ' τα σκάρτα φαγητά
Και την καλή ανατροφή.
Ας κουραστούμε με το να μη πηγαίνουμε στη Γαλλία,
Κι ας κουραστούμε δυο μέρες τη βδομάδα
Που έχουν πάντα το ίδιο όνομα
Και που μας ακουμπάνε σαν πιάτα στο τραπέζι
Χωρίς λόγο
Και μας ξεσηκώνουν άδοξα.
Τελικά ας πούμε την αλήθεια,
πως ποτέ δε συμφωνήσαμε
με κείνες τις νύχτες, που
μπορείς να τις συγκρίνεις
με καμήλες ή με μύγες.
Έτυχε να δω πολλά μνημεία
Που έστησαν για τους μεγάλους
Τους γαϊδάρους της ενεργητικότητας.
Στο ίδιο σημείο βρίσκονται, ακίνητοι
Με τα σπαθιά τους στα χέρια τους
Πάνω στα θλιβερά τους άλογα.
Κουράστηκα πια μ' αυτά τα αγάλματα
Δεν την αντέχω τόση πέτρα.
Αν συνεχίσουμε να γεμίζουμε τον κόσμο
Με ακίνητους
Πως θα ζήσουνε οι ζωντανοί;
Κουράστηκα με τις αναμνήσεις.
Θέλω, όταν γεννιέται ο άνθρωπος
Να μυρίζει τα λουλούδια και το φρέσκο χώμα,
Την άψογη φωτιά
Κι όχι αυτό που όλοι ανάσαιναν.
Αφήστε ήσυχους αυτούς που γεννιούνται!
Μεριάστε να μεγαλώσουν.
Μην τα 'χετε σκεφτεί όλα γι' αυτούς.
Μην τους διαβάζετε το ίδιο βιβλίο.
Αφήστε τους ν' ανακαλύψουν την αυγή
Και να δώσουν όνομα στα φιλιά τους.
Θέλω να κουραστείς μαζί μου
Για κάθε τι ωραίο
Για καθετί που μας γερνάει
Για καθετί που το' χουν έτοιμο
Για να κουράσουν τους άλλους.
Ας κουραστούμε μ' αυτό που σκοτώνει
Και μ΄ αυτό που δεν θέλει να πεθάνει.

03 Ιουνίου 2008

Γεύση από Πρέβεζα




Ο τραγουδιστής και οργανωτής λέγεται Ζάμπας Μιχάλης και είανι καλός φίλος και συμμαθητής μου. Είναι εξαιρετικότατος μουσικός.