28 Φεβρουαρίου 2010

Χρεος

Το μη ενδιον, ηδιστον, η ψυχη , γινατι , παρατι και σωτηρια..... Αδιεξοδα , αυτοκαταστροφη , λυτρωση, την τελευταια στιγμη και απολαυση της. Σαν απο μηχανης θεος , αποριπτοντας την εμονη , στην ''τραγου ωδη'', η τραγωδια. ερωτας , μυθος , ενδοξο παρελθον. Παιδικα χρονια , πρωτη αγαπη, επαφη, μνημη,παραμυθι, ηλεκτροσοκ, υποτιθεμενη, νομισμενη η νομιμα παρανοημενη, υποστειρωση, και η ζωη , εκτρωση , δρομολογιο και ταξειδι...... μοναξιας αγωνα η βιοπαλη. Η Ανατολη στου ηλιου το φιλι,.... Μια Μανα και ενα παιδι, στηριζονται , στον γιο ,αντρα και κορη./ το πλαστικο και δανειοτοδουμενο χρημα , πιο εκει.... που επιτοκουμενο', θεωρει , θωρει και θυμαται.../ Πλουσιοι και φτωχοι, ο οργασμος που αργησε να 'ρθει.... σε ενα χρονο οσους δεκα μαζι. Αντρας και γυναικα , που ζητει. Ο φιλος και η φιλη που εχουν χαθει και ενας ' ξενιτεμενοςσαν περασμα..... Φοβος, δυναμη, τιμη , τολμη, υποληψη, μαζι με υπερηφανια , ρωμη και μια υπεραξιαγια σπιτι και εργασια........................///

26 Φεβρουαρίου 2010

Robert Frost



Σταματώντας στο δάσος ένα χιονισμένο απόγευμα

του Robert Frost

Ποιανού το δάσος είναι αυτό, νομίζω ξέρω.
Αν και το σπίτι του μακριά είν’ στο χωριό,
δεν θα με δει που σταματάω εδώ
να δω τα δέντρα του γεμάτα χιόνι σκοτεινό.

Το άλογο θα σκέφτεται περίεργο
να σταματάει εδώ, χωρίς ένα σπιτάκι αγροτικό
να υπάρχει ανάμεσα στα δέντρα και την παγωμένη λίμνη
το βράδυ του χρόνου, το πιο σκοτεινό.

Τα χαλινάρια του τινάζει με τις καμπανούλες
για να ρωτήσει ποιο το λάθος λες.
Το μόνο που ακούγεται τριγύρω να σαρώνει
είν’ ο αέρας και οι νιφάδες παχουλές.

Τα δέντρα είναι όμορφα, βαθειά και σκοτεινά
μα οι υποσχέσεις μου δεν με κρατάν κοντά
κι έχω μίλια να διαβώ πριν κοιμηθώ ξανά
κι έχω μίλια να διαβώ πριν κοιμηθώ ξανά.
μτφ.: θωμάς παπαστεργίου

19 Φεβρουαρίου 2010



ΒΑΔΙΖΕΙ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ, ΣΑΝ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

του Λόρδου Βύρωνα

Βαδίζει μες στην ομορφιά, σαν νύχτα
τόπων ανεφέλων, ξάστερων ουρανών,
και ό,τι καλύτερο απ’ το φως και απ’ το σκοτάδι
πάνω στα μάτια της και στη μορφή της σμίγει:
Όπως το μειλίχιο ή αυτό το τρυφερό το φως
που οι ουρανοί στην κραυγαλέα μέρα αρνούνται.

Μια σκιά λιγότερη, μια παραπάνω αχτίδα
θα μισοέφθειρε θαρρώ, τη χάρη τούτη
που ανείπωτη, σε κάθε μαύρη μπούκλα κυματίζει
ή που φωτίζει απαλά, όλο το πρόσωπό της,
όπου οι σκέψεις γαλήνια, γλυκά εκφράζουν
πόσο αγνή, αγαπητή τους είναι η κατοικία.

Πάνω στο μάγουλο, και πάνω από το φρύδι
τόσο γλυκά, τόσο ήρεμα, μα που να λεν πολλά
χαμόγελα που κατακτούν, μαλλιά που λαμπυρίζουν
και λεν για μέρες που περάσανε, μέσα στην καλοσύνη
για ένα μυαλό γαλήνιo μ' όσα εδώ κάτω είναι
για μια καρδιά που η αγάπη της, είναι αθώα, αγνή.

μτφ.: θωμάς παπαστεργίου

08 Φεβρουαρίου 2010

Μπαλαντα - Κυριακη.


Μια χαμενη η μια κερδισμενη στιγμη, η ποιος , ποια θυμαται τι εχει δινει, γινει εκει...... Η μοναξια του σχοινοβατη , ακροατη , θυματος η θυτη που λεει και και το τραγουδι. Η καλυψη , συντροφια, ερωτικη αγωγη , εργασια και ζωη.. Ανθρωπινη παιδεια ανατροπη η σαμποταρισμα της../ Μα οχι προς τα εκει.... κατι γινεται, προσευχη ,παθημα η μαθημα . Το μοναχικο καρναγιο, μουραγιο, κλινη συζυγικη, μωρεια ξενοδοχειακη.. Ως γινατι και απαρατι . Του ραδιο , τιβι και ταξι ... Για το μπαρ ,που επαψε να ξενυχταει.. Του φιλου η φιλης , που εχει χαθει.../΄Το κρεβατι , ντι βανι , η καναπες.. Ανασκαλωμενα στο τι τρεχει./ Αναζητωντας η μελαλχολωντας...//

05 Φεβρουαρίου 2010

Τάσος Λειβαδίτης


Δολοφονία οργανωμένη

Μια δειλή πράξη σου σε κάνει να πεθαίνεις μέσα στους άλλους
με μια συγγνώμη αργοπορημένη πεθαίνουν οι άλλοι μέσα σου.
Λίγη περισσότερη σιωπή μπορεί να σκοτώσει το ίδιο αλάνθαστα,όπως και μια λέξη.Μια κίνηση αδιαφορίας,ένα βλέμμα επίμονο,το κουδούνι που δε χτύπησε,το γράμμα που ήρθε,κάνουν το ίδιο καλά τη δουλεία τους οπως ένα μαχαίρι ή λίγο υδροκυάνιο.Κάθε μέρα,όλες τις νύχτες,24 ολάκερες ώρες ο φόβος σκοτώνει,η απροδιοριστία σκοτώνει,τ'όνειρο σκοτώνει,η πράξη σκοτώνει...
Κι όταν πεθαίνεις
κανείς δεν ξέρει από πόσους καθημερινούς θανάτους
σε προφυλάσει
αυτό το μικρό χωματένιο ύψωμα.