14 Φεβρουαρίου 2012

Κώστας Καρυωτάκης

Ανδρείκελα

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

10 Φεβρουαρίου 2012

Χριστίνα Κουκουρίκη - 2 ποιήματα



ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ

Στιγμή αλήθειας και ντροπής,
περίσταση απρόβλεπτη, ζωηρής κίνησης.
Εγώ ανάμεσα σε καταγωγή και σήμερα,
Βλέπω τα πρόσωπα χωρίς τις μάσκες
Χαίρομαι και θρηνώ συγχρόνως
Γιατί μελαγχολώ το όμορφο τώρα?
Λείπει η στοργή, η αποδοχή?
Μια μικρή νεράιδα που κρατά δώρα
Μεγαλόψυχα ζεστασιάς και φροντίδας
Αυτά του ανήκειν σε μια κάστα συντροφιάς
Όλη η χαρά εξατμίστηκε αιφνίδια
Μόνο αναλαμπές παρηγοριάς
Καθώς βήμα βήμα χτίζεται το σήμερα
Λόγος και σιωπή ποια ανάγκη καλύπτει?
Αλαλαγμός στο κενό ξαφνικά με συνθλίβει
Ένα γιατί, γιγάντιο
Κουρτίνα μαύρη η κουβεντούλα πίσω στο παρελθόν
Τουλάχιστον αυτό μου ανήκει
Εδώ και τώρα, πίσω μπρος αναρωτιέμαι
Αν ζω όντως ή αν ονειρεύομαι
Πριν και μετά αν λυπάμαι
Για τα λάθη μου, τις επιλογές μου
Τα περιβάλλοντα αυτά της καθημερινότητας μου
Λύση καμία, συντροφιά το τίποτα
Κι αν θέλω να περιγράψω την μοναξιά μου
Μια φωνή άναρθρη θα σχηματίσει
Αυλάκια αίμα που κοχλάζει
Ένα ποτήρι θα ραγίσει
Και ζεστό υγρό θα δραπετεύσει απ’ τις ρωγμές
Γιατί θέλω να αντλώ ουσία απ’ τους άλλους
Δεν είμαι εγώ σημαντικό ον?
Έτσι απλώς, αυτό που είμαι και δρω άνευ επαγγέλματος?
Ταυτότητα το είναι μου, το λέγειν και πιστεύω μου
Φτάνει είμαι εγώ, εδώ και τώρα ζω
Και πράττω αναπνέοντας σκεπτόμενη
Είμαι εδώ συνειδητά και υπάρχω
Είμαι εγώ.


ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ

Όρια του εαυτού
Αρνήσεις και απορρίψεις των αθέατων κινδύνων
Όρια του εαυτού
Ψηλαφητή αίσθηση της ψυχής μας
Κλίσεις και επιλογές
Αίνιγμα προς διαρκή αναζήτηση λύσης
Αέναη συνειδητότητα μικρών εννοιών προσωπικών
Στέψη καρποφόρων προσπαθειών
Νηπίου βήματα προς την ολότητα

Όρια του εαυτού διάτρητα
Μιζέρια και πόνος
Όρια του εαυτού ανελαστικά
Επιπεδότητα και ακαμψία
Όρια του εαυτού ευλύγιστα σε σοφή αρμονία
Τροφή για το νου η εναλλαγή
Ανθίζει σε γόνιμη ψυχή

06 Φεβρουαρίου 2012

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΑΚΑΛΗΣ - ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ


Κρατήσου επάνω μου

Στους άδειους δρόμους
όταν ταξιδεύω
με του μυαλού μου τα ταξίδια
όταν ο άνεμος φυσάει
και παίρνει τα μαλλιά σου
και τα σκορπίζει στον αιθέρα
κρατήσου πάνω μου
σ’ άσπρα άλογα θα ταξιδεύουμε
σ’ έναν ήλιο κόκκινο
που λάμπει το πρωί
όταν η σκόνη
θα τυλίγει τα σπίτια πέρα ως πέρα
και τα δέντρα θα γίνονται κομμάτια
θα σου τραγουδάω ψιθυριστά
ένα τραγούδι αγάπης
θα μου χαμογελάς
και θα καλπάζουμε σε άσπρα άλογα
μέσα σε πράσινες βουνοκορφές
πέρα απ’ τις σκονισμένες χυδαίες πολιτείες
στου  ονείρου τις πηγές
κρατήσου πάνω μου
σφίξε με γερά
μη γυρίσεις πίσω να δεις τίποτα
τίποτα δεν αξίζει
τίποτα μωρό μου
τίποτα δεν θα ζήσει
κρατήσου πάνω μου γερά
σ’ αυτό το ταξίδι
της ζωής και του θανάτου.


Ακριβή
 
Κόκκινο πουκάμισο
μαύρο παντελόνι
μ’ αρέσει
που ντύνεσαι ωραία
απ’ του πάγκους της λαϊκής
εκεί σε γνώρισα
ήσουν όμορφη
με καλλυντικά
«ό,τι πάρεις τριακόσια»
έψαξα μέσα σου
τι πλούτος ,τι ευωδία
έσβησες μέσα μου
κάθε σκουπίδι
που είχα στο μυαλό μου
για το χρήμα
για την ομορφιά
αγάπη μου ακριβή
με φιλάς
κι ανασταίνομαι.




Παραδεισένιο φρούτο

Κορίτσι που χάθηκες
μούρο μου μαύρο
και ζουμερό
σ’ ονειρεύομαι
όταν το στόμα μου
είναι στεγνό και διψάω
μυρίζω την ευωδιά σου
χαϊδεύω τα ίχνη σου
και έτσι ζω
κορίτσι λεπτό
μούρο μου μαύρο
που χάθηκες.


Aπό τη συλλογή  «Θαμμένος στην άμμο»  ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ 2010

01 Φεβρουαρίου 2012

Στεργία Τσούκα - 5 Ποιήματα


ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ



Μαζεύομαι
στα περίεργα μάτια του κόσμου,
στις ατίθασες φουρτούνες του μυαλού
παιδεύομαι ΄
κλείνω τα χέρια μια αγκαλιά
και χάνομαι
την αλήθεια μου δεν αισθάνομαι…
Θα ξημερώσει
ζωή μου μόνη
με δόσεις πόνου
θα πληρώνω τη χαρά σου.


ΠΕΜΠΤΗ

Να λες νερό
και να γίνεσαι θάλασσα
να βλέπεις ουρανό
και να πετάς ψηλά,
στα βαθιά του πόνου σου πελάγη
να χάνεσαι
και να αναδύεσαι
φορώντας τον καλύτερο εαυτό σου,
αυτόν που πάντα
στο τέλος φυλάς για τα δύσκολα
και στο ημέρωμα της απελπισίας
γίνεσαι ένα με την αλήθεια του.


ΣΗΜΕΡΑ...

Σήμερα θ’ αναστηθώ,
καθισμένος στην πέτρα της ζωής
με πλάνεψαν οι αέρηδες του βουνού
και θέλω να πετάξω.
Πουλιά οι αναμνήσεις, φευγαλέα
με προσπερνούν ΄
να ’τη η ζωή μου ένα σύννεφο
που ζει
στην αναμονή της καταιγίδας,
θα φυσήξω και θα φύγει μακριά
όπως οι περασμένες μου στιγμές
οι γεμάτες με γλυκύτητα κι αλήθεια.
Σήμερα θ’ αναστηθώ,
θα βάλω τα καλά μου ρούχα
στους κάμπους, στα βουνά
θα ξεχυθώ
ως άλλος αετός σε ενύπνιο άσμα.


Η ΩΡΑ Η ΜΠΛΕ



Ακόμη μια νύχτα
και η θάλασσα αιμορραγεί
στα αυτιά μου ακούω τους ήχους της
στα μάτια, τις καθαρές
των κυμάτων σιωπές της,
θάλασσα μου μάτωσα κι εγώ
θάλασσα μου πονώ και σιωπώ
ακόμα νιώθω την ανάσα σου
στο κορμί μου, η ζωηρή υγρασία σου
πάλι θα παλέψω με τα κύματα
και οι ανάσες μου, θα πνίγουν
το λυγμό και την οδύνη
σαν θα ΄ρθει
η ώρα η μπλε, εκείνη
για να με πάρεις να χαθώ.


ΤΡΙΤΗ

Αργοπορία και πάλι
ολιγωρία για το πολύ
και το δύσκολο του έρωτα ΄
μάτια απεγνωσμένα
την ελπίδα σταυρώνουν
στην ευχή του πόθου
ματώνουν,
στέλνουν σιωπηλά
μηνύματα δάκρυα
για τις αγάπες
που δε θα σμίξουνε ποτέ.