31 Μαΐου 2013

Στέλλα Κωνσταντίνου - Αποστασία







Το νέο βιβλίο της Στέλλας Κωνσταντίνου "Απαστασία" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica. Αναζητήστε το στα βιβλιοπωλεία.


Μπορεί να γίνει ο μόχθος της καθημερινότητας έμπνευση για ποίηση;. Μπορεί το αυγουστιάτικό φεγγάρι που βλέπουμε μέσα από το παράθυρο του διαμερίσματός μας σε μια πόλη να μας καλέσει σε ποιητικές αναζητήσεις; Μπορεί ένα κυριακάτικο τηλεμαγκαζίνο να αποτελέσει έναυσμα για μια ένα ποίημα καταγγελίας για τον σύγχρονο τρόπο ζωής;

Η ποίηση της Στέλλας Κωνσταντίνου είναι μια μορφή καταγγελίας και οργής για την διεστραμμένη καθημερινότητα που βιώνουμε στην σύγχρονη πραγματικότητα και επιπλέον μια μορφή ξεσπάσματος οργής. Μια οργή που κατευθύνεται σε όλους εμάς που δεν βλέπουμε ότι μπροστά στα μάτια μας εμείς οι ίδιοι βιώνουμε και πανηγυρίζουμε την καταστροφή μας.

Η "Αποστασία" είναι ένα βιβλίο που θέλει να μας υπενθυμίσει ότι αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, οι ζωές μας θα παραμείνουν εκεί που είναι: στο τέλμα της καθημερινότητας. Η ποιήτρια μας το λέει αυτό με όλους τους τόνους και με όλα τα μέσα που διαθέτει: την ποίηση δηλαδή.

ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ


Στο τικ και στο τακ του παλιού εκκρεμούς
η ζωή μου τραμπαλίζεται, βουτάει στον Άδη
το εξιλαστήριο θύμα στη θράκα σιγοβράζει
το παιδί δίνει στον πατέρα το μήλο
ο πατέρας δίνει σε ’κείνην
αυτό που πραγματικά θα ’θελε να θέλει
τα χαμόγελα και τα φιδίσια φιλιά
στους γλουτούς μου καρφωμένα με πινέζα
η ντίλερ κάνει επίδειξη των προσόντων της
στις happy sexy real women
η βάρδια 3 - 11 της γυναικείας μου υπόστασης
-με φθισιδιασμένη όψη-
τρέχει πίσω απ’ την αγέλη για ένα μικρό κόκαλο
με μυρωδιά από σάρκα
αλαλάζοντας μήπως τη φάνε κι αυτήν.
Γιατί τα σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν.
Έτσι δεν κάνουν;

Πετάει πάνω από τα σύννεφα
μυρίζεται την άνοιξη και τη φθινοπωρινή βροχή
βλέπει το παιδί με το θαλασσί μπαλόνι
τους γονείς του στο παγκάκι
να γελούν αγκαλιασμένοι
τους απεργούς
να μοιράζουν τα ανεκπλήρωτα αιτήματά τους στους λαθρομετανάστες
-έτσι για συμπαράσταση και αλληλεγγύη-
τη γιαγιά
να βάζει φωτιά σε κάδους και να κατεβάζει βιτρίνες φαρμακείων
τις ντίλερ της avon, της tupper και των βιβλίων μαγειρικής
να περπατούν ντυμένες με το εμπόρευμα
-και όποιος βλέπει ας ρίχνει και κανένα φράγκο.

Στο τικ και στο τακ, εφιάλτης και νιρβάνα.
Σουρεαλισμός και ρομαντισμός.
Αλήθεια και αλήθεια.

Παραμύθι και παραμύθι.
Τα άλογα... Τα σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν;
Ο δήμιος... Φοράει κουκούλα ο δήμιος;
Θα έχει και πλήθος από κάτω;

29 Μαΐου 2013

Αλέξης Αντωνόπουλος - Σκοτάδι




"Σκοτάδι" το καινούργιο βιβλίο του Αλέξη Αντωνόπουλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica.

"Όλοι θέλουμε να ξυπνήσουμε
αλλά κανείς δεν ανοίγει πρώτος
τα μάτια"

Το "Σκοτάδι" είναι η ιστορία ενός αφηγητή ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με το πιο ένοχο μυστικό του κι επιλέγει να γίνει κάποιος άλλος. Εναλλάσσοντας μεταξύ πρόζας, ποίησης κι αφορισμών, ακολουθούμε τη φωνή του και την πορεία της μεταμόρφωσης του μέσα από αληθινά γεγονότα και ψευδαισθήσεις, ενώ προσπαθούμε να κατανοήσουμε ποιος (ή τι) πραγματικά είναι.

Ζητήστε το στα βιβλιοπωλεία.

XVII


Νιώθω τον διακόπτη.
Τον γεύονται τα δάχτυλά μου.

Μία κίνηση χρειάζεται.
Μία κίνηση, και το έρεβος θα χαθεί.
Μία κίνηση, κι έπειτα θα δω.

Αλίμονο, δε βλέπω ποτέ.
Γιατί φοβάμαι να πατήσω τον διακόπτη.

Αυτόν. Τον διακόπτη.

Φοβάμαι το φως.
Φοβάμαι το πρόσωπό μου
κάτω από το Φως.

XXXII


Καταγγέλλουμε αμφιβολίες και φόβους ώστε να δικαιολογήσουμε την αδράνειά μας στην Τέχνη. Βλέπουμε, δηλαδή, τους Δαίμονες της ζωής μας σαν Δαίμονες και στη δημιουργικότητά μας˙ εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν αν θέλουμε να γράψουμε, να ερμηνεύσουμε, να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να σκηνοθετήσουμε, να εκφραστούμε.

Όμως οι Δαίμονες είναι ο λόγος που επινοήθηκε η Τέχνη. Οι Δαίμονες είναι ο λόγος που Την έχουμε τόσο ανάγκη. Όσο πασχίζουμε να τους αποφύγουμε αντί να τους χρησιμοποιήσουμε ως τους πιο σπουδαίους συμμάχους μας, ως τους πιο εγκάρδιους Φίλους, φτύνουμε τα δώρα του Θεού.

Στην Τέχνη, οι Δαίμονες μεταμορφώνονται σε Αγγέλους.

XXXIX


Τα όνειρα είναι πιο εύκολα από τη ζωή.

Μπορείς να δεις την αδελφή σου να βιάζεται
τη σπονδυλική σου στήλη να ξεριζώνεται
το αποκεφαλισμένο σώμα του γιού σου να τρώγεται
μπορείς να βιώσεις όλη την αρρώστια της Κόλασης,
αλλά σε λίγα λεπτά το όνειρο έχει τελειώσει.

Κι εσύ
στο κρεβάτι σου
με μια καινούργια ευκαιρία
να ονειρευτείς καλύτερα όνειρα.

XLI


Τώρα τα μάτια μου βαραίνουν
τώρα οι πληγές δε ματώνουν
τώρα ο χρόνος λύνεται
τώρα πλέω.

Πιάσε το χέρι μου.
Θα πάμε στην κρήνη όλων των παραμυθιών,
στο λίκνο της φαντασίας.

Όπου η αλήθεια είναι πιο αληθινή από ποτέ.

XLIII


Μάλλον ο Θάνατος είναι κι αυτός σχετικός.
Χθες ήμουν νεκρός.
Σήμερα είμαι ακόμα πιο νεκρός.

Μάλλον...
Μάλλον ήμουν ανέκαθεν νεκρός.

Όποια επιπλέον πίσσα στα εντόσθια
δεν είναι παρά η ελπίδα της λύτρωσης
που κατουριέται πάνω της μεθυσμένη.

28 Μαΐου 2013

Παναγιώτης Ξενάκης - Δίδυμοι Πύργοι - ήμουν κι εγώ εκεί!





Διονυσιακή έκσταση


Από το λογοτεχνικό – δημοσιογραφικό βιβλίο του Παναγιώτη Ξενάκη: «Δίδυμοι Πύργοι – Ήμουν κι εγώ εκεί!»


...Ανατολή...
...η Αλεξάνδρεια και η Σμύρνη...το μυστηριακό τους σαγήνευμα...
                                  ο Αιγύπτιος αυχμηρός αγέρας...
τα μισοφέγγαρα στο τέμενος με τα φαρδιά τόξα
                                      και τις ημικυκλικές κόγχες των μιναρέδων
                                                             εκείνο το μισοσούρουπο,
                                               κι ο μουεζίνης στον σεριφέ...
          …και να φτεροκοπούν στο καθρέφτισμα οι ίριδες…
Το θείο πλάσμα...κόρη σηψάντη και μεγαλέμπορα...
σοκολατί, ντελικάτη, τρυφερό στήθος, ροδαλό στόμα,
         νωχελή, αμυγδαλωτά μάτια,
                             που ξεχείλιζαν ψυχή, Ζωή και χρώμα
χέρια μάγισσας, σε πλάνευαν στον χορό τους
                      πόδια σμιλεμένα από τεχνίτη αδάμαντα
                                                λείο, ευωδιαστό, άτριχο δέρμα
το ηδυπαθές βάδισμα της...λευκό, αραχνοΰφαντο φόρεμα κι από μέσα
                                                       μια λεπτή σιλουέτα γυμνή...
η ζουμερή, χυμώδης, γεύση των μπουτιών της... ...η γεύση της...
ήταν υπέροχη ξαπλωμένη με ορθάνοιχτα τα πόδια...
                               ...ήταν υπέροχη όπως κι αν ήταν...
...κουνιόταν...                                  ...βογκούσε...
                   ...η λεκάνη της...                    ...η σάρκα της...
     ...τα μαλλιά της στο πρόσωπο...
                 εκείνο το βλέμμα της ξέφρενης διονυσιακής έκστασης...
η θελκτική, κοριτσίστικη φωνή της με την ανεπιτήδευτη,
                                                            αφελή χροιά...
           “...fuck me...fuck me...fuck me...”
               και ξεχύνονταν οι ευωδιές των ξέπνοων υγρών του έρωτα μας
…τα νερά της λάμπας καθώς έφεγγε στο μάρμαρο…

27 Μαΐου 2013

Θανάσης Πάνου




ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ ΔΩΜΑΤΙΟΥ

Στον Χρίστο Λάσκαρη (εις μνήμην)
Στον ποιητή Χρίστο  Λάσκαρη, που η  «ποίηση δωματίου» γέμισε και το δικό μου χώρο.

Μέσα στο δωμάτιο του Λάσκαρη                                                                                                                                      
μέσα σε ένα  ποίημα του                                                                                                                                      
ένας παλμός                                                                                                                                                        
άδειασε τις κάνες του                                                                                                                                
ανάμεσα στα μάτια μου.                                                                                                                                  
Αφού επέζησα                                                                                                                                                                    
ο δικαστής αθώωσε το ποίημα                                                                                                                                              
και μου επέβαλε                                                                                                                                                  
φόρο κλοπής χωρίς τιμή                                                                                                                                    
γιατί τα όρια είναι λεπτά                                                                                                                                
μεταξύ του φόρου τιμής                                                                                                                                            
και της κλοπής                                                                                                                                              
ιδιαίτερα για ένα ποίημα.                                                                                                                                    
Έκτοτε,                                                                                                                                                              
εκτίω την ποινή μου                                                                                                                                                                    
σε μοναχικό δωμάτιο.

26 Μαΐου 2013

Τζούλια Φορτούνη





μυστικός δείπνος


καθίσαμε απέναντι όπως παλιά
ανάμεσά μας τα μαχαιροπήρουνα ασημένια
καλά ακονισμένα στη  μνήμη
ανάμεσά μας τα κρυστάλλινα ποτήρια
με τα αιλουροειδή
να ξεπηδούν ένα-ένα από τα βάθη τους

καθίσαμε απέναντι
με ξαναμμένα χείλη
θηράματα μιας χίμαιρας
που έχει παγιδεύσει ο χρόνος
και είναι πια αδύναμα να εμποδίσουν
τη σαρκοφαγία του τέλους

καθίσαμε απέναντι
και ούτε τη σκανδάλη των ματιών μου
ξέχασα βέβαια ν΄ ασφαλίσω
νεκρές τώρα οι στιγμές
κείτονται γύρω από το βάζο
τα ηλιοτρόπια σκυφτά
και το όνειρο ένας κίτρινος λεκές
ανάμεσά μας
σφραγίδα μιας οριστικής σιωπής

μια πασχαλίτσα μόνο περιφέρει αμήχανα
την κόκκινη υποψία της
επάνω στο λευκό τραπεζομάντιλο

the passenger


τώρα ξέρω καλά
πού κρυβόσουν τόσα χρόνια
malt  ουίσκι
σε παράνομο μπαρ στο Μισούρι
την εποχή της  ποτοαπαγόρευσης
ζεν πρεμιέ που διέφευγε πάντα
από την πίσω σκάλα στις Κάνες
για ν’ αποφύγει  το φλας μου
τυχοδιώκτης  άσημος
στην Καζαμπλάνκα
λαθροκυνηγός στα Πυρηναία
χαμένος ταξιδευτής  στη Νεβάδα
χαρτοπαίκτης στο Sun City
επαίτης μουσικός στη Νέα Ορλεάνη

αμανές σμυρνέικος
με τραβηγμένο το αχ
στα δυτικά μου ακούσματα
η πέτρα του τείχους
που πρώτη θρυμματίστηκε
στο Βερολίνο
εκείνο που έψαχνε
ο μπάτσος επάνω μου
εξονυχιστικά
και φυσικά δεν βρήκε

γιατί ήσουν κρυμμένος καλά
σε όλα τα καταγώγια
του κορμιού μου
καιροφυλακτούσες
εν αγνοία  μου
ο αιώνιος επιβάτης μου

τώρα πια ξέρω καλά
γιατί  κρυβόσουν τόσα χρόνια


τις Κυριακές το απόγευμα


Και ξαφνικά το απόγευμα της Κυριακής
Με πιάνει μια αδέσποτη λύπη
Γιατί τι άλλο είναι
Αυτό το παρδαλό σκυλί
Που γλείφεται από το πρωί στα πόδια μου
Και που δεν νοιάζεται για τα ψέματα
Για τις μεγάλες  υποσχέσεις
Για τις κραυγές των ειδήσεων
Αλλά γαυγίζει αλλόκοτα
Μες της αργίας την αβάσταχτη νωθρότητα
Καθώς μουδιάζω ολόκληρη
Από μία και μοναδική αλήθεια

Γιατί είσαι αλήθεια καθολική
Μες στα ψέματα που σε χλωμιάζουν
Απρόβλεπτη λύπη
Σαν της Κυριακής το απόγευμα
Απαστράπτον δέος
Που σιχτιρίζει το βέβαιο
Κι ας αιωρείται το σύνηθες
Και ας αντιδρούν τα λόγια
Κι ας ξεβολεύονται οι σκέψεις
Ολόκληρη την εβδομάδα

Εγώ για σένα πάντα έτσι θ’ αλυχτώ
Τις Κυριακές το απόγευμα


πρωινό εγερτήριο


πάντα το φως του πρωινού
θα αποκαλύπτει το ευτελές υλικό
που συνθέτει τα όνειρα
καθώς τρυπώνει μες στις γρίλιες
και στα βαριά σκεπάσματα
όσο κι αν το σκοτάδι αντιστέκεται

ξημερώνει

και το φως ανοίγει ήδη
τις κουρτίνες της αυταπάτης
ενώ έξω στον κήπο ο χρόνος
κουρεύει ήδη το γρασίδι
μ΄ ένα ελαφρύ μειδίαμα


η συνήθεια
σερβίρει πάλι
αχνιστό καφέ
και τσάι στην τραπεζαρία

ξημερώνει

και τίποτα
δεν θάναι όπως χτες

δεν ξέρω πια 


αν αυτές οι απολήξεις στους ώμους μου
είναι φτερούγες ή σκοινιά
την τελευταία φορά που αιωρήθηκα
ένιωσα ένα τράνταγμα παράξενο
σα μαριονέτα που ξαφνικά
δραπέτευσε από το ρόλο της

θυμάμαι όμως καλά πως κάποτε υπήρξα
μικρός κορυδαλλός
σύχναζα σε οργωμένα χωράφια
έπαιζα με  τα σκιάχτρα
συνομιλούσα με τα χελιδόνια
 πάνω στα τηλεγραφόξυλα

δεν ξέρω πια
αν η αλήθεια θρυμματίζεται
σε χιλιάδες ψέματα

αν φτερωτό υπήρξα όνειρο
ή καράβι παροπλισμένο σε λιμάνι

25 Μαΐου 2013

Ράνια Καταβούτα




[Σαν ξεχασμένη Anne Sexton]


Σαν ξεχασμένη Anne Sexton
θα γράψω ένα ποίημα για το "μας"
πως από κάπου εκεί ξεκινάς
και κάπου εκεί σταματάς
να ψάχνεις μια ζωή το "μας"
τον ήλιο που σου δείχνει
τα χέρια που σου ανοίγει
το βλέμμα που σου δίνει
κι όλη τη λύτρωση στην κόπωση το βράδυ,
όπως δυο όνειρα που απ'το κεφάλι του ενός
χοροπηδάνε στο κεφάλι του άλλου,
άτακτα παιδιά που χορεύουν με τις μνήμες,
τα κύτταρα των πρώτων μας εικόνων,
γλιστράνε στην παιδική χαρά των ήχων του σώματός μας
κι όλα αυτά για την παλάμη
που έβαλες το βράδυ στο πρόσωπό μου
λίγο πάνω απ'τα μάτια
και μου λες "κοιμήσου, Ρανιώ"
μην πάει χαμένο τόσο σκοτάδι.



24 Μαΐου 2013

Στράτος Κ.




Το ποτήρι


Η Θεσσαλονίκη είναι μάγισσα
Και πουτάνα
Φρικτός συνδυασμός
Γι’ αυτό την ερωτεύτηκα
Γι’ αυτό μια μέρα θα την αφήσω

Κάθομαι και καμπουριάζω για να γράψω
Βαριέμαι να πάω μέχρι το δωμάτιο
Ίσως μέχρι να πάω εκεί
Μου φύγει η έμπνευση
Χα!
Όχι όμως αν πάρω και το ποτήρι μαζί μου.

Πρόσκληση


Ο κόσμος βουλιάζει 
Κι ο Ήλιος πάντα εκεί πάνω
Βασιλιάς αμίλητος
Γέρνει όπως κάθε σούρουπο
Στην αγκαλιά της θαλάσσης

Η νύχτα με καλεί στον χορό της
Πως μπορώ ν’ αρνηθώ;
Τρέμω κι αναριγώ 
Στο κάλεσμά της
Κοιτώ γύρω μου με δέος
Θαύμα!
Είμαι έτοιμος τώρα
Μα εσύ νυστάζεις νωρίς

Γέμισε κρασί το ποτήρι σου
Έλα!
Εμείς οι ζωντανοί 
Θα τραγουδήσουμε τον κόσμο
Εμείς οι μεθυσμένοι
Θα τον χορέψουμε
Οι άλλοι είναι απασχολημένοι
Δε τους βλέπεις;

Μόνο εμείς γυρνάμε άσκοπα 
Σαν παιδιά που χάθηκαν στο δάσος 
Κι όμως συνεχίζουν το παιχνίδι τους
Τόσο αμέριμνα
Τόσο ελεύθερα.



Τέλος


Εκατοντάδες κομήτες περικύκλωσαν τη Γη
Σα καρχαρίες γυρόφερναν
Το έλλογο είδος παρακολουθούσε έκπληκτο
Τα όρη εσχίσθηκαν
Από τα σπλάχνα τους όρμησαν πεταλούδες
Κατοίκησαν όλα τα φεγγάρια
Ψύχος απλώθηκε στη Γη
Οι θνητοί πέθαιναν
Η αρχιτεκτονική του κόσμου
Έγινε αλλόκοτη
Χάθηκε η αρμονία
Ρωγμές εμφανίστηκαν στον Ουρανό
Από μέσα τους
Έρεε το σκοτάδι
Ο χρόνος θάφτηκε στη διάρκεια
Εδώ και για πάντα πια
Θα γλείφει τη σιωπή
Στους αιώνες των αιώνων
Αμήν.

Σωτηρία


Οι λέξεις δε στοχεύουνε το νου
Αλλά τις καρδιές των ανθρώπων
Αυτά τα πανάρχαια σύμβολα είναι ζωντανά
Ταξιδεύουν στους αιώνες
Μας χρησιμοποιούν
Είναι αυτόνομες
Είναι μεταμφιεσμένοι δαίμονες
Καταλαμβάνουν ψυχές ποιητών
Και τις καίνε
Πασχίζουν να γίνουν λόγος
Αυτή είναι η σωτηρία τους.

Χαϊκού


Ποτάμι την Άνοιξη
Λάμπει στον ήλιο
Κάπου κρυώνουν

23 Μαΐου 2013

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος





ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΖΩΗ
       
Τον έμαθαν να περιμένει
κι αυτός πάντα του να θυμάται πως περίμενε.
Μικρός περίμενε να γίνει μεγάλος.
Μεγάλος περίμενε να βρει δουλειά.
Μετά να φτιάξει οικογένεια
κι αργότερα που πέσαν δυσκολίες
περίμενε να φτιάξουν τα πράγματα,
έτσι που οι στιγμές του χάθηκαν περιμένοντας,
σα να μην υπήρξε ποτέ γι' αυτόν παρόν
κι όλα ρευστά νά τρέχαν προς το μέλλον,
γιατί και τούτη η ζωή, έτσι κι αλλιώς,
για κάποιους είναι μέλλουσα.

                       
ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟΣ

Τα πρόλαβε όλα ν' ανεβαίνουν.
Είδε το σπίτι του ψηλά,
το βαθμό και το μισθό του να ψηλώνουν,
όπως και 'κείνο τον κόμπο στο στομάχι
ν' ανεβαίνει ψηλά στο λαιμό.
Κάποια νύχτα δε μπόρεσε να γυρίσει.
Χάθηκε με τ' αυτοκίνητο βουλιάζοντας.
Γιατί παντού μπορούμε να βουλιάξουμε.
Κινούμενη άμμος εδώ το τσιμέντο κι η άσφαλτος.

22 Μαΐου 2013

Θάνος Κόσυβας





Ο κήπος


Εγώ δε ζω σ’ αυτόν τον κόσμο
ζω σ’ ένα δικό μου κήπο.
Σ’ αυτόν τον κήπο αγριάδες δε φυτρώνουν
μόνο ανεμώνες και κρίνα.
Σ’ αυτόν τον κήπο θολά νερά δε θα βρεις
μόνο μάτια καθαρά.
Σ’ αυτόν τον κήπο το ψέμα δε μεσουρανεί
μόνο άνθρωποι με ουράνια τόξα στο κεφάλι.
Σ’ αυτόν δε χωράνε συγκρίσεις μ’ αυταπάτες
μόνο αληθινές αγάπες.
Στον κήπο το δικό μου μπορείς να γευτείς
απ’ όλους τους καρπούς, να μυρίσεις όλα τ’ άνθη,
ν’ ανέβεις τους λόφους της σιωπής,
να περπατήσεις τα μονοπάτια της αιδούς.
Εδώ μπορείς να πιεις απ’ την πηγή του έρωτα
και να γιατρέψεις την παλιά πληγή.
Στον κήπο το δικό μου έχω δυο μάτια για ουρανό
και χίλια φιλιά για ποταμό.
Απ’ τον κήπο αυτό δε λείπει
ούτε η χαρά ούτε η λύπη.

Ερωτική επιστολή


Θέλω να σου στείλω
ένα άνθος κερασιάς απ’ το περβόλι μου
ένα άγγιγμα απ’ το ακροδάχτυλο του πόθου μου
μια ηλιαχτίδα απ’ τη ματιά μου.

Θέλω να σου μιλήσω
μ’ ένα χαμόγελο απ’ της ψυχής μου τη γκραβούρα
μ’ ένα σφύριγμα του ανέμου του νυχτερινού
με μια βελούδινη σιωπή μιας πεταλούδας.

Θέλω να κρατήσω
το άρωμα του κορμιού σου το ηδονικό
δυο σταγόνες μέθης απ’ το κύμα σου το ορμητικό
τα γράμματα που αρθρώνει η φωνή σου η μελωδική
τις φλόγες απ’ τα μάτια τ’ ουρανού σου.

Μη μου τ’ αρνηθείς!

Εξόριστες λέξεις

28/10/12, 21:10

Εξόριστες λέξεις ξεστομίζω
βλέμματα θωπεύουν την αγάπη
και στην αλήθεια ασελγούν.

Ενωμένα δάχτυλα τρέμουν στον άνεμο
να σχηματίσουν το σταυρό.
Οι ήρωες πέθαναν στην ομίχλη της ιστορίας
και τώρα πάνω τους ρίχνουν σκιά
ο εγωισμός και η υποκρισία
που ψήλωσαν τριάντα πήχεις.

Τα εμβατήρια πια δεν εξυψώνουν
ραδιενέργεια πάλλεται στη ψυχή.

Φόβισε το φόβο σου, κατά ριπάς
θυμήσου να χαμογελάς.

Τα μάτια σου μη ρίχνεις στον Καιάδα.

Απουσίας εξωραϊσμός 

4/5/11, 2:20

Λάγνες σκέψεις και τολμηρές βεβαιότητες
φαντασιώνεσαι τις ασέληνες νύχτες.
Η ιστορία περιφέρεται στα καλντερίμια της αισχύνης
με  το ακρωτηριασμένο της χαμόγελο.
Στο ρηχό σου ύπνο ακροβατείς,
ενώ πάνω στα βλέφαρα σου πυγολαμπίδες ξενυχτούν.

Κι εσύ εξωραΐζεις την απουσία.
Τα ωραία λόγια πρέπει να λέγονται σε άσχημες περιστάσεις.

Σε σένα απευθύνομαι που γελάς.
Η αίσθηση του χιούμορ δε σε εγκαταλείπει ποτέ.
Τι υπέροχος ο άνθρωπος!

Αλήθεια τι είναι η ποίηση;
Εξορκισμός των λέξεων, των σκέψεων, των εννοιών.
Ακόμα το αναζητώ.
Αν νομίζεις ότι εξιλεώνεσαι γράφοντας πέντε αράδες
πλανάσαι πλάνην οικτράν..

Άκου τη φωνή μου στους γαλαξίες.
Το σύμπαν με ηχογραφεί.

07 Μαΐου 2013

Κωνσταντίνος Α. - Κτήνη



ΚΤΗΝΗ


Μυριάδες κτήνη έρπουν στο χώμα.
Μιλιούνια στρατιώτες, δρεπάνια κρατάνε.
Τροφή να τρυγήσουν, να στοιβάξουν ποθούνε.
Πληγώνουν το άλσος, ορειχάλκινο σώμα.

Μικρή πολιτεία, ολόκληρη χώρα,
Στη λάσπη χωμένη, κρυφά μονοπάτια.
Η βροχή τους σκοτώνει, πνίγει τα βρέφη,
Χιλιάδες ωάρια, οι καρδιές τους ραγίσαν.

Στις σπηλιές πια κλεισμένα, σε χειμέριο ύπνο.
Να προσμένουν την ώρα, την αυγή να χαράξει,
Τα κορμιά τους να ζώσει, κατακόκκινη ζέση,
Τα φτερά τους ν’ ανοίξουν, να θερίσουν την πλάση.


03 Μαΐου 2013

Κώστας Βάρναλης - Η μάνα του Χριστού




Η Μάνα του Χριστού


Πῶς οἱ δρόμοι εὐωδᾶνε μὲ βάγια στρωμένοι,
ἡλιοπάτητοι δρόμοι καὶ γύρω μπαξέδες!
Ἡ χαρὰ τῆς γιορτῆς ὅλο πιότερο ἀξαίνει
καὶ μακριάθε βογγάει καὶ μακριάθε ἀνεβαίνει.

Τὴ χαρά σου, Λαοθάλασσα, κῦμα τὸ κῦμα,
τῶν ἀλλῶνε τὰ μίση καιρὸ τήνε θρέφαν
κι᾿ ἂν ἡ μαύρη σου κάκητα δίψαε τὸ κρῖμα,
νὰ ποὺ βρῆκε τὸ θῦμα της, ἄκακο θῦμα!

Ἄ! πὼς εἶχα σὰ μάνα κι᾿ ἐγὼ λαχταρήσει
(ἦταν ὄνειρο κι᾿ ἔμεινεν, ἄχνα καὶ πάει)
σὰν καὶ τ᾿ ἄλλα σου ἀδέρφια νὰ σ᾿ εἶχα γεννήσει
κι᾿ ἀπὸ δόξες ἀλάργα κι᾿ ἀλάργα ἀπὸ μίση!

Ἕνα κόκκινο σπίτι σ᾿ αὐλὴ μὲ πηγάδι. . .
καὶ μία δράνα γιομάτη τσαμπιὰ κεχριμπάρι. . .
νοικοκύρης καλὸς νὰ γυρνᾷς κάθε βράδι,
τὸ χρυσό, σιγαλὸ καὶ γλυκὸ σὰν τὸ λάδι.

Κι᾿ ἅμ᾿ ἀνοίγῃς τὴν πόρτα μὲ πριόνια στὸ χέρι,
μὲ τὰ ροῦχα γεμάτα ψιλὸ ροκανίδι,
(ἄσπρα γένια, ἄσπρα χέρια) ἡ συμβία περιστέρι
ν᾿ ἀνασαίνῃ βαθιὰ τ᾿ ὅλο κέδρον ἀγέρι.

Κ᾿ ἀφοῦ λίγο σταθῇς καὶ τὸ σπίτι γεμίσῃ
τὸν καλό σου τὸν ἤσκιο, Πατέρα κι᾿ Ἀφέντη,
ἡ ἀκριβή σου νὰ βγάνῃ νερὸ νὰ σοῦ χύσῃ,
ὁ ἀνυπόμονος δεῖπνος μὲ γέλια ν᾿ ἀρχίσῃ.

Κι᾿ ὁ κατόχρονος θάνατος θἄφτανε μέλι
καὶ πολλὴ φύτρα θ᾿ ἄφηνες τέκνα κι᾿ ἀγγόνια
καθενοῦ καὶ κοπάδι, χωράφια κι᾿ ἀμπέλι,
τ᾿ ἀργαστήρι ἐκεινοῦ, ποὺ τὴν τέχνη σου θέλει.

Κατεβάζω στὰ μάτια τὴ μάβρην ὀμπόλια,
γιὰ νὰ πάψη κι᾿ ὁ νοῦς μὲ τὰ μάτια νὰ βλέπῃ. . .
Ξεφαντώνουν τ᾿ ἀηδόνια στὰ γύρω περβόλια,
λεϊμονιᾶς σὲ κυκλώνει λεφτὴ μοσκοβόλια.

Φεύγεις πάνου στὴν ἄνοιξη, γιέ μου, καλέ μου,
ἄνοιξή μου γλυκιά, γυρισμὸ ποὺ δὲν ἔχεις.
Ἡ ὀμορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιέ μου,
δὲ μιλᾷς, δὲν κοιτᾷς, πῶς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθὼς κλαίει, σὰν τῆς παίρνουν τὸ τέκνο, ἡ δαμάλα,
ξεφωνίζω καὶ νόημα δὲν ἔχουν τὰ λόγια.
Στύλωσέ μου τὰ δυό σου τὰ μάτια μεγάλα.
Τρέχουν αἷμα τ᾿ ἀστήθια, ποὺ βύζαξες γάλα.

Πῶς ἀδύναμη στάθηκε, τόσο ἡ καρδιά σου
στὰ λαμπρὰ Γεροσύλυμα Καίσαρας νὰ μπῇς!
Ἂν τὰ πλήθη ἀλαλάζανε ξώφρενα (ἀλιά σου!)
δὲν ἤξεραν ἀκόμα οὔτε ποιὸ τ᾿ ὄνομά σου!

Κεῖ στὸ πλάγι δαγκάναν οἱ ὀχτροί σου τὰ χείλη. . .
Δολερὰ ξεσηκώσανε τ᾿ ἄγνωμα πλήθη
κι᾿ ὅσο ὁ γήλιος νὰ πέσῃ καὶ νἄρθῃ τὸ δείλι,
τὸ σταυρό σου καρφώσαν οἱ ὀχτροί σου κι᾿ οἱ φίλοι.

Μὰ γιατί νὰ σταθῇς νὰ σὲ πιάσουν! Κι᾿ ἀκόμα
σὰ ρωτήσανε: «Ποιὸς ὁ Χριστός;» τί ῾πες «Νά με!»
Ἄχ! δὲν ξέρει τί λέει τὸ πικρό μου τὸ στόμα!
Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δὲ σ᾿ ἔμαθ᾿ ἀκόμα!

01 Μαΐου 2013

Νίκος Κυριακίδης - Δρόμοι με ματωμένα γόνατα





Από την συλλογή του Νίκου Κυριακίδη "Δρόμοι με ματωμένα γόνατα" που κυκλοφορεί σε πολύ λίγο από τις εκδόσεις Ars Poetica.

Πρωτομαγιά

«Αὔριο θὰ κόψουμε
»Κάτι λουλούδια.
»Αὔριο θὰ ψάλουμε
»Κάτι τραγούδια,
»Εἰς τὴν πολύανθη
»Πρωτομαγιά»

Διονύσιος Σολωμός

Όσοι αρνήθηκαν τον πατέρα και τη μητέρα τους,
πράττοντας αλλιώτικα
Αυτοί που δεν πρόσεξαν την ασφάλεια των παιδιών τους,
ανεξαρτήτως εάν είχαν
Όσοι ξέρουν τη φλέβα που ενώνει τη σόλα με το πεζοδρόμιο,
χωρίς καμιά εξοχή να παρεμβάλλεται ακάλεστη
Αυτοί που δεν πίστεψαν πως υπάρχουν «ελάχιστοι» αδελφοί μας...
βλέποντας το Μέγιστο στα νύχια της οδύνης,
κολλημένο σαν βρώμα
Όσων τα γήπεδα της ηδονής ήταν κυρίως υπαίθρια
-με το μάτι να παραφυλάει στην τσίτα-
μη και μπει ο ευνούχος κανόνας
με τους υστερικούς του δολοφόνους
Τα παιδιά που παραμυθιάζονται -πιο πολύ- εκείνα τα δευτερόλεπτα,
πριν ξανακάνουν με λύσσα όσα ξορκίζουν
Όσοι όταν γερνούν
σιωπηλά αποσύρονται
και διώχνουνε με πείσμα
την πορνεία της αδράνειας
Όσοι λαθεύουν γιατί δεν ησυχάζουν
Όσοι μένουν άγνωστοι γιατί δεν ακκίζονται
Όσοι αγαπούν την ταχυπαλμία κι ας είναι η τελευταία
Αυτοί που θυμώνουν εύκολα
που ξεχνούν εύκολα
αλλά ξαναθυμώνουν οριστικά
Οι κακοί γείτονες
-από τότε που αυτοκτονήσαν οι αυλές-
που παραμυθιαστήκανε εκτός των εργατικών πολυκατοικιών,
με τα πρωινά ξυπνήματα, τις φωνές των ερώτων,
τις φωνές των «οικονομικών προβλημάτων»
Οι θαμώνες των προποτζίδικων
που μιλούν πολύ, ιδιαίτερα όταν δεν ξέρουν τίποτε
Οι αληθινοί αρχιεπίσκοποι των θρησκευόμενων:
Γριές κατσιασμένες και αγράμματες
που επέβαλαν τη φιλενάδα τους την Παναγία
στους μετα-ιουδαίους ινστρούχτορες,
που εννοούν, χωρίς φόβο κι εμετικό αυτοοίκτο, το
«Κουράστηκα,
πάω να βρω τον Πλάστη μου»

είναι «Πρωτομαγιά»