29 Σεπτεμβρίου 2009

ΑΔΩΝΙΣ (Αλί Αχμάντ Σαΐντ)

Οι συναντήσεις έρχονται κι ο ήλιος σβήνει εντός τους
Οι συναντήσεις φεύγουν κι η πληγή μέσα τους ανοίγει
σα λουλούδι έπαψα πια το κλαδί να γνωρίζω,
μήτε ο άνεμος θυμάται
τα χαρακτηριστικά μου - αυτό είναι το μέλλον μου; Ρώτησε

ο εραστής φωτιά,
και νοστάλγησε το ταξίδι που αναδύεται μέσ’ απ’ το πρόσωπό τους,
εντός τους ταξίδεψε…

Ποίημα από τη δίγλωσση (αραβικά-ελληνικά) ανθολογία «Οι αναλογίες και οι αρχές

28 Σεπτεμβρίου 2009

ΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ


ΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

α’

Στο μαγαζί κόσμος πολύς.
Όρθιος έξω
με τυρόπιτα στο χέρι μου
ζεστή
απολαμβάνω τις μπουκιές μου.
Τα κομματάκια που πέφτουν
δε χάνονται˙ έρχονται
τα περιστέρια και ραμφίζουν
ό,τι το στόμα μου αφήνει.
Ύστερα διψάνε.
Τους δείχνω τις πιτσίλες
στη σέλα της μοτοσικλέτας
όμως εκείνα δε θέλουν να πιουν
σταγόνες που το στόμα μου
δεν έσταξε.

β’

Μια βροχοσταλίδα βρίσκει
στο ρόφημά μου στόχο.
Δεν την κατάλαβα απ’ τη γεύση
ούτε την είδα στο ποτήρι μου
να πέφτει. Όμως γνωρίζω
πότε πρόκειται να πιω
τον ουρανό. Το στόμα μου
στεγνώνει
και διψώ.

γ'

Το καλοκαίρι θα περάσει κορώνα γράμματα.
Μια μέρα του φθινοπώρου
θα μαζευτούμε οι καπνιστές στα καφενεία˙
θα κοιταχτούμε καλά
κι ύστερα θα βγούμε στη βροχή
να προστατεύσουμε
τα τσιγάρα που μας άναψαν
οι έρωτες.
Κι όπως θα γίνουμε ένα
με τις καύτρες του στήθους μας
θα καταλάβουν επιτέλους
του κόσμου όλου οι άκαπνοι
ποιο πάθος μας μοσχοβροντά
και ποιο μας αποτεφρώνει.

ΣΒΗΣΤΕ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ

Εσύ, γυναίκα που γυμνώθηκες
μπροστά μου
για να φρίξει η μοναξιά μου
απ’ τη γύμνια σου…
σβήσε τ’ όνομά μου.
Εσύ, λουλούδι που μαράθηκες
στο χώμα μου
για να πενθήσει η πεταλούδα
το φορτίο της ψυχής μου…
σβήσε τ’ όνομά μου.
Εσύ, θάλασσα που ήπιες
το νερό μου
για να σκάει αλμυρή
η γλώσσα μου στο κύμα…
σβήσε τ’ όνομά μου.
Εσύ, πέτρα που ντύθηκες
τον ήλιο μου
για να τυφλώνει ισχυρή
η ουσία μου τον πόνο…
σβήσε τ’ όνομά μου.
Σβήστε τ’ όνομά μου
για να γράψετε ένα στίχο.
Ό,τι αγάπησα ήταν ποίηση
αλλιώς δε θα μπορούσα να το πω.


ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΠΟΙΗΤΗΣ

Με μολύβι και χαρτί γεννώ ποίημα
ό,τι άλλοι δείχνουν εξάμβλωμα.
Μικρό το κακό.
Εδώ με μολύβι και χαρτί
δείχνω ζωή
ό,τι οι περισσότεροι
θα ντρέπονταν να γεννήσουν
(γιατ’ είναι, βέβαια, ντροπή
να ζεις αμισθί
αναπαράγοντας γραπτώς
την ορφανή σου ανάγκη).
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

27 Σεπτεμβρίου 2009

κυριακη - μπαλαντα.

μια χαμενη η μια κερδισμενη στιγμη. η ποιος η ποια θυμαται..... τι συμβαινει και τι εχει δινει εκει. η μοναξια του σχοινοβατη, ακροατη η θεατη, που λεει το ποιημα και το τραγουδι.. σαν θυματος και θυτη. η καλυψη, συντροφια, ερωτικη αγωγη. ανθρωπινη παιδεια, ανατροπη η σαμποταρισμα της. μα οχι , προς τα εκει, κατι γινεται παθημα η μαθημα. το μοναχικο καρναγιο, μουραγιο. κλινη συζυγικη. μωρεια ξενοδοχειακη. ως γινατι και απαρατι. του ραδιο και του ταξι.. για το μπαρ που επαψε να ξενυχταει. του φιλου η φιλης, που εχει χαθθθθθει η εξαφανισθει... το κρεβατι, ντιβανι η καναπες. ανασκαλωμενα στο τι τρεχει. αναζητωντας η μελαλχολωντας....//

23 Σεπτεμβρίου 2009

Τα μυστικά χνώτα

Τα μυστικά χνώτα των
πορφυρών σου γραμμών
Έτριξαν φως
Σ’ αστείρευτες πηγές,
προσεχτικά κρυμμένες.
Ένας γλαρός το πέταξε, κι έφυγε!
Κάθε άνθρωπος προσπαθεί
να σκεπάσει τη γύμνια του.
Ένα φτερό που ακροβατεί και μάχεται
Γέρνει στοργικά, αλλά επικίνδυνα
Πάνω στο χαραγμένο αέρα.
Τίποτα δεν ξεγίνεται και ας είναι όλα αέρας.
Ένας γλάρος το πέταξε, κι έμεινε το πέταγμα του
(BlueRose)

Το παραπάνω ποίημα μας το έστειλε ο φίλος του Λογοτεχνικού Καφενείου Blue Rose. Ένα ποίημα γεμάτο ευαισθησία και λυρισμό. Τον ευχαριστούμε πολύ και περιμένουμε και άλλες συνεργασίες του.

20 Σεπτεμβρίου 2009

ΑΛΟΓΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ, Μίλτος Σαχτούρης

ΑΛΟΓΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ, Μίλτος Σαχτούρης

Άλογα περήφανα
οι επιθυμίες μου
γονάτισαν κάθισαν χάμω
η πόλη όλη βάφτηκε στο σκοτάδι
μόνο τρεις άνθρωποι περπάτησαν
ο ένας πήγε να βρει το Θεό
ο άλλος πήγε να βρει το Διάβολο
και ο τρίτος πήγε να βρει το Κενό.

(από τη συλλογή Έκτοτε)

15 Σεπτεμβρίου 2009

ετουτος ο σεπτεμβρης.....

1 χρονος μετα τελετη - κουρμπανι- και τελετη , μιας μαικας , μητερας μαριας και της σκυλιτσας σαν φυλακα μου στην βαλκανικη γη , χερτας ...σαν ταξειδι διακοπων μου και αποδραση της καθημερινοτητας μου , για λιγο η μια εβδομαδα..............................................................παρασκευη , κοντη γιορτη που εφυγε για τον ουρανο΄΄ πατερας, μανα και πεθερα μου.αναζητωντας και φωναζωντας την φυλακα μου, και δεν την βρηκα, μαθαινοντας για ταν απεβιωση της.....αχ/ μοναξιακαι ξενιτεια.μανα , συζυγος ,αδερφη ,κορη, πεθερα , θαλασσαπου φετος δεν σε χαρηκα σαν ''διακοπες'' μου.. μανα μου, τωρα η γη , και τα ουρανια , ουρανος ο πατηρ μου. επισημη ερωμενη, φιλεναδα μου , μονο η θαλασα τωρα. συζυγος , αδερφη , κορη , ανηψιος , ανηψια , που βρισκονται στην γη , που ειναι ιο γονεις και ο γιος μου''''΄'΄.και τι να πεις τι να ομολογησεις.. πως να αποχαιρετησεις την μαρια μανα, κορη και γιαγια γυναικα. ενα πεντε στο χερι , ευρω η λεβα με ενα κιτρινο λουλουδι. ενα προβατο σφαγμενο και βρασμενο σαν τελετη, ολο το το βραδυ ως το πρωι , ευλογημενο απο παπα σαν σχωριο για ολους τους αγαπημενους πεθαμενους, ενα κοκινο κρασι , ελιξηριο του πανεπιστημιου , σοφιας πυ μετα το διαβασμα του , το ηπια γουλια γουλια σαν καποιος πεθαμενος , ζωντανος , γη και ουρανος να διψουσε , απο αγαπη , ερωτα , μονα ξια και πονο,ενας ασσος ιντερνασιοναλε μισος - μισος σαν στρατιωτικο τσιγαρο ,,, χοτλ καλιφορνια , μαζι με την μανα μου και τον καβαφη , δικια μου αναμνηση και στιγμη ,, που βιωσα με την μητερα σαν προσωπικη μας , υστατη, τελευταια στιγμη της... σαν ενα ποιημα στην μητερα μου , με εναν μαλαχιτη, στην τελετη της θανης της στο χερι. λιγο σκαμενο χωμα του μνηματος και της αμμου , απο τις ακρογιαλιες και τα πιηματα μου.. για ενα καλο ταξειδι , εκει που πηγαινει και να ειναι ευτυχισμενη, ξεκουρασμενη και αναπαυμενη, συναντωντας τηηηηηηηην μητερα και το κξουλουριασμα και τρυφεροτητα, σαν χαδι , φυλακα , και παιχνιδισμα σαν ανθρωπου - ζωου , μιας χερτας γυναικας,,,,////

εκεινος ο σεπτεμβρης..../

παυσιλιπον, θαλασσα η καστρο, ερημη ακτη, ακρογιαλι,σπσμενο καραβι ,πλακες,εγω και εκεινη , μονο οι δυο μας.ηλιοβασιλεμα η επιταγη και επαφη,μια αγκαλια ενα δυο , τρια , πολλα φιλια και του ερωτα ηκορυφωση, φυγη, μετα σαν ταξειδι.../ο ερωτας και ησκια, ακολουθια. ενα δεντρο , ενα σημειο, στασης και αποχωρισμου και τουναπαλιν..διαφορετικη η ζωη , μα και οκαημος , μα μια θαλασαμικρη , η πλατια με ακολουθουσε, στο ταξειδι. κατι ματια εκθαμβα για του ερωτος την ακτινοβολια , και τοσυρμα στον αερα και σαν πουλακι. θυμαμαι ... τα παντα, την γλυκα απο την ζεστη αφη , γνωριμια και παρανομια του βρισκομαστε, για το μυστικο και θεαμα των αλλων... ενα χαμογελο της ψυχης, για τα χαρουμενα ματια που καθως γυριζουν πισω,,, για να δουν ο ενας τον αλλον η επρεπε .. να χωρισθουν, εχουν αφησει ζαχαρη στα χειλη τους η στο λαιμο , πλατη η καρδια τους σαν σκαριφημα ενα κοκινο σημαδι....//

03 Σεπτεμβρίου 2009

δυο

εγω στα 42 , εκεινη στο 45χρονων. μια , δυο , τρεις κυριακες........... που εψαχνα καιρο, με γυναικα συντροφο, ανθρωπο μου η ετερον ημιση. βρισκομενος σε 1 η 1/2 ωρα... σε ερωτικη, επαφη και εποικοινωνια, στιγμη.. η κανοντας ερωτα. δινοντας και παιρνοντας φιλι και χαδι. απολαυση, κοινη η διαφορετικη, στην αγαπη ,πονο , καημο η μοναξια μας. μονος και ορφανος, μητερα μεταναστρια , εργατες. ζωη , πραγματικοτητα, κατασταση και σχεση μας. ... ως μια γνωριμια , αστειο αγιου βαλεντινου,και μια συνευρεση καφενειου , μεταξουργειου, ταβερνας , ουζερι , τσικνοπεμπτης , μερας γυναικας και πατερα, γυαλινου και ενοικιαζομενου μου σπιτιου, για χρονια..../ πασχα , πρωτομαγια ς, πολιτικουμου γαμου, παρασκευης δειλινου , βολτα , βραδυ σαββατου, σουρουπου κυριακης, και γερμα δευτερας......./

02 Σεπτεμβρίου 2009

μετα τον γερο της αλεξανδρειας - ο πατερας.

το παθος με ετρελανε, ο ερωτας με φτιαχνει. τα δυο ματια της ψυχης ειναι, που θελω, κυριευσει. το σωμα το φιληδονο, με αρεσεικαι θελω να το παιρνω. με παθος ασυγκρατητο και αγαπη περισση... στο αλλο σωμα της ψυχης, μου αρεσει να ταξιδευω. να φτερουγισω ουρανο, στον σειριο να φτανω., να δω την γη απο ψηλα σαν θες, αλλος πλανητης. να βρω σημειο μοναξιας στον ερωτα να αραξω. το αστρικο σωμα της νυχτιας με θελγει, με ηδονη , λαγνα να το απολαμβανω. . χορτασμενος και ελαφρυς. στην γη , θε να παταω. πουφωντας ερωτα απο γη και ουρτανονα μη μπορω να ξεθυμανω../ το κλαμα το μοναχικο να δινει ζωη σε ολα τα αστερια. και στο αστερι που αγαπω , να δινω την ζωη μου.με ποθο να το βοηθω με ερωτα να το συντροφευω.. η αγαπη της ζωης να ειναι ο μονος οδηγος μας.το παθος κοινο η διαφορετικο να ειναι η κοινη ψυχη μας..... και ετσι αστερι, μακρινο , να με κοιταν ολοι στο συμπαν.../