30 Μαρτίου 2011

Ειρήνη Μαργαρίτη - ποιήματα στο μετρό

[Τρεις - τρεις ή δυο που γελάνε...]


Τρεις-τρεις ή δυο που γελάνε
Ο ένας με γυαλιά
Ακόμα
Στο κεφάλι
Βράδυ

Συνεχόμενος θόρυβος
Γέλια και φωνές πίσω από κασκόλ

Όχι μην γελάς
Δεν είναι αστείο όταν βραδιάζει
Τότε άνθρωποι πάνε στα σπίτια μόνοι
Με σακούλες
Με την μέρα φορτωμένη στα χέρια

Όχι μην γελάς
Δεν είναι όλοι τρεις
Κάποιοι είναι κουρασμένα μάτια που βιάζονται να κοιμηθούν
Να μην πονούν
Την μέρα που τελειώνει.

Μην γελάς
Δεν είναι όλοι Τρεις, ούτε μιλάνε μέσα από κασκόλ
Κάποιο είναι απλά… Μόνοι


[Κορίτσι...]

Κορίτσι
Παίζει κουτσό / Κρατάει τετράδιο / Κίτρινη μπλούζα
Γράμματα
Τετράδιο ανοιχτό /Μικρή /Με την μαμά της
Μάλλον 13

Σε λίγο γυναίκα
Κι οι λέξεις
Πέτρα σε αόρατο τετράγωνο θα παίζει

Ένας άντρας / Άσπρο κεφάλι / Σκόνη
Θα την φτιάξει
Αλλιώς δεν περπατά καινούριο δρόμο

Σκέφτομαι ρολόγια
Μαζεύουν χρόνο και χαλάνε
Δίπλα Μπαλόνια
Μπουμ
Πάρτυ Γενεθλιών

Χρόνια πολλά μικρό κορίτσι
Αν δεν μεγαλώσεις
Πέθανες


[Άνδρας...]

Άνδρας
Μπλε μπλούζα
Γκρι παντελόνι
Μαύρη θήκη περασμένη στην ζώνη
Μπεζ – καφέ άσχημα παπούτσια
Χέρι
Πλαστική σακούλα
Μιλάει
Κοιτάει τον χάρτη
Στο τηλέφωνο μιλάει
Το έκλεισε μόλις…
Και ξανά στο αυτί
Τα χείλη που κινούνται
Κρατάει κάτι
Δεν βλέπω
Βήματα τρία
Στάση
Κόκκινο σημάδι στο χάρτη
Μάτια
Δεξιά – αριστερά
Αλλάζει χέρι η σακούλα
Το τρένο ήρθε
Μπαίνω και κάθομαι
Το τρένο φεύγει
Κι αυτός μιλάει
Κάπου
Δεν θα μάθω πού
Ένας άνθρωπος
Μια φορά
Κάπου
Μεταξουργείο
Έφυγε το τρένο
Εγώ γράφω
Σταθμός Λαρίσης
θυμήθηκα πως είναι κάποια τρένα που έρχονται και φεύγουν
Αλλιώτικα
Αυτά δεν με πάνε σπίτι μου
Είναι αυτά για να μας ταξιδεύουν
Μάλλον σιελ
Την έλεγες την μπλούζα

[Συγκεντρωμένος...]


Συγκεντρωμένος.
Μοιάζει με έρωτα.
Χέρι στο στόμα
Σκέφτεται
Μετά στην μύτη
Τρία λεπτά για μένα, αυτός από την άλλη πλευρά

Δυο τρένα που συναντιούνται
Δυο άνθρωποι που μάλλον ποτέ

Ταχύτητα και σκοτάδι
Είμαι όρθια
Πάντα όρθια
Λες και περιμένω κάτι να συμβεί
Όρθια
Να κρατάω σημειώσεις
Μοναξιά
Γράφω με το χέρι μου
Μια μοναξιά με χέρι αριστερό

Πιστεύω αυτός που σκέφτηκε τους διαφορετικούς προορισμούς δεν είχε ιδέα από αγάπη.

17 Μαρτίου 2011

Μαρία Θεοφιλάκου - ΑΝ[ΩΝ]ΥΜΑ

ΒΙΚΤΩΡΙΑ



Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου
Ούτε και τέρμα ν’ αποθέσω τα μπαγκάζια μου
Όλο τ’ αρδάζω από τη σκόνη κι αυτά ξανακυλάνε
Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν
μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,
ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα
Κι εσύ αν είσαι φίλος
κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις
Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,
αν φεύγει,
είμαστε μόνοι

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΑΝΑΤΟΛΕΣ

Ανασαίνουμε νύχτα
ελεύθεροι, γιατί είναι μοναξιά
σε κάθε μας τυφλό βήμα,
τρεκλίζον
Κλείνουν τα θέατρα
Θεριεύουν οι σκιές
Οι αλήθειες αλαλάζουν στα βουνά
και πεινασμένες κατεβαίνουν προς την πόλη

Ανασαίνουμε νύχτα
Σφιχτά ταμπουρωμένα σώματα
μα είμαστε πιο πάνω από τις σάρκες,
κείνες δεν είναι παρά μια αφορμή
Τα αγρίμια ας κοπιάσουν,
μας γνωρίζουν
Στα πόδια μας εμπρός
θε να κουρνιάσουν

Ελεύθεροι, γιατ’ είναι μοναξιά
από τη διαλεχτή
που αρνείται τις κρυψώνες
και σκίζει των αυλών τα δηλητηριασμένα ρόδα,
έτσι εισπνέουμε τη νύχτα
πηχτή στο λάρυγγα
στο χνώτο όμως ρημάδι
και βγάζουμε το πρώτο φως

Η ΠΟΡΤΑ


Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει
θα ονειρευτώ μια πόρτα δίχως τοίχους
κι απ’ όπου θέλω εγώ θα την περάσω
ενώ ένα μάτι αγριεμένο θα κοιτάζει

Ξύλο γδαρμένο,
το χρώμα σε σημεία ξεφτισμένο,
θε να βαστά αυτή τους δρόμους όλους
και πίσω της κι εμπρός της

Καιρό άμα σηκώσει
πάνω της το κορμί μου θα γαντζώσω
τόσο που σα μαρμάρινο να μοιάζει
να μη γνωρίζω αν έφτασα ή αν αρχίζω

Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει
και πριν οι τοίχοι να υψωθούν προλάβουν
θα ονειρευτώ μια πόρτα μες στο δρόμο
που αλλιώς θα ‘πρεπε μόνη να αλλάξω

Τρία ποιήματα από την μόλις εκδοθήσα ποιητική συλλογή της Μαρίας Θεοφιλάκου ΑΝ [ ΩΝ ] ΥΜΑ.

Και λίγα λόγια για την ποιήτρια:

Η Μαρία Θεοφιλάκου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983. Σπούδασε Μάρκετινγκ και Επιχειρησιακή Έρευνα στην ΑΣΟΕΕ. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές την Οικονομική επιστήμη, στο ίδιο πανεπιστήμιο. Επέμεινε με εγγραφή σε διάφορα προγράμματα ικονομικών και παιδαγωγικών σπουδών σε πανεπιστήμια της Αθήνας. Εν τέλει μόνη της αποσκευή η ποίηση. Το 2010 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Δωδώνη η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο "ΑΝ[ΩΝ]ΥΜΑ".

11 Μαρτίου 2011

Αλ Μάζαρικ - τελευταία ξύπνησα μέσα στη νύχτα



ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΞΥΠΝΗΣΑ ΜΕΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ


μ' έπιασε στον ύπνο μου φαγούρα
στο στήθος και στην κοιλιά μου
γέμισα κοκκινίλες απ' το ξύσιμο
είχα μείνει για καιρό μόνος
συμβαίνει καμιά φορά
που δεν ξέρω πια τι να κάνω τα χέρια μου
τα ρουθούνια της μύτης μου τα' χω ξεχειλώσει
από τα δάχτυλα που χώνω μέσα
οι αιμορροΐδες μου, μέρα τη μέρα χειροτερεύουν
κάτι οφείλω να κάνω
μου φαίνεται ότι πρέπει ν' αρχίσω να βγαίνω
όμως πρόσεξε,
όλοι αυτοί που ξέρω
δεν αντέχουν ο ένας τον άλλο
κάθονται όλη μέρα κει δα, καπνίζουν & τα κοπανάνε
μιλάνε αδιάκοπα
αδιάφορο για τι
ένας γνωστός μου, μόλις κάποιος πάει σπίτι του
βάζει την τηλεόραση
κι η γυναίκα του έχει ανάλογα τον επισκέπτη τα απαραίτητα νανουρίσματα
& ουίσκι για την τηλεόραση
υπάρχουν ακόμη οι μορφωμένοι λογοτεχνικά
αμολάνε τη μια αρλούμπα μετά την άλλη
κάθε στιγμή μπορώ
ν' ακούσω σεμινάρια τέχνης
όλοι τους τα ξέρουν όλα
και το μόνο που
δεν ξέρουν είναι πώς
θα τα βρει ο ένας με τον άλλο
& έτσι αναγκάζονται
να κλείνονται σπίτι
και να ξύνονται μόνοι τους
ή όταν βγαίνουν έξω βάζουν κάποιον άλλο να τους ξύνει.

μτφ: ΤΕΟΣ ΡΟΜΒΟΣ


Αλ Μάζαρικ, γεννημένος το 1943. Παιδί εργατών, παπαδάκι στην εκκλησία, κολλέγιο,
αμερικάνικος στρατός, Κορέα, μπάρμαν, φτιάχνει πακέτα, εργάζεται με παιδιά,
κοινωνικός λειτουργός, θυρωρός της νύχτας, ζει στο Σαν Φραντζίσκο.

"Τα περισσότερα γραπτά του Μάζαρικ -παρόλο που μερικά από τα ποιήματα της
Κορέας, που'ναι γραμμένα για κάποιες πουτάνες, είναι ερωτικά ποιήματα- μου
φαίνονται σαν φωτογραφίες τραβηγμένες στην κόλαση. Μια κόλαση σχεδόν
αξιαγάπητη, αλλά πάντοτε μια γήινη κόλαση. Για κοίτα, λέει, έτσι είναι τα πράγματα,
πάρε δω και διάβασε. Πιστεύω ότι ο Μάζαρικ θα τη βγάλει καθαρή. Έχει στυλ, αλλά
αυτό δεν νομίζω να τον περιορίσει. Το ελπίζω. Πιστεύω ότι θα προχωρήσει, θα πάει
πάρα πέρα, το στυλ του θα αλλάξει ανεπαίσθητα, οι φωτογραφίες του θ' αλλάξουν
έτσι όπως αλλάζει κι η ζωή του ... Είχε πολύ καιρό να εμφανιστεί ένας τόσο ρωμαλέος,
τόσο αφηγηματικός ποιητής. Κι αυτό είναι κέρδος για όλους μας."

Τσαρλς Μπουκόφσκι

από το ελεύθερο βιβλίο του Τέο Ρόμβου Ανθολόγιο των κακών Αμερικάνων

08 Μαρτίου 2011