17 Δεκεμβρίου 2011

Βασίλης Δασκαλάκης - Διαδικασία Αναβολής

Το Λογοτεχνικό Καφενείο προδημοσιεύει σήμερα, λίγα εικοσιτετράωρα πριν κυκλοφορήσει, τρία ποιήματα από την πρώτη συλλογή του Βασίλη Δασκαλάκη "ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗΣ".




ΘΡΟΪΣΜΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Οι λέξεις μου χάνονται
στο κόκκινο των χειλιών σου
γίνομαι μαγικός ήχος
γλιστρώ από τα χέρια σου

Και εσύ όλο να δραπετεύεις
σε πέλαγος θλίψης

Δεν αφήνω ίχνη
χωρίς ενοχές σε πλησιάζω
Όπως το ελάφι την πηγή


ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Απόψε συναντήθηκα με το μισό μου παρελθόν
Απόψε ήσουν τόσα και τόσα
Και ‘γω ένα πυροτέχνημα
Λέξεις ανίκανες για την περίσταση
Το νυφικό σου έγινε από ανέμους τροπικούς
Κι όλη η προίκα σου τα μάτια σου
Δυο πετραμύγδαλα
Κι αυτός ακόμη ο αδελφός σου
Ίδιος ο θάνατος


ΒΕΡΟΙΑ

Κάθομαι, παλεύω γελώντας ροδάκινο αίμα
σταλακτίτες της μοναξιάς στου Αλιάκμονα τις κοίτες

Χαμηλώνω, χαμηλώνω, ανάπαυση
ζωή τροχόσπιτο-σπιρτόξυλο

Γελώ, γελώ όταν πετώ στις κερασιές
μιας όασης θανάτου...
Ο κάμπος, οι σιδηροτροχιές
                    μια μελωδία

03 Δεκεμβρίου 2011

Μαρία Νικολοπούλου - 2 ποιήματα

Ώσπου τα μάγια να λυθούν



Μια ασημένια σκιά, κυνήγι παίζει με μια μαύρη.
Κι όλο αλλάζει κι όλο χάνεται στις δίνες του νου
σ'ενα πλέγμα όλο αλλιώτικα αλλιώς και παχύ ουρανού.
Κι εσύ στη μέση να κοιτάς τους πέντε δρόμους,
με λύπες γλυκές και χαρές πιο πικρές,
με Θείες νοσταλγίες, χάζι να κάνουμε από πάνω
του κόσμου τις αργίες.
Κι όπου το βλέμμα σου καθίσει αλλάζει η ουσία...
Παρούσα στο ποτέ στο πάντα και στο πότε.
Με ερωτηματικό μεγάλο,κεφαλαίο αυτό το μικρό,
το μικρότατο το πότε.
-Πότε?
-Ως τότε που τα μάγια θα λυθούν...

Οι χειμώνες μας

Κάθε βράδυ βροχοτράτηδες χειμώνες μας στενεύουνε στις μοίρες,
του ταξιδιού τις μοίρες-τις μοίρες του γραμμένου.
Με τ'αστέρια στις ατένες να ατενίζουν τις καρδιές,
με τις καρδιές στα στήθη να σφίγγγουν σαν περόνη
και την περόνη να ενώνει κούφιες αέρινες πομπές.
Πομπές που κόκκινες πορεύονται στη Δύση
που άλλοτε μικρές κι αλλόφρονες αναζητούσαν λύση
και πια η πίστη τις στήνει στις κολώνες.
Και πια η πίστη μωβίζει,χάνεται μες στις ανεμώνες...
Κι όλο φτερά κι όλο σκαριά κι όλο όνειρα τελώνες,
να ζητάνε τους βαθείς, τους απάτητους καημούς, τους χρυσαφένιους μόχθους .
Και τα φεγγάρια να κηνυγιούνται με τους ήλιους
καθώς οι άνθρωποι ζητάμε μοναχά φωτισμένους ουρανούς
και γλυκαναστημένους πόθους ...

~ Copyright © Maria Nikolopoyloy ~ All rights reserved

Η Μαρία Νικολοπούλου μοιράζεται μαζί μας δύο δικά της ποιήματα από το προσωπικό της ιστολόγιο http://voloadsomnium.blogspot.com