22 Αυγούστου 2012

ΦΙΛΙΠ ΖΑΚΟΤΕ - ΚΑΠΝΟΣ ΚΑΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ



Αγρυπνώντας τους νεκρούς 

Μένουμε σιωπηλοί 
στο δωμάτιο των νεκρών :
κρατάμε το κερί ψηλά 
τους βλέπουμε να ξεμακραίνουν .

Στο κατώφλι της πόρτας 
υψώνω λίγο τη φωνή ,
λέγοντας λίγες λέξεις 
φωτίζω το δρόμο τους .

Αλλά αυτών που προσευχήθηκαν
ακόμα και κάτω απ' το χιόνι 
το πουλί της αυγής έρχεται 
ν' αντικαταστήσει τη φωνή τους . 


                 [ ]

Νεότητα σε αναλώνω  
με τούτο το κλαδί που ήταν πράσινο
μέσα στον πιο φωτεινό καπνό
που πήρε ποτέ ο αέρας 

Ψύχη που με το τίποτα τρομάζεις 
η γη στο τέλος του χειμώνα 
δεν είναι παρά ένας τύμβος από μέλισσες 



                   [ ]

Ο κεραυνός του Αυγούστου 

Μια χαίτη που τινάζεται 
σκορπίζοντας την πούδρα από τα μαγούλα 

τόσο ανυπόταχτη που ακόμα κι η δαντέλα 
της πέφτει βαριά

                
              Η λογική

Ψηλά με νεύματα χαιρετισμών ,
γράφω λέξεις στον αέρα επιπόλαια ,
αλλά κάτω το ταπεινό πλήττεται ίσως . 
Απ' το νεκρό πόδι στο ζωηρό μάτι σχεδόν τίποτα , 
αύριο θα συλλάβουμε τις αποστάσεις .


                    [ ]

 Εσύ ωστοσο ,

είτε ολότελα σβησμένος
αφήνοντάς μας λιγότερες στάχτες

απ΄ότι μιας νύχτας φωτιά στο τζάκι ,

είτε αθέατος κατοικώντας το αθέατο ,

είτε σπόρος στο κατάλυμα της καρδιάς μας ,

ό,τι κι αν είσαι ,

παραμένεις πρότυπο χαμόγελου κι υπομονής
όπως ο ήλιος στην πλάτη μας ακόμη

που φωτίζει το τραπέζι , και τη σελίδα , και τα σταφύλια  
  
      
Μετάφραση  Θανάσης Χατζόπουλος 





Δεν υπάρχουν σχόλια: