31 Αυγούστου 2009

Τρία μικρά πικρά ποιήματα

Στη Σ.

α.
Στρωτή γροθιά στο στομάχι
όταν δεν υπάρχει στομάχι
ήχος ξερός ανώδυνος
όταν δεν υπάρχει πια μουσική
κύπελλο σπασμένο χρυσάφι
όταν δεν υπάρχουν πια τρόπαια
ποίημα σκισμένο τετράδιο
όταν δεν βρίσκεται πια χαρτί.


β.
Η ώρα θα έρθει και θα είσαι μόνος σου.
Θα κοιτάς τη συννεφιά απ΄ το παράθυρο ενώ
μάτια που ξέχασες
θα βλέπουν σύννεφα αλλαγμένα
από πολύ πιο μακρυά σου.
Θα σκεφτείς τα λεπτά τα πουλιά και κάποιο
γκριζωπό αιωνόβιο δέντρο.
Και θα ΄σαι μόνος.

γ.
Η πόρτα άνοιξε.
Στάλες ειπώθηκαν.
Βροχές εννοήθηκαν.
Ο δρόμος για το φεγγάρι αυτή τη φορά
φάνηκε πολύ μακρύς.
Τα μάτια σφίχτηκαν
σε μια προσπάθεια να αρπάξουν
την ανεμόσκαλα
ενώ αυτή σιγά σιγά
εξαφανιζόταν.


--------χ.ζ.

26 Αυγούστου 2009

Μια λέξη μοναχά μπορεί να φωτίσει το πρόσωπο

Μια λέξη μοναχά μπορεί, το πρόσωπο εκείνου να φωτίσει,
που των λόγων την αξία γνωρίζει.
Μια λέξη μοναχά που στη σιωπή ωριμάζει
μια τέτοια δύναμη αποκτά.

Τον πόλεμο μια λέξη σταματάει
και μια μονάχα λέξη τα τραύματα επουλώνει
είναι μια λέξη που μπορεί να μετατρέψει
το δηλητήριο σε βούτυρο και μέλι.

Άσε μια λέξη μέσα σου να μεγαλώσει.
Συγκράτησε την άγουρή σου σκέψη.
Έλα και γνώρισε τούτη τη λέξη
που χρήματα και θησαυρούς σε σκόνη θα χωνέψει.


Γνώριζε πότε πρέπει να μιλάς
και πότε να σωπαίνεις.
Με μία λέξη μοναχά μπορείς τον κόσμο από κόλαση
οχτώ παράδεισους να κάνεις.

Τον δρόμο ακολούθα.
Μην πλανευτείς απ’ όλα όσα ξέρεις. Πρόσεχε!
Στοχάσου πριν μιλήσεις.
Ένα στόμα ανόητο μπορεί να σημαδέψει την ψυχή σου.

Κάτι τελευταίο θα πει ο Γιουνούς
την δύναμη των λέξεων θέλοντας να δείξει.
Αυτό που με χωρίζει απ’ τον Θεό
μια λέξη είναι μοναχά. Το «Εγώ».

Μτφ. θωμάς παπαστεργίου

23 Αυγούστου 2009

μικρη και κομητης -ερωτα σκιας και φυγης =18 αυγουστος -τσιγαρα φιλης, πατερα πριν φυγει.../

σε δυο , μαυρα ματια και γαλανα, εχω αφησει το βλεμα μουκαι την ψυχημου, θλιμενα και χαρωπα.σε ενα κορμι, παλιας αγαπημενης, γοησας , ερωμενης ,μανας γης , μητρα θαλασσας, εχω εναποθεσει το φιλι μου. μα σε μια ωραια, μορφη , ψυχη, ψαχνω ,σαν αστρο, ταξειδι , ζωη ,ουρανια αγκαλια και γηινο φιλι, την ανησυχια μου, σαν πνοη, ζωημου. ειπες , πως ειναι , ενα πεισμα , ενα γινατι, μια αμυχη, μα ισως,, ειναι και ενα παθος, μια φιλια , μια αγαπη./ ειναι τα καλοκαιρια , η γενεθλια μου , αυγουστιατικη πανσεληνος, η ζωντανη αποδειξη, η νυχτα και ο ερωτας, που μας καταδιωκει, ενμα αστερι που θελει , να παρει την μορφη και ζωη μας...το κοινο φιλι , χαδι, και τρυφεροτητα, που , δεν το εχουμε, βρει ,σε αλλες ψυχες , και σωματα.... σαν παιδεμα , μας, ακομη/σε μια , καλοκαιρινη αυρα, ενα γεμισμα, η , ενα φεγγαρι ολογεμο , ασκος και ασκερι, ενας καημος, παραπονο ,αγαπη , χαρμολυπη.... που , για τον κομητη, εγινε πληγη , και για την μικρη , μαχαιρι.../

16 Αυγούστου 2009

Ανθή Μαρωνίτη - Δύστροπη Αφή




Όταν σ' αρπάζει μια εικόνα απ' τα παλιά
με ενάργεια μοναδική
η θαυμαστή αντοχή της
που καθηλώνει

Όταν μια μουσική ανεβαίνει
πρώτα σε κατοικεί ο δικός της χρόνος
μετά θυμάσαι με εικόνες
που κυριεύουν πίσω
τη ροή του άλλου χρόνου

Όταν μια μυρωδιά γνώριμη
χτυπάει τα ρουθούνια
πάλι την ξαναβρίσκεις αλυσιδωτά
θαμμένη στις δικές της παραστάσεις

Η γεύση, η πιο άπληστη
μπερδεύεται στην άκριτη επανάληψη
χάνει την ευθυκρισία
μόνο στη νηστεία παλεύει με τη μνήμη

Η πιο δύστροπη, η αφή
η ενθύμιση μόνη δεν αρκεί
απ' την αρχή η πρόκληση
με σώμα να αναμετρηθεί
διπλά να ριγίσει

14 Αυγούστου 2009

'' Ο ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ ΓΥΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΘΥΜΑΡΑΚΙΑ''. ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ - ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ./

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ. ΑΝΤΛΗΣΗ ΕΝΟΣ ΙΔΙΟΜΟΡΦΟΥ ΕΡΩΤΑ. ΝΙΩΣΙΜΟ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΑΡΧΕΓΟΝΗΣ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ , ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΟΥ. ΕΡΩΤΑΣ ΠΑΘΟΣ, ΓΑΛΑΞΕΙΑΚΗ ΕΠΑΝΔΡΩΣΗ, ΤΟ ΚΟΙΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΣΕ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΜΑΚΡΙΝΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΕΣ, ΠΟΥ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ.... ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΟΝΟ , ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ. ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ '' ΦΥΛΑΚΗ'' , ΟΧΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΔΑΙΔΑΛΟΣ Η ΙΚΑΡΟΣ. ΙΣΟΡΟΠΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΜΕ ΤΑΞΕΙΔΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΣΗ. ΤΑΞΕΙΔΙ . ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ,ΦΥΓΗ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.. ,ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ , ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΥΠΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ.. ΣΟΥ ΥΠΕΡΤΟΝΙΖΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΤΟΥ, ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ , ΑΛΛΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ..ΤΟ ΝΕ ΦΕΛΩΜΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΙΚΑΣΙΑΣ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΜΨΙΜΟΙΡΑ ΒΛΕΜΑΤΑ , ΤΥΠΟΛΑΤΡΙΚΕΣ ΛΑΤΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ... ΜΟΝΟ ΣΤΙΦΗ ΚΑΙ ΣΤΗΘΗ ΥΨΩΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΑΓΕΝΗΜΑ Η ΚΑΨΙΜΟ ΜΙΑΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΦΛΟΓΑΣ , ΑΣΒΕΣΤΗΣ ΚΑΙ ΦΕΓΓΑΡΟΛΟΥΣΜΕΝΗΣ. ΟΔΗΓΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ , ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ,ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.. ΕΚΤΟΝΩΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΘΟΣΚΑΙ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ.. Η ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ , ΧΑΡΑΣ ,ΑΓΑΛΙΑΣΗΣ, ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ / ΩΣΤΕ ΝΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΖΕΙΣ '' ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΕΛΗΝΟΧΤΥΠΗΜΕΝΟΣ , ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ , ΦΕΓΓΑΡΟΛΟΥΣΜΕΝΟΣ ... ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ , ΚΑΜΙΑ Η ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΗ .../ '' ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΒΟΥΙΖΕΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ.....'' ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Η ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ......./ ''ΒΙΒΑ ΚΑΛΙΝΙΚΕ''.

13 Αυγούστου 2009

Νικηφόρος Βρεττάκος - Οι μικροί γαλαξίες




Οἱ μικροὶ γαλαξίες


Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
Ἤσουν νερό,κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.

09 Αυγούστου 2009

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΣΥΝΤΡΙΜΜΕΝΟΣ

Τι είναι ο έρωτας έζησα με τ άστρα
κρατώντας το στέρνο μου στα χέρια ξεκαρφωμένο
εγώ έπεφτα όπως ένας κάδος πέφτει σε πολλές σκάλες
χύνοντας το νερό τόσον άτυχο
εγώ έπεφτα
ενώ καίγονταν μέσα μου τα εικοσιτετράωρα.
Να η λαλιά της αγάπης στις σκόνες στα ποδήματα
έχω τη χάρη να γκρεμίζομαι απ τα σπλάγχνα
και βλέπω, είναι με το μέρος μου ο ίλιγγος

Γ. Βαρβέρης

-Χρόνια τον εξευμένιζα με φλοίσβους
πάντοτε μ' απειλούσε με σιωπή.

03 Αυγούστου 2009

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΨΗΛΑΛΩΝΙΑ



Πλατεία Ψηλών Αλωνίων



Να έτσι ήρθαμε και έτσι θα φύγουμε

λογίζοντας στην πλακωσιά του δρόμου το χαμένο απόγευμα

όπως όλα τα πράγματα…

Να έτσι καθισμένοι σε πειθαρχικές πολυθρόνες

με τα πόδια στο στόμα των πλοίων

προσμένοντας τα φώτα να χαμηλώσουν

και να χαθούμε στα σγουρά μαλλιά των βουνών

αφήνοντας στο πεζούλι το λευκάδι των ματιών μας

έντρομοι μπρος στην προοπτική μιας ξενάγησης

στο γλυφό φεγγάρινο δρόμο του γυμνοσάλιαγκα

μέχρι την άκρη της φοινικιάς

ως τα ξέφωτα που σκιάζονται τα φιλήματα

ώσπου επιτέλους μπορούμε ν’ αναπνεύσουμε

κι ας πέσουμε στην υπόληψη της πόρτας που χάσκει

έτσι

όπως εγκαταλείφθηκαν οι σοφίτες

τυλιγμένες στις πλεξούδες της καγκελόπορτας

όπως βάραιναν τα πλήκτρα του πιάνου και βούρκωσαν.

Δεν μας απόμειναν δα ούτε μερικά μουσικά νομίσματα.



Λάζαρος Τοσουνίδης

Πάτρα 1976




ΨΗΛΑΛΩΝΙΑ


Λήθη Χρήστου Χωμενίδη


Δεν έχει ιστορία ο αέρας

Μνήμη η ζέστη η απογευματινή

Οι άνθρωποι που πάνω κάτω προχωράνε

Ηλικιωμένοι που τους σέρνουνε παιδάκια

Σκηνοθεσία της φύσης καθώς γέρνει η ώρα

Κι ο φωτισμός αλλάζει σαν νέο έργο ν’ ανεβάζει

Κάποιας κινέζικης του δειλινού καλλιτεχνίας

Και γύρω μόλις να’ τανε φτασμένοι

Φοινικιές και κορμοί στρεβλοί των πεύκων

Μέσα από πράσινες εκρήξεις ν’ αποκρούουν

Για πόσο ακόμα τα επερχόμενα σκοτάδια

Που τελικώς επέρχονται πιο δυνατά κι από τη μοίρα

Ενώ τα πρώτα φώτα φτιάχνουνε παρέες

Από σκυμμένα πράγματα καθώς πατάτες

Τηγανητές που προσπαθούν μετά μανίας

να ταιριάξουν

Το κίτρινό τους με το κίτρινο

Της πλαστικής καρέκλας ένα γύρω.


Γιάννης Πατίλης Γραφέως Κάτοπτρον ,εκδ. Ύψιλον, Αθήνα 1989




ΨΗΛΑΛΩΝΙΑ



Σκοτωμένο απόγευμα

καρφωμένο

στις αιχμές των πεύκων

Αχνίζει πηχτό

το αίμα της δύσης

Ποιο άλλο χρώμα

να συγκριθεί

με το πορφυρό δάκρυ του συντριβανιού;

Κι ο άνεμος σκοτεινός

ξεφυλλίζει τις σελίδες της φοινικιάς

Πέφτουν λυπημένες ιστορίες

σαν αυλαίες μικρών δραμάτων

που ζήσαμε

με αθώους τώρα πια τους απόντες


Περισσότερο από μόνος

Τόσες λέξεις περαστικές

καμία δεν γύρισε

να με κοιτάξει.


Γιάννης Τόλιας Αμαρτολόγιο, εκδ. Περί Τεχνών, Πάτρα 2007



02 Αυγούστου 2009

χρεος

το μη εενδιον..... ηδιστον, η ψυχη , γινατι , παρατι και σωτηρια.... αδιεξοδα , αυτο καταστροφη ,λυτρωση την τελευταια στιγμη. και απολαυση της./ σαν απο μηχανης θεος, αποριπτοντας την εμονη στην τραγου ωδη και τραγωδια. ερωτας ,μυθος ,ενδοξο παρελθον../ παιδικα χρονια . πρωτη αγαπη ,επαφη, μνημη , παραμυθι , ηλεκτροσοκ, υποτιθεμεμενη , ρεαλιστικη ,νομισμενη , υποστειρωση ,και η ζωη , εκτρωση , δρομολογιο, ταξειδι ,μοναξιας , αγωνα και βιοπαλης.... η ανατολη στου ηλιου το φιλι... μια μανα και ενα παιδι , στηριζονται στον γιο , αντρα και κορη. το χρημα , πλαστικο η μη ,... πιο εκει που επιτοκουμενο , θεωρει και θωρει και θυμαται.... π[λουσιου και φτωχοι ,.. ο οργασμος που αργησε να ρθει, ... σε ενα χρονο οσοι δεκα μαζι../ αντρας και γυναικα που ζητει... ο φιλος και η φιλη που εχει χαθει, και ενας ξενιτεμενος..... φοβος , δυναμη, τιμη , υποληψη, υπερηφανια, ρωμη και μια υπεραξια , καλυψη , στεγη , ως αναζητουμενο για δυο κεραμιδι....////