24 Φεβρουαρίου 2011

Ισκάνταρ Αμπάς - Φθινόπωρο

Φθινόπωρο



Δεν ήξερες πως το παρόν
είναι ένα σύννεφο μόνο
κι ύστερα δεν θα το ξαναδείς ποτέ
το βράδυ αυτό
καμία κίνηση ετούτων των
αιώνων
Μη λες
πως έχεις καιρό
είναι πιο στενή η νύχτα απ’ ό,τι
φαντάζεσαι.
Σε μια στιγμή
πέφτει η ώρα του αποχωρισμού
Άκου αυτά τα δέντρα
κάποιος ταράζει τον ύπνο
είναι το φθινόπωρο.

Μέταλλο

Όταν το λευκό ξεριζώνεις
του μεσημεριού
άσε τον πόθο να περάσει.
Τι κάνεις μ’ αυτό το μέταλλο
που σ’ ακολουθεί;

Ανάμνηση

Κανείς δεν θυμάται τη
νύχτα
δεν θυμάται τα λόγια
ή τα δάκρυα της απόγνωσης
κανείς
εκεί κάτω βρίσκονται
και είναι φθινόπωρο πάντα
εκεί κάτω βρίσκονται
της ανάμνησης ύπνος

Αιχμές νύχτας

ΙΧ

τα άνθη απολύουν τις ερινύες τους
μην αφήσεις κανέναν
να δρέψει τα πέταλα ετούτα
μην αφήσεις τα δάχτυλά σου
να τρέξουν την πλάτη μου
παρεκλίνων λόγος
άφησέ μου τα
κοίτα
τα άνθη
είναι
και
κλώνος
όπου κατοικούν οι μέρες
μια στιγμή δώσε μου
να συνηθίσω
περισσότερο κι από πρωί
περισσότερο κι από ελπίδα
το φθινόπωρο
και τα άνθη
αναμνήσεις που εγκαταλείπουμε
προτού
το νερό στεγνώσει

XVI

Πώς ένα σώμα να περιγράψεις
οι
λέξεις
σβήνουν
το μυστικό τριαντάφυλλο
εξορία
επινοημένη από άνδρα
χαμένο
ανάμεσα σε μάρμαρο και σε γρανίτη
μάρμαρο
είναι και το λευκό
που το σώμα περιβάλλει
Πώς ένα σώμα να περιγράψεις
οι λέξεις
σβήνουν
μακρυά
πάνω σ’ αυτή την ήβη

XXIV

σαν τη λήθη
η ηφαιστειακή σου πέτρα
σαν τη νύχτα
η ανασηκωμένη σου κνήμη
σαν τον άνεμο
ακούμε τη ζωή να περνά
από το ένα αστέρι στο άλλο
η αυγή δραπετεύει
σε απόμακρες όχθες
από το ένα ρίγος στο άλλο
γεννιέται ένας κόσμος
για τί λοιπόν αυτή
η σιωπή

XXVII

Αιχμή νύχτας
σε μια γωνιά του δωματίου
αιχμή νύχτας
για να μ΄ αφήσει να μαζέψω
ό,τι απομένει από μια ζωή
αιχμή νύχτας
μη λες στο πουλί αυτό
να έρθει
τα χόρτα φυλούν
τη μακρινή μας χώρα
εμείς μεγαλώσαμε
μες στο σκοτάδι
εδώ του κόσμου το φως

Μτφ: Μπουμπουλίνα Νικάκη

Ο Ισκάνταρ Αμπάς γεννήθηκε στην Βηρυτό το 1963 από χριστιανική οικογένεια. Είναι ποιητής, κριτικός ξένης λογοτεχνίας στην λιβανέζικη εφημερίδα Assasfir και μεταφραστής των Tabucchi, Conrad, Paz, Char, Ponge και καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Βηρυτού. Ως κριτικός έχει ασχοληθεί ανάμεσα σε άλλους με τον Καβάφη, τον Ρίτσο, τον Νάνο Βαλαωρίτη, τον Καρούζο, τον Μαυρουδή, τον Ισμαήλ Κανταρέ και τον Μίλαν Κούντερα.
Έχει γράψει πεζά, δοκίμια κριτικές και ποιητικές συλλογές μερικές από τις οποίες είναι : Πορτραίτο μεταλλικού Άνδρα, Μισό Μήλο, ή Αιχμές Νύχτας. Η ποίησή του έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες όπως: γαλλικά, αγγλικά, φιλανδικά, ιταλικά, ισπανικά, κουρδικά, πορτογαλικά, τουρκικά, κινέζικα, ισπανικά.

18 Φεβρουαρίου 2011

08 Φεβρουαρίου 2011

Γιάννης Ρίτσος




Από τη συλλογή «Σάρκινος λόγος»
(«Τα ερωτικά»)

Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας,
θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους.
Όμως εγώ δεν θάχω πια φωνή να τα μιλήσω. Γιατί εσύ
συνήθιζες πάντα
να περπατάς γυμνόποδη στις κάμαρες, κι ύστερα μαζευόσουν
στο κρεβάτι
ένα κουβάρι πούπουλα, μετάξι κι άγρια φλόγα. Σταύρωνες τα χέρια σου
γύρω στα γόνατά σου, αφήνοντας προκλητικά προτεταμένα
τα σκονισμένα σου ρόδινα πέλματα. Να με θυμάσαι- μούλεγες- έτσι·
έτσι να με θυμάσαι με τα λερωμένα πόδια μου· με τα μαλλιά μου
ριγμένα στα μάτια μου- γιατί έτσι βαθύτερα σε βλέπω. Λοιπόν,
πώς νάχω πια τη φωνή. Ποτέ της η Ποίηση δεν περπάτησε έτσι
κάτω από τις πάλλευκες ανθισμένες μηλιές κανενός Παραδείσου.

Αθήνα, 16. 11. 81

04 Φεβρουαρίου 2011

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Μονάχα με την ποίηση

Μοναχά με την ποίηση

στον Στέλιο Αρτεμάκη


Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα

Μονάχα με την ποίηση
Θα 'μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ' ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική

Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ' απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ' ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

Από τη συλλογή Καλειδοσκόπιο (1983)


Παρελθόν



Έφυγες
Και οι καθρέφτες έχουν σβήσει
Ακόμα θυμούμαι
Το χέρι σου
Που αναζητούσε τον ήλιο
Έμεινε μόνο
Ένα φθινόπωρο
Μια μακρινή ομίχλη
Το παράπονο της υδρορρόης
Κι όταν νυχτώνει
Κάποια βροχή από άστρα
Που φέγγει
Πίσω από τη μνήμη

Από την συλλογή Πρώτα ποιήματα (1941)

Λάρρυ Κούλ - Η απίστευτη είδηση

Ἡ ἀπίστευτη εἴδηση



ἀπίστευτη εἴδηση ὅτι δὲν ὑπάρχουμε,

Ὅτι ὄνειρα εἴμαστε ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου,

Διαδίδεται γρήγορα ἀπὸ στόμα σὲ στόμα.

Τὰ ἀνθρώπινα σώματα παραλύουν

Παύουν κάθε δραστηριότητα,

Κι ἀτενίζουν ἄσκοπα τὸν ὁρίζοντα.

Περασμένα μεσάνυχτα

Σὲ μιὰ στοὰ γαμῶ μιὰν ἄγνωστη

Φθάνει σὲ ὀργασμό,

Καὶ μ’ ἔντονους σπασμούς τὸ κορμί της ἀλλάζει

Γίνεται διαυγές, ῥευστὸ

Τὸ ὑδάτινο ὄν ἀναβλύζει ἀπὸ τὸ σκοτάδι

Ἀστραπιαῖα ἄστρα τὸ διατρέχουν

-«Ποιὰ εἶσαι;»

-«Ἡ πραγματικότητα· μόνον ἐγὼ ὑπάρχω»

Τὴ στιγμὴ ποὺ χύνω,

Βλέπω πάν’ ἀπ’ τὶς στέγες νὰ ἐναερίζονται,

Μεγάλα, ἡμιδιαφανῆ ᾠὰ -τὰ ὄνειρα

Στὴ στιλπνὴ μεμβράνη καθενός,

Ἀντικατοπτρίζονται ὅλα τὰ ἄλλα

Μέσα τους κοιμῶνται ἀνθρώπινα σώματα.


Το παραπάνω ποίημα μας το έστειλε ο φίλος Larry Cool www.larrycoolwriter.blogspot.com

02 Φεβρουαρίου 2011

Λευτέρης Πούλιος - Αθήνα

Αθήνα




Τσιμέντο και σίδερο στον πνιγμένο αέρα

πανάρχαια γόησσα Αθήνα

γυαλίζει τ’ άσπρο σου στήθος απόψε

άσε με να σου το σφίξω μέχρι να πονέσεις

χύνοντας κόκκινο γάλα

καθώς θ’ ακούς το τραγούδι της συνουσίας

παράμερα στα δεντράκια δύο μαθητών

του γυμνασίου και το ρυθμό της καρδιάς μου

σ’ αυτό το βράδυ των μεθυσμένων συντριβανιών

του αμύγδαλου-κόσμου

……………………………………………………………………..

Ακου το ουρλιαχτό του περιπολικού και κοίτα

Αυτούς που τους βάζουν στο αυτοκίνητο και

Βιαστικά τους οδηγούν στο τμήμα .

Με προβολείς στο μάτι τους ρίχνουν κάτω

Τους ψάχνουν κι η μέση τους σπάει στο τραπέζι

Και τους αφήνουν με το στόμα πεταμένο

Στον ουρανό πάνω σ’ ένα κολοσιαίο

Κλάξον αυτοκινήτου πάνω στο δάπεδο του γραφείου

Τα παιδιά με τα γυαλιστερά εξαρτήματα

Ειδικευμένα στον τρόμο και τα μεγαλοπρεπή

Σειρήτια στα μάτια τους.

Κι αυτοί που

Έχουν δολοφονηθεί αδιαμαρτύρητα ή πετάχτηκαν

Απ’ την ταράτσα του κτιρίου μετά το πέρας

Των ανακρίσεων όπως γίνεται στο σινεμά

Κι αυτοί που αφανίστηκαν μες στη θάλασσα

Θέλοντας να το σκάσουν και οι καιροί

Αποθρασύνοντας τον ισχυρό

Σ’ αυτό τον κόσμο τον παράφρονα της φυλακής.

Κι αυτοί που πολτοποιήθηκαν απ’ τα τανκς

Μέσα στο Πολυτεχνείο ή έσκασαν απ’ τα

καπνογόνα κι αυτοί που σταυρώθηκαν

Στα διασταυρούμενα πυρά

Φωνάζοντας μέχρι τον άλλο κόσμο

«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Από τη συλλογή Γυμνός ομιλητής (1977).