30 Οκτωβρίου 2012

Χρίστος Λάσκαρης - Ποιήματα


Θα με επισκεφτείς

Θα με επισκεφτείς
όπως επισκέπτονται στην κλινική του τον άρρωστο
οι συγγενείς
κάνοντας φασαρία με τα δώρα τους
και φέρνοντας τη ζωή απ’ έξω

ενώ αυτός
συνηθισμένος με τη σιωπή
νιώθει ανήμπορος να συνδεθεί
κι αρχίζει να κουράζεται
παρακαλώντας με το βλέμμα του να μείνει μόνος

μόνος όπως και πριν
να τους περιμένει και να τους φαντάζεται.


Εγκαρτέρηση 

Το θέμα είναι να μπορείς να υπομένεις,
να σε παιδεύει η βροχή και να υπομένεις,
όπως μονάχα ξέρουν να υπομένουν

μες στις πλατείες
τα αγάλματα.


Άπνοια

Απομεσήμερο
κι οι δρόμοι άδειοι,
τα τραπεζάκια στην πλατεία κουρασμένα,
στεγνό
και διψασμένο το συντριβάνι


και τ’ άνθη γέρνουνε στη γη
σαν άρρωστα.


Να διασχίζεις το δωμάτιο

Να διασχίζεις το δωμάτιο,
να ξεπερνάς τη δυσκολία της κουρτίνας
και, φτάνοντας,
να επιμένεις στο παράθυρο -

αν το ανοίξεις
όλα γίνονται εύκολα.


Σ’ ένα δρόμο όλο επιστρέφω

Σ’ ένα δρόμο όλο επιστρέφω -
βράδυ μπροστά σε μιαν αυλόπορτα
χτυπώντας το κουδούνι.

Μ’ αρέσει να βλέπω το φως π’ ανάβει,
μ’ αρέσει ν’ ακούω βήματα

και τη σκιά στο βάθος
με μια λάμπα να προβάλλει.




Ντύλαν Τόμας - Ειδικά όταν ο άνεμος του Οκτώβρη



Ειδικά όταν ο άνεµος του Οκτώβρη

µε δάχτυλα ξεπαγιασµένα µαστίζει τα µαλλιά µου, 
πιασµένος στη δαγκάνα του ήλιου, ανάβω δρόµο
και αναπτύσσω ίσκιο κάβουρα στη γη. 
Πουλιά χαλούν τον κόσµο την ακτή, 
βήχουν κοράκια στα παλούκια του χειµώνα, 
κι ανάστατη η καρδιά µου τροµάζει τη λαλιά της, 
χύνει το αίµα συλλαβών κι αποξηραίνει λέξεις

Επιπρόσθετα, κλεισµένος σ’ έναν πύργο λεκτικό, 
επισηµαίνω προς το βάθος του ορίζοντα να φεύγουν
προτάσεις σαν βαθύσκιωτες γυναίκες φυλλωσιές,
σειρές ολόκληρες αστρόφραστα παιδιά στο πάρκο. 
Κάποιοι γυρεύουν να σε φτιάξω από φωνήεντες οξιές,
κάποιοι από δρύινες φωνές, µε ρίζες 
ποικίλων όσων αγκαθιών να σε υποµνήσω,
κι άλλοι µε λόγια του νερού γυρεύουν να σε πλάσω. 

Πίσω απ’ το βάζο µε τις φτέρες αιωρείται το εκκρεµές, 
µου λέει τη λέξη απ’ ώρα, το µήνυµα του νεύρου 
πετάει στης πλάκας την αιχµή, το πρωινό αναγγέλλει 
στον κόκορα ποιος άνεµος φυσάει. 
Κάποιοι γυρεύουν να σε φτιάξω απ’ τα σηµεία των αγρών· 
σηµατωρός χορτάρι, που µου δείχνει όσα γνωρίζω,
στο µάτι αποχωρίζεται χειµώνα και σκουλήκι. 
Με τις ντροπές του κόρακα άλλοι γυρεύουν να σε πλάσω.

Μετάφραση : Γιώργος Μπλάνας

Γιάννης Σκαρίμπας - Φαντασία

Nάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί 
προς έναν δρόμο φειδωτό που σβει στα χάη, 
και σένα του καπέλλου σου βαμμένη φανταιζί 
κάποια κορδέλλα του, τρελλά να χαιρετάει. 

Kαι νάν’ σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά 
γι’ άστρα τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων, 
κι’ αυτός ο άνεμος τρελλά, –τρελλά να μας σκουντά 
όλο προς τη γραμμή των οριζόντων. 

Kι’ όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός 
για ένα –με γυάλινα πανιά– πλοίο που πάει 
όλο βαθειά, όλο βαθειά, όσο που πέφτει εκτός : 
όξ’ απ’ τον κύκλο των νερών –στα χάη. 

Kι’ όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί 
πέρ’ από τόπους και καιρούς έως ότου –φως μου– 
–καθώς τρελλά θα χαιρετάει κείν’ η κορδέλλα η φανταιζί,– 
βγούμε απ’ την τρικυμία αυτού του κόσμου… 

Γιώργος Σαραντάρης - Γέρνουν τα χρόνια μου


Γέρνουν τα χρόνια μου
προς μιὰ δύση ἀκαθόριστη
μες στὰ μαβιὰ παράπονα της μνήμης·
και τα βαραίνει απέραντη θλίψη
παρόμοια κείνης που πνίγει τα βράδυα
οταν στη θάλασσα πλάι
ξαναθυμόμαστε τα περασμένα.

29 Οκτωβρίου 2012

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ ΡΟΥΚ - ΜΟΝΑΧΙΚΟ


Τόπια τόπια το μαύρο περίμενε να με τυλίξει, το ’ξερα.

Ο μοναχός κοίταζε μες στο στόμα της,
άδειο από δόντια και φιλιά.
Το μαύρο του καπέλο
λέκιαζε το μπλε τ’ ουρανού
κι η γαλήνη του ήταν όλο πτυχές
σαν τα χοντρά μεταξωτά
στους πίνακες των Ολλανδών.
Φαντάστηκε η Γιαννούσα
τις ώρες της σωτηρίας του
βουτηγμένες στο λάδι και στη σιωπή
και τους μοναχικούς του περιπάτους
ξυστά στην ολόδροση του πειρασμού χαράδρα.
Κι όπως η πολική αρκούδα
με το λίπος-όραμα του κορμιού της
αντέχει το κρύο γιατί στην παγωμένη τρύπα της
μιμείται το θάνατο,
τούτου δω η ψυχή
μες στον γκρίζο σάκο του μυαλού
μιμείται το απόλυτο
για ν’ αντέξει τη ζωή.
Μόνο τα κλάματα του ακούγονται
τη νύχτα στο φεγγάρι
κι οι κληματσίδες που σπαν
σαν γονατίζει.

28 Οκτωβρίου 2012

Τάκης Σινόπουλος - Επίκληση στον ήλιο της Ελένης


Λάμψε ήλιε
πανύψηλε της προπατορικής Ελλάδας, λάμψε εδώ·
σε τούτη τη στιφή αγκαλιά
της στάχτης. Λαβωμένο φως
να λούσει τη θρησκεία του σώματος
και την πικρή σου ανάμνηση, ήλιε.
'Ηλιε βασάνισε τον ισκιερό κατήφορό της,
όπου πυρώνουν δόντια της παραφοράς,
όπου αναζούν οι καθαρές
κινήσεις των μαστών των πράσινων,
στην περιφέρεια του αδυσώπητου
φιλιού, στον κύκλο αυτής της τρομερής
γυμνότητας.
Λάμψε ήλιε των νεκρών
ποιητών.
Αχτιδοφόρος ήλιος της Ελλάδας είναι τώρα εδώ,
στον πείσμονα αρνητή της μαρτυρίας του χρόνου,
στον ηττημένο από τη μέθη του κακού
παραμυθιού. Πάνω στα κέρδη λάμπει τα πολύτιμα,
πάρα πολύ πικρά, που δεν υπάρχουν. 'Ηλιε,
λάμψε ήλιε της φανταστικής
Ελλάδας, η πολυάνεμη,
η κόμη αυτή πολυάνεμη που κατεβαίνει ως τις ρωγμές
του σώματος βαθύσκιωτη ανεμίζοντας

27 Οκτωβρίου 2012

100 Thousand Poets For Change- Volos, Greece 2012 (1)

Θανάσης Τζούλης - Μαγειρεία δίπλα στα Γραφεία Τελετών


Τα μαγειρεία δίπλα στα γραφεία τελετών με μεσότοιχο
Λένε που οι νεκροί με βραδινά σκουτέλια
δοκιμάζουν όλα τα φαγητά

Μου έτυχε να μην ξέρω αν έχω
στην απέναντι καρέκλα μου νεκρό ή ζωντανό
τρώμε και καπνίζουμε με το ίδιο ύφος
όταν κουραζόμαστε βγάζουμε το κεφάλι
και το ακουμπάμε στο τραπέζι
Γεμίζουν τα τραπέζια κεφάλια στη σειρά
τα κορμιά είναι από κάτω πεσμένα
για να ξεκουράζονται
βγάζοντας το μαύρο μάρμαρο για ν’ αλαφρώσουν
-Κρεμάστρες για τα κεφάλια σας κύριοι
κι από μια γαβάθα για το αίμα σας
λέει το γκαρσόν περνώντας κάτω από τα τραπέζια
Συχνά μου τυχαίνει να μην ξέρω
αν έχω απέναντί μου νεκρό ή ζωντανό
και τον γυμνώνω με βουβά ερωτήματα
το ίδιο σίγουρα κάνει κι αυτός
κι ούτε ξέρει αν γυρίζω σπίτι μου
ή
στον
τάφο
με τον ίδιο μεσότοιχο
ούτε κι εγώ ξέρω
Έχουμε όλοι τα ίδια κλειδιά
μεγάλα στην άκρη και παχιά σαν τα μάτια της κουκουβάγιας
μόνο για τη νύχτα
Το ίδιο γίνεται κι αν αλλάξουμε σακάκια
ακόμα και τις γυναίκες μας
που συμβαίνει να κοιμούνται με νεκρούς
μετά το δείπνο
ή να μην ξέρουμε
όπως συχνά γίνεται στα ποιήματά μου

Nίκος Καρούζος - Η Συντομία του Ονείρου


Tρέχει μέσ' στα χαράματα το ελάφι
που είναι η χαρά μου τόσος αντίλαλος
εδώ που κατοικώ
ένα πουλί από καπνό ανέρχεται στο ξημέρωμα.
Iδού ο Tρέχων
έχει σφάξει το αρνί στις πηγές των υδάτων.
Θριαμβική νεφέλη όχημα παλαιό ιδού ο Tρέχων
και το σύρουν
άλογα τρυπημένα στα λάμποντα πλευρά.
Mέσα στο όχημα βρίσκομαι και πηγαίνω
προς τον άγνωστο προορισμό μου.

26 Οκτωβρίου 2012

Δ.Ι.Αντωνίου - Eμπόδιο σε τί;

Eμπόδιο σε τί;

Θυμήθηκα το χαιρετισμό του σινιάλου
από τέσσερα μίλια που μας είδες
σαν γυρνούσαμε ύστερ' από χρόνια.

Γνώρισες το καράβι
με τ' όνομα του ξανθού ήρωα
―σπόρου της θάλασσας με μοίρα στεριανή.―

Δε σου φέραμε τίποτ' άλλο από ιστορίες
μακρυνών τόπων· ανάμνησες
από πράγματα κι αρώματα πολύτιμα.

Mη ζητάς το βάρος τους στα χέρια σου·
τα χέρια σου πρέπει να είναι λιγότερο ανθρώπινα
για όσα κρατήσαμε στην ξενιτιά·
την πείρα της αφής, τον αγώνα του βάρους,
τα χρώματα τα ξωτικά
να νιώθεις μόνο στα λόγια μας
απόψε που γυρίσαμε.

Eμπόδιο σε τί
το κατάρτι που σου γνώρισε
το γυρισμό μας;

24 Οκτωβρίου 2012

Τίτος Πατρίκιος - Ρόδα Αειθαλή


Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας
βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες
όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι` αυτές
ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμα τους
ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.

Ο ηθοποιός Αντώνης Μομπαϊτζής απαγγέλλει ποιήματα από την Τράπουλα του Καλοκαιριού του Δημήτρη Παπαστεργίου



23 Οκτωβρίου 2012

Γιώργος Μαρκόπουλος - Τα ποιήματα, ένα ποτάμι, ο ποιητής



Τα ποιήματα είναι τόσο δύσκολα, το ξέρετε.
Και αν σηκώσεις τις λέξεις, είναι τόσο θλιμμένα
σαν δάχτυλα που πόνεσες μια νύχτα με αγωνίες.

Ένα ποτάμι είναι ένας ξένος που κρύβεται, το ξέρετε.
Την ημέρα πηγαίνει στη θάλασσα.
Το απόγευμα λουφάζει ακίνητο
σαν αγρίμι που πέρασαν δίπλα του κυνηγοί.

Ο ποιητής, ένας δήθεν αδιάφορος
που κρύβει τα χέρια του στις τσέπες.


22 Οκτωβρίου 2012

ΖΥΛ ΛΑΦΟΓΚ - Μοιρολόι φεγγαριού στην επαρχία


Ω, τ' όμορφο χρυσό φεγγάρι,
χοντρό σαν θησαυρού πιθάρι!

Σάλπιγγα ηχεί στα μακρινά,
να κι ο υποδήμαρχος περνά.

Αντίκρυ παίζουν μια σονάτα,
το δρόμο αργοπερνά μια γάτα!

Πάει η επαρχία να κοιμηθεί,
κλείνει μ' ένα ακόρντο που αντηχεί

το πιάνο στο παράθυρό του.
Τι ώρα να' ναι; Ρώτα-ρώτου.

Πράο φεγγάρι, τι εξορία!
Σύμφωνοι στη μοιρολατρία;

Φεγγάρι, ντιλετάντη μοιάζεις,
σ' όλα τα πλάτη ίδιο φαντάζεις.

Χθες του Μισούρη τα νερά,
του Παρισιού είδες τα οχυρά,

τα μπλε φιόρντ της Νορβηγίας,
τους πόλους, θάλασσες μαγείας·

τώρα εσύ, τυχερό, θα ιδείς,
μετά το γάμο της, στη γης

να τρέχει η αμαξοστοιχία!
Εφύγανε για τη Σκοτία.

Τι φιάσκο θα 'ταν, αν πιστή
τους στίχους μου είχε εμπιστευτεί!

Φεγγάρι, αλήτικο φεγγάρι,
να γίνουμε άλυτο ζευγάρι;

Νύχτες χρυσές κι εγώ με μια
χλωμή επαρχία στην καρδιά!

Σαν μια γριά το φεγγαράκι
τ' αυτιά του εγέμισε μπαμπάκι.

Μετάφραση Aλέξανδρος Mπάρας

21 Οκτωβρίου 2012

Χρίστος Ρουμελιωτάκης - Το γεράκι


Τι το γεράκι και τι ο γερακάρης
όταν
καθώς ο Αύγουστος ανέβαινε κατάξερος
και τα βραχέα είχαν στομώσει.
Τι το γεράκι και τι ο γερακάρης
όταν 
καθώς ο Αύγουστος ανέβαινε κατάξερος
και τα περάσματα είχαν κλείσει.
Τι το γεράκι και τι ο γερακάρης
όταν
καθώς που το γεράκι και ο γερακάρης
διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Τι το γεράκι και τι ο γερακάρης
όταν
καθώς που έχει κακοφορμίσει ο καιρός
και ξέρεις πως πια σωτηρία δεν έχει.

20 Οκτωβρίου 2012

Ντίνος Χριστιανόπουλος - Απόκοσμος


Κάνε το σώμα μου φωλιά
Για κάθε σου μεράκι
Για να κουρνιάζουν μέσα μου
Τα όνειρά σου
Υπάρχει τόση αφθονία λουλουδιών
Γιατί λοιπόν παραπονιούνται οι μέλισσες;
Είσαι υπόκοσμος
Είμαι απόκοσμος
Καινούριο χιόνι πέφτει
Επάνω στο παλιό
Κι άλλες νιφάδες βιάζονται να γίνουν λάσπη
Όσο σε λατρεύω τόσο διαφθείρεσαι
Κάτι ξέραν οι αρχαίοι
Που λάτρευαν αγάλματα
Είσαι υπόκοσμος
Είμαι απόκοσμος
Απόψε η νύχτα στόλισε το πάρκο
Με τα πιο διαλεχτά καθάρματά της
Θανάση γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά
Για ένα γράμμα χάνεις την Αθανασία

19 Οκτωβρίου 2012

Νάνος Βαλαωρίτης - Τροία



Πόσοι στο πέλαγος, πόσοι πνιγμένοι
κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
όλοι περίμεναν να σ’ αντικρύσουν.
Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.
Στις αμμουδιές, θυμήσου, οι πεθαμένοι,
καθώς περνάς, γυρεύουν να μιλήσουν.
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν.
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.
Τούτη την άνοιξη, κανείς δεν ξέρει!
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.
Τ’ άλογα γύριζαν χωρίς το σώμα.
‘Οταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι,
Θε μου, πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα!

18 Οκτωβρίου 2012

Μήτσος Παπανικολάου - Γλαυκοί Δρόμοι


Μπρος στον εξώστη, ο πόντος κι ο ουρανός!
Επιθυμία γλαυκή, πώς θα σε ζήσω;
Ω, ποιο καράβι θα με φέρει πίσω,
εκεί που είν’ ο μεγάλος ωκεανός;

Επιθυμία γλαυκή, χρώμα, καπνός.
Φωνή που λείπει για να τραγουδήσω,
τραγούδι που ποτέ δε θα γρικήσω
και πόθος που δεν είν’ ανθρωπινός!

Οι ναύτες τραγουδάνε στο καράβι
τραγούδια με φωνή θαλασσινή
κι η επιθυμία ανάβει, ανάβει, ανάβει,

σαν τη φωτιά στη γη τη μακρινή…
Αχ, όνειρο μεγάλο και γαλάζιο,
από τη νύχτα που έρχεται σ’ αρπάζω!

17 Οκτωβρίου 2012

Νίκος Καζαντζάκης - Οδυσσέας

Δυο μήνες πάνε πια στης πλούσιας Πύλος
τ' αμμουδερά ακρογιάλια που περνούσα.
Νοτιάς φυσούσε, ξέσπασεν η μπόρα
κι από τα μαύρα νέφελα χυνόταν
βαριά νεροποντή – κι ολούθε ο μέγας
μας τρογυρνούσε κεραυνός του Δία...
Στο φως της αστραπής βιγλίζω απάντεχα
στη µέση του πελάγου το ∆υσσέα
γαλήνιος να κρατάει σφιχτά το δοιάκι,
κατάµατα στυλώνοντας τη µπόρα!
«– ∆υσσέα!», του κράζω, «πας για την πατρίδα;…
Πια µες στης θεάς την κλίνη δε χωρούσες;… »
Μ’ αυτός, µε το τιµόνι στην παλάµη
και τ’ αρµυρά δαγκώνοντας µουστάκια

τήραε µπροστά, σκυφτός, και δεν εστράφη !

16 Οκτωβρίου 2012

Τσέσλαβ Μίλος - Αφιέρωση



Εσύ που δεν μπόρεσα να σώσω
άκουσέ με,
προσπάθησε να καταλάβεις αυτά τα απλά λόγια
γιατί θα ντρεπόμουν να πω άλλα.
Σ’ τ’ ορκίζομαι δεν είμαι επιδέξιος με τις λέξεις,
σου μιλώ με τη σιωπή όπως ένα σύννεφο ή ένα δέντρο.
Αυτό που με δυνάμωσε, για σένα ήταν μοιραίο.
Εδώ είναι η κοιλάδα των ρηχών ποταμών της Πολωνίας. 
Και μια πελώρια γέφυρα
που χάνεται στην ομίχλη. Εδώ είναι μια διαλυμένη πόλη
και ο αέρας οδηγεί τις κραυγές των γλάρων στον τάφο σου
την ώρα που σου μιλώ.
Τι είναι μια ποίηση που δεν σώζει
έθνη και λαούς;
μια συμπαιγνία με τα επίσημα ψέματα,
ένα τραγούδι μεθυσμένων που όπου να ’ναι θα τους κόψουν το λαιμό,
αναγνώσματα για δευτεροετείς φοιτήτριες.
Αναζήτησα την καλή ποίηση χωρίς να το γνωρίζω,
Ανακάλυψα, αργά, τη σωτήρια λειτουργία της,
Αυτό με σώζει, μόνον αυτό.

15 Οκτωβρίου 2012

Τάσος Κόρφης - Υστεροφημία


Οταν υποχωρήσουμε πια κάτω από τον καταιγισμό του
πυρός
και τα μάτια μας τυφλωθούν από τα μάκρη της ηρεμίας
και δεν υπάρχει πια ο πυρετός, το γυμνό αγκάθι
δε μας ενοχλεί κι η σκέψη μας σταματήσει να μας
οδηγεί
σε αδιέξοδες κατευθύνσεις, τότε
τα πράγματα που αγγίξαμε θα μας θυμούνται.
Θα υπάρχουν εκεί, στους δρόμους, στα λιμάνια
και στα καπηλειά
φορτωμένα ακριβές πραμάτειες: αισθήματα και αισθήσεις,
νοσταλγώντας τις συνουσίες τους με τη μοναξιά μας,
τη γυμνή κόψη που λουλούδισε το στέρνο τους.

14 Οκτωβρίου 2012

Νικηφόρος Βρεττάκος - Ποιήματα



Η ανθρώπινη παρουσία

Σ’ έχουν εκπέμψει όλα τα πράγματα.
Σ’ έστειλε ο κόσμος. Είσαι ένα πρόβλημα
φωτισμένο’  ένα πρόσωπο που έχει
μυριάδες πτυχές, παράλληλους, κέντρα,
γραμμές –
                                              Είσαι ο χάρτης μου.
Το χέρι σου είναι και το χέρι του Νέγρου.
Και το χέρι του Ιησού. Και το χέρι της μάνας μου.
Και του εχθρού μου το χέρι. Το φως του προσώπου σου είναι
Και το φως του ηλίου. Τα μάτια σου  είναι
όλα τα μάτια. Είναι ο διαβήτης
του απείρου τα πόδια σου.

Είσαι μια σφαίρα, μ’ εφτά
καμπυλόγραμμα ουράνια συστήματα, που
τη γυρίζω
                           κοιτάζω
διαβάζω και γράφω με μικρές αστραπές
το τραγούδι του κόσμου.



Το βάθος της σταγόνας

Οι αριθμοί μου εξαντλήθηκαν μετρώντας το βάθος
της σταγόνας που στάλαξε πάνω απ’ το φύλλο
του δέντρου στο χέρι μου. Ξανάρχισα πάλι
και πάλι εξαντλήθηκαν.
                                 Κύριε,
που τελειώνει το φως;
Που τελειώνει η αγάπη;
Που τελειώνουν τα χρώματα;


Το βάρος των πραγμάτων

Όταν εσύ δεν θάσουν μαζί μου
κάθε στέγη θα μούπεφτε τότε μεγάλη.
Μια σταγόνα νερού, ένα φύλλο, μι’ αχτίδα
που κρέμασε ο ήλιος στο ένα μου δάχτυλο,
τι να τα κάμω; Για τόσο μεγάλα
πράγματα μόνος μου δεν είμαι άξιος.
Είναι οι δρόμοι στενοί, δεν χωρώ να περάσω,
τρικλίζω απ’ το βάρος. Πάνω στον ώμο
μεταφέρω ένα άσπρο
άνθος στον άνθρωπο


Το παιδί με τα σπίρτα

Το παιδί της μεγάλωσε. Έκλεισε σήμερα
τα έξη του χρόνια. Το χτένισε όμορφα.
Δε θάχει πια ανάγκη. Περνά και το βλέπει.
Στη γωνιά της πλατείας στέκει σαν άντρας.
Απ’ τα πέντε κουτιά τα σπίρτα έχει κιόλας
πουλήσει τα τέσσερα. – Παίζει ο χειμώνας
στα δέκα του δάχτυλα. Έγινε νύχτα.
Κοιτάζει η μητέρα του δεξιά της, ζερβά της,
            απάνω και κάτω. Σκοτάδι:
«Ας μπορούσεν ανάβοντας το παιδί μου ένα σπίρτο
        να φωτίσει τον κόσμο.


Το τελευταίο όνειρο

Κατεβαίνουμε τάχα πάνω απ’ το λόφο.
Τ’ αμάξι κυλούσε. Κι απάνω του οι δυό μας.
Οι τέσσερις ρόδες του, τέσσερα όνειρα, κόκκινα
γαλάζια και κίτρινα. Κι εσύ στην αγκάλη σου,
κρατούσες μια δέσμη ουρανού, που μου σκέπαζε
       το πρόσωπο πλάι σου.




13 Οκτωβρίου 2012

Τ. Κ. Παπατσώνης - Δύο ποιήματα


Ο άγγελος εβόα

Η τέρψη σου, ψυχή μου, πολύ λίγο σε τέρπει...
Υπόμεινε, ψυχή μου, την παραφυλακή σου.
αχόρταγη άκρα δίψα ποτέ δεν θα κορέσης,
γιατi πολύ ποικίλες ετάχθηχαν οι έλξεις
από της άγριας μοίρας τις είρωνες διαθέσεις...
Προς τούτο, παραιτήσου - όσο κι αν επιμένη
η πλάνη της ορμής σου να σπρώχνη προς τον κόρο.
Διείσδυσε στης γαλήνης τίς σφαίρες. τούτες μόνες
εικόνα προσεγγίζουν σπουδαία καταπαύσεως.
μη τις μισής. παρ' όλη την τέτοιαν όρμησή σου,
παγίδα είναι και τούτη, όπου να μη πιασθής!
Άφησε τις ορέξεις, που κατ' επιπολή
μονάχα ικανοποιούνται και παρατούν αρμύρα.
Υπόμεινε ως το τέλος, εν γνώσει των πραγμάτων.
Γιατi τούτο μεν φθάνει, εγγίζει οσονούπω.
συ δε, γιατί να μείνης στην πλάνη εκτεθειμένος,
κορόιδο των ρευμάτων που σπείρουν τις ορέξεις;
Η κόπωση όταν έρθη, κ'επικαλήσαι αγκάλη
του ύπνου γλυκυτάτη, δέν σου καταβουΐζει
την μέθη της γαλήνης, πόσον απόλυτη είναι;
Τούτη η βουή ας πείση, σαν νάρχεται απ' αγγέλου,
πως κεχαριτωμένη είναι μονάχα η παύση!..

Σοφία

Εφθάσαμε έτσι λίγο λίγο στη γυμνότητα,
ένα ένα αποδοθήκαμε τα περίφημα προβλήματα,
τα πολύχρωμα, τα βύσσινα, τα πορφυρά τών γοητειών,
και μόνον τώρα, μολονότι κάποιος φόβος κι από πριν,
κάποιο προμήνυμα, μας έλεγαν τι μας προσμένει,
όμως, μονάχα τώρα, οι γυμνωμένοι
είδαμεν, ότι χους εσμέν. Άθλιας επίγνωση
σοφίας. Ένδεια σημερινή. Βραδύνοια της χθες.
Δουλειά μας τώρα να την αναγάγομε σε θρίαμβο.

12 Οκτωβρίου 2012

Μανόλης Αναγνωστάκης - Κάθε πρωί ...


Κάθε πρωί
Καταργούμε τα όνειρα
Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια
Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερo
Κάθε πρωί
Χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους
Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες
- Ήχοι , καημοί , πεθαμένα φιλιά .

(  Ασήμαντες
Απαριθμήσεις
- Τίποτα , λέξεις μόνο για τους άλλους

Μα πού τελειώνει η μοναξιά ; ) .  

10 Οκτωβρίου 2012

Αντώνης Φωστιέρης – Απόψε σκέφτομαι


Aυτούς που βασανίζονται κλεισμένοι, στο καβούκι τους
—Ν' ακούνε μουσική και να καπνίζουν—
Αυτούς που αποπειράθηκαν ν' αυτοκτονήσουν με ομορφιά
—Ρούφηξαν το βιτριόλι της και κάηκαν—
Αυτούς που ο φόβος τούς φυτεύει στις ερμιές
Αυτούς που άυπνοι αιωρούνται στον αέρα
Αυτούς που κάναν έρωτα και μείνανε πιο μόνοι
Αυτούς που ανέκφραστοι ακολουθούν μια νεκροφόρα μνήμη
Αυτούς που λιώνουν βουτηγμένοι στα χαρτιά
Αυτούς που βλέπουν τ' όνομά τους στο κουδούνι
         Και το χτυπούν δαιμονισμένα
         να ξυπνήσει
         ο ένοικος.

09 Οκτωβρίου 2012

Οδυσσέας Ελύτης - Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ


Τις ημέρες
εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά
και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα
πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε 

πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: 
μια παλάμη τόπο κάτω από τ' ανοιχτό πουκάμισο,
με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου.
Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη.
Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο 

να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό,
τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.
Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, 

με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία,
οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες.
Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, 

και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. 
Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές,
πού 'λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, 

σφόδρα ταράχθηκαν.
Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το
έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους 

και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει:
μία πήχη φωτιά κάτω απ' τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες 

και τα δόντια του ήλιου.
Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν.
Και χτυπούσανε όπου να 'ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση.
Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε.
Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ' ολάκερη τη γη, 

για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον
 είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ' απ' την άκρη της
απελπισιάς, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν,

 οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες,
και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι 

με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.
Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. 

Και θερίσανε πλήθος τα θηρία,
και άλλους εμάζωξαν. 

Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.

08 Οκτωβρίου 2012

Ριχάκου - Το παράπονο της σκάλας με τα πολύτιμα πετράδια


Τα στολισμένα με πετράδια σκαλοπάτια έχουν ασπρίσει κιόλας απ΄την πάχνη ,
Είναι τόσο αργά που η δροσιά νοτίζει τις λεπτές μου κάλτσες 
Και ρίχνοντας κρυστάλλινη κουρτίνα 
Κοιτάζω τη σελήνη μέσα από την αιθρία του φθινοπώρου .

Μετάφραση : Τάκης Μενδράκος 

07 Οκτωβρίου 2012

Stanislaw Srokowski - Απογευματινές ειδήσεις


Εδώ
έχουμε να κάνουμε με απόλυτη δικτατορία
εξωτερικών περιστάσεων . Θρηνούν
τα πεζοδρόμια , τα καλάθια των σκουπιδιών ,
η στάση και το παλιό πλυντήριο .

Κολώνες βροχής
στηρίζουν το κλονιζόμενο καθεστώς
των τηλεγραφόξυλων
των ορυγμάτων , των φυλακίων
κι αυτή τη βρώμικη τσαπατσουλιά
των κρατικών ιδρυμάτων
των περασμένων και των τωρινών
διοικητών της επαρχίας .

Στις μακρινές χώρες
τις άγνωστές μου - από κοντά -
γίνονται ιδεολογικές εξεγέρσεις
θύματά τους πέφτουν συνήθως τα παιδιά - φωτογραφίες .
Η αγωνία της ψυχής
αθέατη .

Ο ήλιος λυσσασμένα
στέλνει τηλεγραφήματα
προς τους ηγέτες να συνέλθουν
αλλά τ' αυτιά των προέδρων
είναι κουφά -
άψυχα πρόσωπα -
Οι κόρες των ματιών κατασκοπεύουν .

Η παγωνιά
χτυπάει τα πρόσωπα ενισχυμένη
από τους ανέμους του Βορρά - δίνει να καταλάβουν
στους τοκογλύφους και στ' αφεντικά
πως έρχεται ο καιρός του λογαριασμού
ωστόσο πετούν οι φελλοί της σαμπάνιας .

Η τρομοκρατία
ρίχνει στα γόνατα τους πεινασμένους
ρίχνει τους ανέργους και οι χορτάτοι
αυτοί με τα ζεστά παλτά -
περνούνε στη μεριά
των δημίων .

Ο θάνατος
δείχνει τα δόντια από τα πλακάτ
κι από τις φωτογραφικές εκθέσεις .
Η τέχνη πάλι καλοκάθεται
μες στα σαλόνια
στ' απαρταμέντα των πλουσίων .

Οι λαοί
υποφέρουν , υποφέρουν
φθείρουν τα μάτια , φθείρουν ...

Το δυστύχημα
παραφυλάγει στο κατώφλι
και το απροσδόκητο
φρουρεί πίσω από τη στροφή ...


Μετάφραση : Μαρια Γκανασιου

Χρήστος Βάθης - Πάρθηκε η απόφαση


Πάρθηκε η απόφαση
στυφή -
οι ώρες της αναμονής αστροπελέκια
κι άνυδρες κόκκινες κηλίδες
στις άκρες των δακτύλων μας .

Πάνω στ΄ αντίδωρο κυπαρισσιού
να σβήσει ο κόσμος
της επιστροφής .

06 Οκτωβρίου 2012

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ Η "ΤΡΑΠΟΥΛΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ"


Σε μία εποχή που ο πολιτικός λόγος απογοητεύτει με την κοινοτοπία, την ατολμία και την έλλειψη ειλικρίνειας, σε μία εποχή όπου παρακολουθούμε μοιραίοι και άτολμοι όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και η καθημερινή προσπάθεια επιβίωσής μας αποτρέπει το δικαίωμα στο όνειρο, η ενασχόληση κάποιων με την ποίηση ίσως φαντάζει πολυτέλεια.
Ο Δημήτρης Παπαστεργίου με τη νέα ποιητική συλλογή του έρχεται να υποστηρίξει την ικανότητα της ποίησης να απογειώνει και να απελευθερώνει τα συναισθήματα, να γεμίζει τα έσω. “Η Τράπουλα του Καλοκαιριού”, η νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Παπαστεργίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ars Poetica, παρουσιάστηκε την Τετάρτη στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας.
Η παρουσία του κόσμου που έσπευσε να παρακολουθήσει την παρουσίαση, επιβεβαίωσε την ανάγκη ύπαρξης της τέχνης. “Ίσως να μην είχε συμβεί τίποτε από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας αν δεν είχε μετατραπεί η ζωή μας σε αγορά, αν δεν είχαμε αποδεχτεί την καταδίκη κάθε πολιτιστικής και ανθρώπινης αξίας, ενστερνιζόμενοι τις διατιμήσεις και τις αξίες της αγοράς, του βάρβαρου ατομικισμού και αμοραλισμού” τόνισε μεταξύ άλλων, μιλώντας για την ποίηση και την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Παπαστεργίου, η καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας Μαριάννα Λούκα.
Τα 52 ποιήματα της συλλογής, όσα και τα χαρτιά μιας τράπουλας, μιλάνε για το καλοκαίρι και μας παραπέμπουν σε έρωτες λησμονημένους, σε μια χαμένη πια αθωότητα, και όλα αυτά τα περιπλέκει και τα διαπλέκει με στοιχεία μυθικά, ιστορικά, με στοιχεία της καθημερινότητας. Ο έρωτας πρωταγωνιστεί και διατρέχει όλα σχεδόν τα ποιήματα, ενώ το κυρίαρχο στοιχείο είναι η θάλασσα, αγαπημένη του ποιητή και δομένη με μία ερωτική ματιά, θα πει η Μαριάννα Λούκα και θα προσθέσει πως ο ποιητής αξιοποιεί έντεχνα το ιστορικό-μυθολογικό-πολιτιστικό παρελθόν του τόπου, και αναδεικνύει την ωριμότητα της τέχνης του.
Η φιλολογική ματιά της Κατερίνας Γρηγοριάδου διείσδυσε στη συνέχεια στη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Παπαστεργίου και εκτίμησε: “Κεντρικό θέμα της «Τράπουλας του Καλοκαιριού» είναι ο έρωτας, με δευτερεύον κυρίαρχο στοιχείο το τοπίο-και κυρίως τη θάλασσα, ως σκηνικό. Ο ποιητής αποτυπώνει στη συλλογή αυτή προσωπικά του βιώματα, που συνδέονται με τις καλοκαιρινές του διακοπές, τους θυελλώδεις έρωτες, τη συναισθηματική πλήρωση, και την εφορία που τον συνοδεύουν. Στη συνέχεια όμως υπάρχει η απώλεια, η αναπόληση της ερωτικής διάθεσης, του ποιητικού υποκειμένου, και το βίωμα του πόνου και της μοναξιάς που διαπερνά το μεγαλύτερο μέρος του έργου. Γενικά, η ποίηση του Δημήτρη Παπαστεργίου είναι ένας ύμνος στις ντάμες της τράπουλας του καλοκαιριού, ένας ύμνος γενικότερα στη γυναίκα ως ερωτικού συμβόλου. Θα μπορούσε να αποφανθεί κάποιος ότι το ποιητικό σύμπαν του Βεροιώτη ποιητή είναι περίκλειστο και ιδιωτικό, μονοθεματικό, και αυτοαναφορικό”.
Ολοκληρώνοντας την ενδελεχή παρουσίαση της ποιητικής συλλογής, η Κατερίνα Γρηγοριάδου τόνισε πως μπορεί η ποίηση του Δημήτρη Παπαστεργίου να μην έχει τις ανησυχίες της στρατευμένης τέχνης για τα κοινωνικά δρώμενα της εποχής μας, σίγουρα όμως εμπεριέχει στοιχεία υψηλής τέχνης κι έχει τα δικά της χαρίσματα που τη δικαιώνουν απόλυτα. Είναι μια ποίηση αυθεντική, και ταυτόχρονα πολυφωνική. Μια ποίηση που συγκινεί πάνω απ' όλα, γιατί είναι αληθινή, γυμνά αποκαλυπτική.
Ποιήματα του ποιητή διάβασε ο ηθοποιός Αντώνης Μομπαϊτζής, ενώ ιδιαίτερα όμορφη ήταν η συμβολή των δύο μουσικών του Ωδείου Φίλιππος, της Νατέλας Ιντζουαϊτζε πιάνο και της Μαρίνας Γκοργκάτζε βιολί, που πλαισίωσαν μουσικά την εκδήλωση. Ο Δημήτρης Παπαστεργίου ευχαρίστησε στη συνέχεια όλους όσους βοήθησαν στην πραγματοποίηση της παρουσίασης και διάβασε ένα μικρό δείγμα του επόμενου ποιητικού πονήματός του.
Μ.Δ

ΝΤΕΡΕΚ ΓΟΥΟΛΚΟΤ - ΜΙΜΗ , ΣΧΕΔΟΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ


Κάποιος της είπε πως είχε θλιμμένα μάτια γιομάτα ενδιαφέρον .
Αυτό ήταν . Σταμάτησε στο γιοφύρι .
Μελέτησε του ποταμού τις ελικοειδείς ενδιαφέρουσες 
αποχρώσεις .
Θα πρεπε να πεταχτώ να σε δω. Καλή κίνηση για μια καριέρα :
Οφηλία , κυρία Γουλφ και άλλες "φεμινιστικές ανοησίες " .
Πολύ καλύτερο τέλος απ' ένα σκέτο επαρχιακό έρωτα :
ένα πεζοδρόμιο στη βροχή , μια μουσκεμένη καφετιά 
σακούλα από χαρτί . 


Μετάφραση : Κατερίνα Αγγελάκη Ρούκ 
                       Στέφανος Παπαδόπουλος  

05 Οκτωβρίου 2012

Γιάλμαν Γκούλμπεργκ - Σε μια ξένη πόλη


Βέβαια έχετε δίκαιο , έπρεπε να μείνω .
Το βλέπω καλά , όμως του κόσμου όλη η λογική 
να μεταπείσει δεν μπορεί 
έναν ανυπόταχτο αλήτη .

Το διαβατήριό μου εν τάξει και οι αποσκευές 
μονάχα ό,τι άκοπα μπορώ στο χέρι να κρατήσω ,
Γι άλλες πρέπει να φύγω πολιτείες , να φύγω με το τρένο 
κι άλλη από τούτη γλώσσα να μιλήσω .

Κάθε πρωί δώρο δέχουμαι τη ζωή 
και πάντα ένα μικρό πανδοχείο στον κόσμο βρίσκεται 
όπου για έναν οβολό τη νύχτα θα μπορέσω να περνώ 
ώσπου ο θάνατος κάποια βραδιά ένα κατάλυμα δωρεάν 
θα μου παραχωρήσει .

Μετάφραση : Μεσεβρινος

04 Οκτωβρίου 2012

NINA SIMONE on JANIS JOPLIN



Μίροσλαβ Χόλουπ - Δύο ποιήματα



ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΤΟΜΙΑ

Εδώ στου Κυρίου το στήθος αναπαύονται
οι γλώσσες των ζητιάνων,
οι πνεύμονες των στρατηγών,
οι οφθαλμοί των χαφιέδων,
τα δέρματα των μαρτύρων,
στην απολυτότητα των φακών
του μικροσκοπίου.
Φέτες ήπατος ξεφυλλίζω στην Παλαιά Διαθήκη,
στα λευκά μνημεία του εγκεφάλου μελετώ
τα ιερογλυφικά της φθοράς.
Κοιτάχτε, χριστιανοί,
ή Παράδεισος, ή Κόλαση κι οι Ουρανοί
σε φιάλες.
Κι ούτε θρήνοι
ούτε αναστεναγμοί
Η τέφρα μόνο βογγάει.
Άλαλη η ιστορία
ζουλιγμένη
μέσα από τριχοειδή.
Άλαλη η ισότης. Άλαλη η αδελφότης.
Και από τις τρίχρωμες θανάσιμων βασάνων
μέρα με την ημέρα
τραβάμε
κλωστές σοφίας.

ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ

Υπάρχουν κι εδώ τοπία ονειρικά,
εγκαταλελειμμένα σεληνιακά.
Υπάρχουν κι εδώ οι μάζες
των καλλιεργητών της γης.
Και κύτταρα – μαχητές
που δίνουν τη ζωή τους
για ένα τραγούδι.
Υπάρχουν κι εδώ νεκροταφεία,
δόξα, χιόνι.
Κι ακούω το βουητό
της εξέγερσης
σε τεράστια φέουδα.

03 Οκτωβρίου 2012

Αλφόνσο Καλδερόν - Από τα 165 ελληνικά ποιήματα


69.
Εξαφανίστηκαν η Ελένη
κι ο Μενέλαος , ο Νέστωρ
βουβαίνει κάτω από τη γη .
Πού να υπάρχουνε σημάδια
των επτά ενάντια στη Θήβα ;
Χάθηκαν όλα , πέθαναν, όχι όμως
η αγάπη σου , πανώρια εσύ .


Βύρων Λεοντάρης - Μέσα στο Ποίημα σε Χάνω


Μέσα στο ποίημα σε χάνω. Έξω από μένα
άλλη ομορφιά σε παίρνει, αγαπημένη.
Τι θα γίνω και τι με περιμένει
σε άδειες αισθήσεις και χωρίς εσένα

που είσαι για μένα ό,τι είμαι και που τώρα
δεν είσαι μυστικό και πια δεν είμαι ό,τι είμαι.
Τι να μου κάνουν νοσταλγίες και μνήμες;
Το απτό με αρνιέται αυτή την άχρονη ώρα

το απτό που ήταν η τρέλλα μου και το άγχος
α, όλα αυτά που γίναν τώρα στίχοι...
Τι άδοξα που έχασα το στοίχη-
μα ανάμεσα στο «υπάρχω -- δεν υπάρχω».

Να χάνω όσα είχα το άντεχα• μα εσύ ήσουν
και όσα ποτέ δε γίναν και δεν είχα.
Αυτά, πώς να τα χάσω αυτά που ματαιωθήκαν ;
Σε άλλη ομορφιά θ' αγιάζουνε μαζί σου

λόγια που αρνήθηκαν να ειπωθούνε
αγγίγματα που πήραν πίσω το αίνιγμά τους
σημάδια του έρωτα και του θανάτου
γραφές που γράφτηκαν για να σβηστούνε.

Μέσα στο ποίημα σε χάνω και δεν ξέρω
εσύ μου φεύγεις ή εγώ σου φεύγω ;
Πώς σκοτεινιάζω απ' το δικό σου φέγγος . . .
Και δε με θέλω πια και δε με ξέρω.

Σε άλλη ομορφιά φριχτή και δίχως έλεος
θα 'σαι για πάντα, έξω από μένα, ωραία ωραία
τόσο άδικα τόσο άσπλαχνα ωραία...
Και δε με ξέρω πια και δε με θέλω.

02 Οκτωβρίου 2012

Αντόνιο Πόρτσια - Φωνές


Δε βρίσκομαι εδώ, όμως εδώ είμαι ταγμένος, και μ' αρέσει εδώ.

Μια ψυχή άγια δε βγαίνει από τον παράδεισο. 
Από την κόλαση βγαίνει.

Αφού δε σκέφτεσαι ν' αλλάξεις δρόμο, γιατί ν' αλλάξεις οδηγό;

Σ' αγαπώ όπως είσαι, αλλά μη μου λες πώς είσαι.

Του ενός η εξομολόγηση όλους τους ταπεινώνει.

Έπεσα σαν φτερό για να μη σε πονέσω.

Η φωνή μου μου λέει: "Έτσι είναι όλα". 
Κι ο αντίλαλος της φωνής μου μου λέει: 
"Έτσι είσαι".

Όποιος φτιάχνει έναν παράδεισο από το ψωμί του,
από την πείνα του φτιάχνει μια κόλαση.


"Oι τριανταφυλλιές σου, έχουν αμέτρητα τριαντάφυλλα
μα δεν έχουν ένα τριαντάφυλλο παραπανίσιο.
Κι επειδή δεν έχουν ένα τριαντάφυλλο παραπανίσιο,
δε θα κόψω ένα τριαντάφυλλο
από τις τριανταφυλλιές σου".


Όποιος δε γεμίζει τον κόσμο του με φαντάσματα , μένει μονάχος .


Ανεβαίνουμε , ανεβαίνουμε , 
κι όταν φτάνουμε στην κορυφή , 
ατενίζουμε την άβυσσο .

Καμμιά φορά , τη νύχτα , ανάβω ένα φως για να μη βλέπω .

Υπάρχουν όνειρα που έχουν ανάγκη από ξεκούραση .


Σε μια ψυχή γεμάτη χωράνε τα πάντα ,
σε μια ψυχή άδεια δε χωράει τίποτα . 
Όποιος θέλει ας το καταλάβει !


Ό,τι ξαναγυρίζει , δε γυρίζει πίσω ολόκληρο , 
ακόμα κι όταν ξαναγυρίζει ολόκληρο .

Ένα πράγμα , πριν ολοκληρωθεί , είναι θόρυβος . 
Όταν ολοκληρωθεί είναι σιωπή .

Μετάφραση : Ε.Χ. Γονατάς