05 Σεπτεμβρίου 2012

Novalis - Ύμνοι στη νύχτα

                                
                                   -ΙΙ-

Κάποτε όπου είχα χύσει δάκρυα πικρά όπου 
αναλωμένη σε πόνο είχε σκορπίσει η ελπίδα μου 
και στεκόμουν μοναχός κοντά στο γυμνό μνήμα
που σε στενόν , σκοτεινον τόπο έκρυβε τη μορφή 
της ζωής μου - μονάχος , όσο ποτέ κανείς άλλος 
μονάχος , σε τρόμο ανείπωτον παραδέρνοντας - 
ανήμπορος , ίσα ίσα μια εικόνα της δυστυχίας 
πια - έτσι καθώς κοίταζα γύρω μου για βοήθεια 
εμπρός να κάμω δεν μπορούσα και πίσω μήτε , 
και μ' απέραντη λαχτάρα κρατιόμουν στη 
γοργοκύλιστη , σβησμένη ζωή :τότες από μάκρη 
γαλανά - απ' τις κορφές της παλιάς μου ευτυχίας 
έν' ανατρίχιασμα ήρθε αποσπερνό - και μεμιάς  
κόπηκε ο δεσμος της γεννησης - του φωτος η 
αλυσιδα . Πέρα έφυγε η γήινη λαμπράδα κι η 
θλίψη μου μαζί της - η βαρυθυμιά χωνεύτηκε σ' 
έναν καινούριο κόσμο αβυσσαλέο-εσύ της νύχτας
συνάρπασμα - Ύπνε τ' ουρανού με άδραξες - ο
τόπος ανασηκωθηκε αγάλι - αγάλι , απάνω από 
τη γης φτερούγιζε το λευτερωμένο , 
το ξαναγεννημένο πνεύμα μου . Σύγνεφο σκόνη 
γίνηκε το μνήμα - μέσ' απ ' το σύγνεφο είδα τη 
φωτισμένη όψη της Καλής μου . Στα μάτια της 
αναπαυόταν η αιωνιότη - της έπιασα τα χέρια 
και τα δάκρυα γινήκαν αστραφτερός , άλυτος 
δεσμός . Αιώνες κι αιώνες κατρακύλησαν πέρα 
μακρυά σαν ανεμοστρόβιλος . Στο λαιμό της 
έχυσα δάκρυα ολόγλυκα για την καινούρια ζωή -
Ήταν το πρώτο όνειρο το μονάκριβο - κι από τότες 
μόνο νιώθω αιώνια πίστη , 
ασάλευτη στον ουρανό της Νύχτας 
και στη φεγγοβολή του , την Καλή μου .

Μετάφραση : N.Γ. Πολίτης

Δεν υπάρχουν σχόλια: