10 Μαρτίου 2014

Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης από την Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης

Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης
Δημοσθένους 4
54624 Θεσσαλονίκη

Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη
Εθνικής Αμύνης 27
Αίθουσα Εκδηλώσεων, 2ος όροφος

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014, 20.00


Η Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και η Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη γιορτάζουν φέτος την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με εκδήλωση για τους νέους ποιητές και τις νέες ποιήτριες της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της Εβδομάδας Μανόλη Αναγνωστάκη. Ποίηση των νέων θα διαβάσουν απόφοιτοι και μαθητές της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Ανδρέας Βουτσινάς, σε διδασκαλία του σκηνοθέτη και Διευθυντή Σπουδών της Σχολής, Παύλου Δανελάτου, ενώ ποίηση του
Μανόλη Αναγνωστάκη θα διαβάσουν οι ποιητές.

Πρόγραμμα της Εκδήλωσης:
Χαιρετισμός από την Αντιδήμαρχο Πολιτισμού, κ. Έλλη Χρυσίδου
Εισαγωγή με κλασική κιθάρα: Θεόφιλος Μπίκος
Ποιητές με σειρά ανάγνωσης ποιημάτων τους:
  1. Ιωάννα Μουσελιμίδου
  2. Παναγιώτης Παπαπαναγιώτου
  3. Ζαφείρης Νικήτας
  4. Ιωάννα Λιούτσια
  5. Κωνσταντίνος Νικολόπουλος
(Παύση: Κλασική κιθάρα. Οι ποιητές διαβάζουν Μανόλη Αναγνωστάκη.)
  1. Γιώργος Αλισάνογλου
  2. Στέργιος Τσακίρης
  3. Κωνσταντίνος Μελισσάς
  4. Αναστασία Γκίτση
  5. Σωτήρης Γάκος
(Παύση: Κλασική κιθάρα. Οι ποιητές διαβάζουν Μανόλη Αναγνωστάκη.)
  1. Θωμάς Παπαστεργίου
  2. Ειρήνη Καραγιαννίδου
  3. Πέτρος Γκολίτσης
  4. Χρήστος Μαρτίνης
  5. Γεωργία Τρούλη

Η βραδιά κλείνει με μουσικό αφιέρωμα στον Μανόλη Αναγνωστάκη, ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, από τη Βικτωρία Καπλάνη και τον Θεόφιλο Μπίκο.

09 Μαρτίου 2014

Αναστασία Γκίτση - Παρουσίαση του βιβλίου "Επί σκηνής" του Σωτήρη Γάκου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica



Πότε θα ξαναμιλήσεις Αλλά που θα είσαι τη στιγμή που θα ’ρθει
εδώ σ’ αυτό το θέατρο το φως;
Γιώργος Σεφέρης, Επί Σκηνής, Τρία Κρυφά Ποιήματα

Με το αναπάντητο ερώτημα του Σεφέρη μας εισάγει ο ποιητής στον κόσμο των λέξεων του. Παιδί κι αυτός των ανθρώπων που με τα λόγια του έρχεται να δώσει υπόσταση στις σκιές του υποσυνείδητου ή και του απωθημένου συνειδητού. Στην προσπάθειά του να τις ανασύρει από τα τρίσβαθα του ασχημάτιστου ακόμη θησαυρού συναισθημάτων θα καταφύγει σε τεχνικές θεατρικές από εκείνες που συχνά ξεγελούν τους θεατές και μπερδεύουν με την πολυσημία τους. Θα χρησιμοποιήσει την πολυμορφία των σχημάτων και θα προτάξει την σχηματοποίηση των εικόνων ενόσω πάνω τους πέφτει το φως του προβολέα.

Ο Γάλλος ποιητής Paul Valery (1871-1945) θα γράψει για την ποίηση: “Η ποίηση είναι ανάπτυξη ενός επιφωνήματος”. Η ποίηση με άλλα λόγια συνδέεται δομικά με το συναίσθημα και βασίζεται πάνω σ’ αυτό προκειμένου να αποτυπώσει τα χνάρια του -εί δυνατόν- πάνω στο σεπτό κορμί των λέξεων δημιουργώντας τις περισσότερες φορές εικόνες. Οι λέξεις εξάλλου δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν μόνο στο σημαίνον αν δεν προϋπέθεταν και το σημαινόμενον. Το σημαινόμενον από την άλλη δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί παρά μόνο με την λεκτική εκφορά της εικόνας που σχηματοποιεί η σκέψη.

Οι λέξεις και οι εικόνες είναι δύο βασικοί άξονες μεταξύ των οποίων και πάνω στους οποίους θα κινηθεί η πρώτη ποιητική συλλογή του πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή Σωτήρη Γάκου. Επί-σκηνής ο τίτλος της συλλογής εκδοθείσα από τις καλαίσθητες εκδόσεις Ars Poetica. Ένα σώμα 23 ποιημάτων και 4 τεσσάρων θεατρικών σκίτσων του Χάρη Παπαπέτρου που κοσμούν με αφαιρετικό τρόπο το ουσιώδες και όχι το περιττό της ύπαρξης.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως ο ζωγράφος με σκοπό αλλά και με νόημα αποσιωπά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προσώπου δίνοντας έμφαση μονάχα στο περίγραμμα της ύπαρξης. Ένα παιχνίδι προσώπου- προσωπείου, ένα παιχνίδι στον χώρο του θεάτρου.
Ακολουθεί ποίημα: ΣΙΩΠΗ ο τίτλος.

Σ’ άκουσα, ήρθες χθες αργά.
Είχα κλείσει τα μάτια μου κι σ’ άκουγα.
Ανέβηκες στο σανίδι
περπάτησες μέχρι το κέντρο
στάθηκες για λίγο, με κοίταξες
γύρισες πλάτη κι έτρεξες να κρυφτείς στα παρασκήνια.
Σιωπή.
Κι εγώ σ’ άκουγα
μέσα στο χειροκρότημα.

Στα ποιήματα του Γάκου αναπνέουν δυο προσωπικές αντωνυμίες και το καθρέφτισμα τους. Οι αντωνυμίες είναι το εγώ και το εσύ που άλλοτε με ξεκάθαρη παρουσία στους στίχους εγκαθίστανται και άλλοτε εναλλάσσονται κατοπτρικά πίσω από τεχνικές που σκοπό έχουν να μπερδέψουν τον αναγνώστη ή απλά να από ή ανακαλύψουν το αυτονόητο της εναλλαγής. Στον κομπάρσο του θα γράψει:

Δεν πρόσεξες φίλε μου
έπαιξες κι έχασες.
Δε σε είδε κανείς
απλά πέρασες κι έφυγες.
Δυο λέξεις μόνο κι ύστερα τίποτα.
Εξακολουθείς να περνάς από μπροστά τους.
Όμως τα λάθη σου, δε συγχωρούν το ρόλο που διάλεξες να παίξεις.”

Ο ρόλος του εσύ, ο κομπάρσος της σκηνής που ίσως, να από- ή ανά-καλύπτει το εγώ του ποιητή, ή ακόμη καλύτερα να πω, το εγώ του καθενός μας που όντας δρώντες στη στιγμή έχουμε συναίσθηση πως στην πορεία της ζωής μας απολήγουμε κομπάρσοι. Στο ποίημα ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ γράφει:

“…Κοιτάς μπροστά και χάνεσαι μέσα στα μάτια τους
κι αυτοί θέλουν να δουν μια άλλη ιστορία,
τη δική τους ιστορία
μέσα από σένα.”

Στο πρώτο και ομότιτλο ποίημα της συλλογής ΕΠΙ-ΣΚΗΝΗΣ θα τοποθετηθεί από την αρχή. Σε πράξεις χωρισμένες οι κινήσεις και σε κλειστά σχήματα ο άνθρωπος πάνω στη σκηνή. Δεν προσδιορίζει αν είναι σκηνή θεάτρου, μοιάζει να είναι, θα μπορούσε ωστόσο να είναι και το πεδίο ζωής.

Μαζί βαδίζουμε πάνω στην άδεια σκηνή χωρίς σκηνοθετημένα όνειρα.
Αγνοούμε τον κίνδυνο κι όμως συνεχίζουμε να παίζουμε
να ζούμε το παιχνίδι, να ζούμε τις πράξεις μας.
Πρώτη πράξη: εσύ.
Δεύτερη πράξη: εγώ.
Τρίτη πράξη: εμείς.
Κι ύστερα, το τέλος σε μια σκηνή που δεν έχει φως
δεν έχει έξοδο κινδύνου!

Και θα το συνδέσω με το εξής παρακάτω ποίημα -απόσπασμα-

όμως εσύ θέλεις, παλεύεις μέσα απ’ αυτές να γίνεις κάτι,
ν’ απογυμνωθείς
να νιώσεις
να είσαι ένας άλλος, ίσως αυτός που πάντα ήσουν.”

Η περιστροφή των υπάρξεων στους στίχους του ποιητή είναι και το βασικό του στοιχείο ακριβώς επειδή αυτή η εναλλαγή των ταυτοτήτων σημασιοδοτεί και την αντιμετάθεση της ζωής στο θέατρο και τούμπαλιν. Την αλήθεια του όμως θα την μαρτυρήσει χωρίς δεύτερη κουβέντα στο ποίημά του ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ:

Είναι δύσκολο να ζήσεις το διαφορετικό
εκείνο που δεν έμαθες ακόμα, εκείνο που δεν ένιωσες.”

Καλείται όμως ο ποιητής όπως και ο καθένας από εμάς να ζήσει το διαφορετικό, διαφορετικό με την έννοια εκείνου που δεν γνωρίζει, να το ζήσει είτε ως κομπάρσος, είτε ως πρωταγωνιστής. Η ζωή εξάλλου δεν διαφέρει από την όποια παράσταση του θεατρικού μονολόγου ή διαλόγου. Η ζωή δεν κρατά το άβατο της αμίμητης συμπεριφοράς, τουναντίον αποτελεί πηγή και μήτρα θεατρικών αληθειών. Ο μεγάλος Γιώργος Σεφέρης θα το πει στο ποίημα του ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΜΗΣΗ:

Καλλιτέχνες , εσείς που με χαρά σας και με πίκρα
παραδίνεστε στην κρίση του θεατή, αποφασίστε τώρα
να παραδώσετε από δω και μπρος στην κρίση του
και τον κόσμο που παρασταίνετε .
Όποιος μιμείται μόνο, χωρίς νά 'χει τίποτα να πει
δικό του πάνω σε κείνο που μιμείται, μοιάζει
με τον κακόμοιρο το χιμπατζή
που μαϊμουδίζει τον αφέντη του καθώς καπνίζει ,
μα δεν καπνίζει ο ίδιος . Γιατί ποτέ
η μίμηση η αστόχαστη δεν μπορεί νά 'ναι
μίμηση αληθινή !

Η ζωή και το θέατρο, το ψέμα και η αλήθεια, η πραγματικότητα και η φαντασία, το εικονικό και το λεκτικό, ο ηθοποιός και ο θεατής, ο άνθρωπος ως ηθοποιός, ο άνθρωπος ως θεατής, ο άνθρωπος ως κομπάρσος, το πρόσωπο και το προσωπείο είναι τα κυρίαρχα δίπολα στην σκέψη και στην εκφορά του λόγου του ποιητή. Τον απασχολεί το πρόσωπο και η όποια αναφορά του και σχέση του με τον χώρο. Ο χώρος φαίνεται να απασχολεί περισσότερο τον ποιητή από τον χρόνο, τον οποίο δείχνει να έχει αποδεχτεί εν τη ροή του.

Η ποιητική συλλογή του Σωτήρη Γάκου κινείται σε χώρο θεάτρου. Οι τίτλοι ποιημάτων του εκκινούν από τη θεατρική ορολογία. Για του λόγου το αληθές αναφέρω: Επί σκηνής/ Οι Λέξεις/ Ενσάρκωση/ Θεωρείο/ Υποβολείο/ Σιωπή/ Η αφίσα / Θεατρίνοι/ Μην αρνηθείς αυτόν το ρόλο/ Το κουστούμι/ Ο προβολέας/ Η αυλαία/ Σκηνοθεσία/ Θέατρο κατ' οίκον/ Το τραγούδι/ Κομπάρσος/ Παραίσθηση/ Θεατής/ Πρόβα/ Στις άδειες κερκίδες/ Σαμία/ Ο θίασος / Ο ερασιτέχνης.

Ο ποιητής με λέξεις απλές αλλά όχι απλοϊκές, δημιουργεί εικόνες δυνατές και γνώριμες ανακαλώντας έτσι με επιτυχή τρόπο οικείες στιγμές στον αναγνώστη και τον καθιστά και θεατή ταυτόχρονα. Με την απλότητα των στίχων, που συνειδητά φαντάζομαι έχει επιλέξει, πετυχαίνει την άμεση επαφή του με τον αναγνώστη, καθίζοντάς τον ταυτόχρονα και ως θεατή κάποιου θεατρικού έργου. Ο ΠΡΟΒΟΛΕΑΣ:

Την έλουσε ξαφνικά το φως του.
Πέρασαν χρόνια για να φανεί πόσο σκληρή είναι η αλήθεια.
Διασταυρούμενοι φωτεινοί διάδρομοι
που πάνω τους περπατήσαμε, ζήσαμε
χωρίς να ξέρουμε τι θα συμβεί στο τέλος.
Ο προβολέας υπήρχε πάντα εκεί πάνω.
Εσύ τυφλώθηκες, δεν ήξερες να παίζεις με τις σκιές.
Φοβόσουν το μαύρο τους χρώμα
την παραμόρφωση της ζωής σου
και διάλεξες να κρυφτείς μέχρι το φως του προβολέα”

H Γαλλίδα σκηνοθέτιδα Κλερ Σιμόν, προσφάτως καλεσμένη στα πλαίσια του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είπε το εξής λακωνικό: “Η μοναξιά του ηθοποιού είναι πολύ μεγάλη” αυτήν την μοναξιά είτε ακούσια είτε εκούσια την επισημαίνει και ο Σωτήρης Γάκος κάνοντας ένα βήμα ακόμη παραπέρα, ούτως ειπείν καλύτερα η μοναξιά του ανθρώπου είναι πολύ μεγάλη. Η μοναξιά του ανθρώπου που βαδίζει σαν θεατρίνος στην ίδια του τη ζωή, που περιμένει να πάρει υπόσταση ακόμη και από το πολυφορεμένο κουστούμι του ρόλου του, που ίσως τελικά ο ίδιος να γίνεται το κουστούμι, ξεχνώντας το σώμα του στις λέξεις του -ενικός- ή των -πληθυντικός- ρόλων του.

Μη! Μη σβήνετε τα φώτα!
Ξέχασα κάπου τον εαυτό μου,
πίσω από ένα κουστούμι
και τώρα το σώμα αναζητά την ψυχή μου.
Μη! Μην αφήνετε το χειροκρότημά σας.
Εγώ ζω για την τρομακτική αναμονή του.”

Ο ηθοποιός έχει την μοναξιά του μόλις σβήσουν τα φώτα, ο άνθρωπος ίσως να την έχει ακόμη και με τα φώτα πάνω του. Ο ποιητής μας αναγκάζει να υποστούμε τις πολλαπλές εναλλαγές των συναισθημάτων που προκαλούν οι συνεχείς εναλλαγές των προσωπείων μας. Όντας σχετικός με το θέατρο γνωρίζει καλά πως “Η ζωή είναι η μόνη πραγματικά θανατηφόρα ασθένεια”, τάδε έφη Zygmunt Bauman γι αυτό και το θέατρο έρχεται να μετατοπίσει τη ζωή σε άλλο επίπεδο, σε άλλη προοπτική, αυτή της μετάθεσης της πραγματικότητας ή της άλλης επιλογής που μας έχει προφανώς στερήσει η ζωή. Η δεύτερη ευκαιρία να προσεγγίσει το φως, ν ’απομακρυνθεί από τις σκιές που σέρνει στο δέρμα της η κάθε πραγματικότητα.
Να αναζητήσει το φως παρόλη την μοναξιά του κατά το αξέχαστο του Δημήτρη Χορν “ηθοποιός σημαίνει φως”. Τι άλλο είναι η ζωή εξάλλου παρά μια παράσταση σε περιορισμένη χωροχρονικά σκηνή με λιγοστά κουστούμια, και αναφορά σε ρόλους άλλων προσώπων που μπορούμε όμως να φωτίσουμε με την ίδια μας την ερμηνεία . Αφού τελικά κάθε άνθρωπος κατά βάθος είναι ζήτημα φωτός. Ο ποιητής μας, προτάσσει την δική του αλήθεια, έγκειται σε μας και το σενάριο και το στήσιμο στην σκηνή
Εξάλλου επικαλούμενη τον Εμπειρίκο θα πω: “Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες. Όταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει. Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.”


Θεσσαλονίκη / 30 Νοεμβρίου 2013 

08 Μαρτίου 2014

Κλεοπάτρα Κομνηνού - Αφανείς Ήρωες

Αφανείς Ήρωες


Πλήθος από ανθρώπους χωρίς πρόσωπα κυκλοφορεί στο δρόμο. Μια λαοθάλασσα από γκρι. Περπατώ, μα η παγωνιά με έχει αγκαλιάσει. Ξέρω αυτόν τον δρόμο. Τον έχω διασχίσει χιλιάδες φορές τα τελευταία χρόνια.

Ανεβάζω την κουκούλα για να κρύψω τα μαλλιά μου. Το κόκκινο χρώμα τους μαγνητίζει τον άλαλο στρατό. Μια φορά ένας γύρισε και με κοίταξε, μα ήξερα ότι πραγματικά δε μπορούσε. Τα μάτια του ήταν σφαλιστά, προσηλωμένος σε ένα μονοπάτι που δεν οδηγούσε πουθενά.
Κάπου κάπου συναντούσα κάποιους σαν και μένα. Καμουφλάραμε τα χαρακτηριστικά μας για να μην μας κατασπαράξουν.

Δεν υπήρχαμε. Ήμασταν μια ανωμαλία.

Ζούσαμε σε έναν κόσμο που είχε απωλέσει την ανθρωπιά του. Φωτεινές μονάδες σε έναν ολοσκότεινο ουρανό. Μα τα άστρα που μας αναγνώριζαν δεν φεγγοβολούσαν πια. Στέκονταν ακίνητα, δίχως ζωή.

Η ζωή μας προσπέρασε, γίναμε και εμείς είδος προς εξαφάνιση. Παγιδευμένοι στον λήθαργο. Στρίβω στο στενό και παρατηρώ την πλατεία μπροστά μου. Παλιά εδώ ήταν γεμάτο δέντρα. Τώρα μόνο ένα τριαντάφυλλο στέκει στην μέση. Υπενθυμίζοντας μας ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται να φωνάξει «είμαι εδώ!» Απλά στέκει και σε προκαλεί να την κοιτάξεις.

Στην άλλη πλευρά της πλατείας το λουλούδι κοιτά ένα ακόμα αγόρι. Τα μάτια του δεν φαίνονται γιατί τα καλύπτει με καπέλο. Μπλε μάτια που θυμίζουν φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Την τελευταία φορά που μιλήσαμε με ρώτησε «γιατί νοιάζεσαι, ακόμα;»

Απλά κούνησα τους ώμους.

Σήμερα τα μάτια του φέγγιζαν το σημείο που κοίταζε. Μια μπλε λωρίδα φωτός, φέγγιζε το τσιμέντο που κοιτούσε. Αν τον έβλεπε κάποιος!

Προχώρησα προς το μέρος του και άφησα τον ώμο μου να ακουμπήσει το δικό του, άτσαλα. Με κοίταξε απορημένος, μα δεν είπε τίποτε. Το μόνο που ακούστηκε ήταν η ανάσα μου. Ένας στεναγμός καμουφλαρισμένος μην ακουστεί το παραμικρό.

Όχι αισθήματα, όχι ήχοι, όχι ματιές.

Μόνο αέναη κίνηση. Μακριά ο ένας από τον άλλον.

Να αποφύγουμε την επαφή. Να αποφύγουμε το εσένα και εμένα.

Να αποφύγουμε το εμείς.

Συνέχισα. Κάθε μέρα συνεχίζω από εκεί που σταμάτησα. Συνεχίζω και πάντα προσέχω μην με δει κανείς.

Να περιπλανιέμαι μόνη. Ένας αφανής ήρωας.

Σα και μένα υπάρχουν πολλοί. Μόνο που είμαστε κρυμμένοι ο ένας από τον άλλον. Μια αέναη κίνηση μας χωρίζει από τους υπόλοιπους. Κινούμαστε όλοι, μα το δικό μας βήμα διαφέρει. Υπάρχει κάτι που μας διαφοροποιεί από όλους τους άλλους.

Μια φωτιά μέσα στο στήθος. Αυτό που θεωρούν αδυναμία για εμάς είναι ευλογία. Υπάρχει πάθος ακόμα. Και εμείς οι απόκοσμοι είμαστε η κινητήρια δύναμη όλων των υπόλοιπων. Το καύσιμο που εκείνοι αγνοούν.

Αφανείς ήρωες τριγυρνούν γύρω μας. Αφανείς που σώζουν την ψυχή μας.

Αφανείς γιατί η ομορφιά δεν είναι για τα μάτια τους. Δεν την καταλαβαίνουν. Και ότι δεν καταλαβαίνουμε το βάζουμε στο περιθώριο. Δεν νοιάζονται.

Συνεχίζω μπροστά. Και όταν η ώρα θα έρθει θα πω στο αγόρι πολλά. Αρκεί να με αφήσει να του μιλήσω. Πόσο θέλω να φωνάξω. Να χορέψω, να γελάσω. Να τον κοιτάξω σοβαρά και να με δει όπως είμαι αληθινά. Όπως τον βλέπω και εγώ.


Θέλω να του πω, «νοιάζομαι γιατί υπάρχω και υπάρχω γιατί νοιάζομαι.» Και ίσως να με καταλάβει. 

07 Μαρτίου 2014

Σάκης Τόλτης - Η ενέργεια

H ΕΝΕΡΓΕΙΑ

1. Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ

Πως δημιουργεί και πως δημιουργήθηκε ο λόγος


Και ο τελευταίος αγράμματος οδηγός γνωρίζει πολύ καλά, πως όταν έχει λυμένο το χειρόφρενο και δεν βάλει πέτρες πίσω από τις ρόδες, το αυτοκίνητο θα το πάρει η κατηφόρα κι ας μην κατέχει καμιά αιτιολογία ο ίδιος για να εξηγήσει με λόγια το φαινόμενο και ας μην υποψιάζεται καν τη δύναμη της βαρυτικής ενέργειας που επιδρά πάνω του και δεν μπορεί να την εξηγήσει καθόλου απολύτως.
Από τα αρχαία χρόνια ακόμα όλες οι μυθολογίες των λαών καταδεικνύουν κάποιον θεό ως δημιουργό του λόγου. Ερχόταν πολύ ευκολότερο στους ανθρώπους να ερμηνεύσουν όλα τα δύσκολα και ακατάληπτα φαινόμενα με φανταστικές θεϊκές παρεμβάσεις. Οι αρχαίοι Έλληνες πρώτα μίλησαν για τον Ερμή ως τον θεό που δίδαξε το λόγο στους ανθρώπους, υπόθεση που αργότερα απέρριψε παντελώς ο Επίκουρος, ο μεγάλος ρεαλιστής φιλόσοφος. Οι χριστιανοί μετά μιλάν για τον Χριστό ως «λόγο του Θεού».
Στην πραγματικότητα, όπως μας λέει η επιστήμη σήμερα, όλα δημιουργήθηκαν μέσα από εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης, φυσικής διαπάλης δηλαδή με την απλή ενέργεια. Και ο ίδιος ο λόγος, με τον οποίον εμείς οι άνθρωποι αποκτάμε γνώσεις και εκφράζουμε απόψεις για τα πάντα, δημιουργήθηκε εξελικτικά για να εκφράσει την ίδια απόλυτη υποχρέωση προς την ενέργεια, τη βασικότερη αιτία με την οποία συμβαίνουν τα πάντα, και αυτή η γενεσιουργός αιτία κατέληξε ασφαλώς και αναπόφευκτα, ως το κυριότερο μέρος του λόγου.

Το κυριότερο μέρος του λόγου


Από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ακόμα πηγάζει η στιλπνή αλήθεια, που αντέχει εξαιρετικά στο χρόνο και τη γνωρίζουμε όλοι μας πολύ καλά, ακόμη και σήμερα και τη διδασκόμαστε όλοι μας στο σχολείο, και τη λέμε αμέσως πολύ απλά όλοι, ότι το κυριότερο μέρος του λόγου είναι το ρήμα: οδηγώ, γράφω, παίζω, τρέχω, κλπ.
Γνωρίζουμε επίσης πάρα πολύ καλά όλοι, ότι ένα ρήμα πρέπει να υπάρχει πάντα και οπωσδήποτε σε οποιαδήποτε πρόταση, ότι δηλαδή δεν μπορεί να υπάρχει πρόταση χωρίς ρήμα, όπως και ότι ένα ρήμα μπορεί να σταθεί μόνο του και να αποτελεί μια πλήρη πρόταση στον εαυτό του: οδηγώ, γράφω, παίζω, τρέχω, κλπ. Επομένως, το ρήμα περιέχει πλήρως στον εαυτό του ότι πιο βασικό και απαραίτητο υπάρχει για το λόγο ή για να εκφραστεί οτιδήποτε άλλο μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα.

Το ρήμα και η ενέργεια


Το ρήμα όμως εκφράζει ακριβώς και πάντα κάποια ενέργεια (πράξη, δράση): οδηγώ, γράφω, παίζω, τρέχω, κλπ. Ή ένα πάθος εξαιτίας κάποιας συγκεκριμένης ενέργειας. Και όλα τα άλλα μέρη του λόγου, (αντωνυμίες, επίθετα, επιρρήματα, κτλ), παίρνουν θέση και υπόσταση και νόημα και ρόλο σε μια πρόταση, ως υποκείμενα, αντικείμενα, κατηγορούμενα, προσδιορισμοί, κτλ, σε ακριβή σχέση πάντα με το βασικότατο ρήμα. Ποιος, που, πότε, πως ακριβώς και γιατί, έκανε κάτι, διευκρινίζοντας όλες τις ανάλογες λεπτομέρειες, που αφορούν πάντα τη βασική ενέργεια του ρήματος: οδηγώ, γράφω, παίζω, τρέχω, κλπ.
Επομένως, αφού ο λόγος και το βασικότατο ρήμα εκφράζουν πάντα κάποια ενέργεια, η ενέργεια είναι άμεσα και αυταπόδεικτα η μητέρα του λόγου, μέσα και τριγύρω μας, όπως είναι και η μητέρα για το κάθε τι πάντα και οπωσδήποτε, ακόμα και αν μας διαφεύγει παντελώς αυτή η αλήθεια και δεν τη γνωρίζουμε καθόλου, αλλά πρέπει όλοι να την αντιμετωπίζουμε με τη δέουσα σοβαρότητα και με απόλυτη και ξάστερη λογική και αλήθεια, χωρίς να απέχουμε ποτέ ούτε κλάσμα χιλιοστού από αυτήν, ούτε μέσα μας, ούτε τριγύρω μας. Τα πράγματα δηλαδή είναι πολύ πιο διαφορετικά και πολύ σοβαρότερα από ότι καταλαβαίνουμε, πιστεύουμε και γνωρίζουμε όλοι.

2. Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΞΩ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Το θυμικό


Οι ερινύες δεν ήταν ποτέ τίποτα άλλο, ακόμα κι αυτές που καταδίωκαν τον Ορέστη, όταν αυτός σκότωσε τη μητέρα του Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της τον Αίγισθο. Μια απλή θυμική ενέργεια είναι πάντα, που πολλαπλασιάζεται επικίνδυνα μέσα σε όποιον την κακομεταχειρίζεται και βρίσκεται σε σκληρή αντίθεση μαζί της. Η ενέργεια αυξάνεται επικίνδυνα και εκρήγνυται τελικά μέσα στο θυμικό όποιου προσπαθεί να αποφύγει, να αντιπαρατεθεί ή έστω απλά να απομακρυνθεί και να παρακάμψει την αλήθεια της, για οποιονδήποτε λόγο.

Το περιεχόμενο του θυμικού


“Το κυριολεκτικό περιεχόμενο του θυμικού είναι φυσικά ο “θυμός”, και μάλιστα σύμφωνα με την αρχαία ελληνική έννοια περισσότερο, παρά με τη σύγχρονη. Ο “θυμός” έχει λεξικογραφημένες πολύ ενδιαφέρουσες έννοιες, από τα αρχαία χρόνια ακόμα, μέχρι τα σύγχρονα, σύμφωνα με το Νέο Ορθογραφικό και Ερμηνευτικό Λεξικό Δ. Δημητράκου.

Θυμός:


1 (Αρχαία) ψυχή, πνοή, ζωή.
2 (Αρχαία) συνεκδ., η ισχύς του ανθρώπου.
3 (Αρχαία) η καρδία.
4 (Αρχαία) ψυχική διάθεσις, επιθυμία, κλίσις.
5 (Αρχαία) τόλμη, θάρρος.
6 (Αρχαία) νους, σκέψις.
7 (Αρχαία-Νέα) η ψυχή ή το πνεύμα, το στοιχείον της ζωής, της αισθήσεως ή της σκέψεως.
8 (Νέα) οργή, αγανάκτησις.

Από όλες αυτές τις έννοιες καταλαβαίνουμε πολύ καθαρά κατ’ αρχήν ότι σε έναν υψηλό πολιτισμό, όπως ήταν ο αρχαίος ελληνικός, πρέπει κανείς να μπορεί να διαχειρίζεται σωστά μεγάλες ποσότητες ενέργειας έξω και ιδίως μέσα του, για να μπορεί να είναι αυτή: «ψυχή, πνοή, ζωή, τόλμη, θάρρος, νους, σκέψη», κτλ. Ενώ σε ένα μη κορυφαίο πολιτισμό, όπως στην Ελλάδα σήμερα, η ενέργεια μπορεί μόνο να αυξάνεται ανεξέλεγκτα και αστόχαστα μέσα του και συχνά να εκρήγνυται με καταστροφικές συνέπειες, ως παροξυσμικός θυμός (οργή, αγανάκτησις).

Θυμός και ψυχική ενέργεια


Όλες αυτές οι έννοιες παίρνουν βαθύτερο, ουσιαστικότερο και ενιαίο νόημα, αν ταυτίσουμε το “θυμό”, “το στοιχείον της ζωής”, με τη “θυμική ενέργεια” και γενικότερα με την “ψυχική ενέργεια” ή με την “ενέργεια” σκέτα. Ταιριάζει γάντι. Όταν λέμε “λιγο-θυμία” σήμερα, για παράδειγμα, όλοι εννοούμε ακριβώς κάποια απώλεια ψυχικής ενέργειας, όπως και η “λιπο-θυμία” εκφράζει την πρόσκαιρη παντελή απώλεια ενέργειας.
Η απουσία “θυμού”, δηλαδή, ταυτίζεται φυσικά και απλά με την απουσία “ενέργειας” και έτσι η έννοια “θυμός” ταυτίζεται με την έννοια “ενέργεια” με πολύ συγκεκριμένο, απλό και κατανοητό τρόπο. Θυμός είναι η ενέργεια που αναπτύσσεται στο θυμικό μέσα μας και συναίσθημα είναι ένα συγκεκριμένο ενεργειακό δυναμικό που αναπτύσσεται μέσα μας με κάποια συγκεκριμένη εικαστική ή λεκτική εικόνα.

Η ενέργεια «έξω» και «μέσα» μας


Επομένως, κάθε εικαστική ή ισοδύναμη λεκτική εικόνα μπορεί να μεταφέρει αναλογικά μέσα μας κάποιο ενεργειακό δυναμικό που αναπτύσσεται γύρω και έξω από εμάς. Επομένως και εμείς οι ίδιοι, με τα διάφορα αναλογικά συναισθηματικά φορτία που αναπτύσσονται συνεχώς μέσα μας, είμαστε μέρος κάθε ενεργειακής δύναμης που αναπτύσσεται ποτέ, είτε μέσα μας, είτε γύρω μας, με την οποία ταυτιζόμαστε απόλυτα πάντα με το ρήμα είμαι, με το οποίο υιοθετούμε την κάθε θυμική διάθεση, όπως ακριβώς και μπορούμε να το δηλώσουμε με ακρίβεια: είμαι θυμωμένος, είμαι χαρούμενος, είμαι ευδιάθετος, κτλ.
Στην ουσία, αφού όλα γίνονται αναλογικά, αυτόματα και ταυτόχρονα και έξω και μέσα μας, είναι παντελώς αχρείαστος αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ «έξω» και «μέσα». Ενεργειακά η μνήμη μας είναι αυτόματα μία ρεπλίκα υπό αναλογική σμίκρυνση μέσα μας ολόκληρου του πραγματικού κόσμου που αντιλαμβανόμαστε έξω και τριγύρω μας και εμείς πρέπει να ισοζυγίζουμε και να εξισορροπούμε τον εαυτό μας μες στην ενέργεια που υπάρχει αναλογικά ταυτόχρονα μέσα και έξω, για να γαληνέψουμε οπωσδήποτε και δεν έχουμε ανάγκη καμιάς ψεύτικης κι άχρηστης μεταφυσικής ερμηνείας ή παραμυθίας, για να κατανοήσουμε, να ανεχθούμε ή να υπομείνουμε την πραγματικότητα.

3. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟ

Η πραγματικότητα της εγρήγορσης


Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να έχει απόλυτη και ισοζυγισμένη σχέση με την ενέργεια πάντα, γι’ αυτό είναι υποχρεωμένος οπωσδήποτε να αντιδρά σωστά σε αυτήν στην πραγματικότητα της εγρήγορσης, να την αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τελικά πλήρως και καθαρά όλα τα αισθήματα που του έρχονται από το περιβάλλον, όρασης, ακοής, κλπ, με την αρωγή κάποιας ενέργειας πάντα και οπωσδήποτε και χωρίς ποτέ να γίνεται αλλιώς.
Αυτή η ενέργεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί από το μηδέν. Συμβαίνει μια φορά για μας σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο και δεν μηδενίζεται ποτέ. Μπορεί μόνο να ισοσκελιστεί για να ηρεμήσει, με την αντίληψη, την κατανόηση και την τελική αποδοχή της μέσα μας.
Πάνω σε αυτήν την απόλυτη και υποχρεωτική αρχή στηρίζεται και η θεωρία μου για την ερμηνεία των ονείρων.

Το όνειρο


Γιατί το όνειρο, σύμφωνα με τη θεωρία μου, είναι ένας αυτόματος μηχανισμός της ψυχής που αναπλάθει συμβολικά στη διάρκεια του ύπνου όσα σημαντικά αισθήματα συνέβησαν για μας, αλλά εμείς αποτύχαμε ή αποφύγαμε να τα αντιληφθούμε καθαρά και να τα ερμηνεύσουμε στη διάρκεια της εγρήγορσης πριν το όνειρο, για να τα αποδεχτούμε, να τα εξισορροπήσουμε και να τα μηδενίσουμε, και παραμένουν ακατάληπτα και ακατάλυτα και ανερμήνευτα και οχληρά μέσα στο θυμικό μας και περιέχουν και παρέχουν μάλιστα αρκετή από αυτήν την λανθάνουσα ενέργεια στον ύπνο μας, για να συμβούν οι ονειρικές παραστάσεις και τα συναισθήματα στα όνειρα, τα οποία όλα πρέπει οπωσδήποτε να δαπανήσουν πάντα κάποια ενέργεια για να μπορέσουν να συμβούν.

Η αποτυχία πρόσληψης της ενέργειας


Έτσι, για παράδειγμα, αν για οποιονδήποτε πρακτικό λόγο (σκοτάδι, βιασύνη, αφηρημάδα, κτλ) αποτύχαμε να δούμε καθαρά στην πραγματικότητα της εγρήγορσης μια εικόνα ενός κόκκινου μήλου ανάμεσα σε δύο πράσινα, ή αποφύγαμε βουλητικά να τη δούμε, (επειδή π.χ. κρίναμε ή απλά φοβηθήκαμε ότι ήταν επικίνδυνη, επίφοβη, ανήθικη ή απαράδεκτη για μας για οποιονδήποτε λόγο), τότε είναι πολύ πιθανό να δούμε στον ύπνο μας ένα κόκκινο ροδάκινο ανάμεσα σε δύο πράσινα.
Λόγω του ονειρικού συμβολισμού, τα αντικείμενα δεν θα είναι τα ίδια (θα είναι ροδάκινα αντί για μήλα), αλλά θα είναι πανομοιότυπες οι χωρικές θέσεις και των αρχικών αντικειμένων και των ονειρικών συμβόλων που τα αντικατέστησαν, (θα είναι πάντα ένα κόκκινο ανάμεσα σε δύο πράσινα και τα πραγματικά αντικείμενα της εγρήγορσης και τα σύμβολά τους στο όνειρο).
Επομένως, θα εισπράξω στο όνειρο τελικά, δηλαδή, ακριβώς την ίδια ενέργεια που απέτυχα ή απέφυγα να αντιληφθώ και να εισπράξω στην εγρήγορση της προηγούμενης ημέρας, ακριβώς με τις ίδιες χωροχρονικές θέσεις, για να την προσλάβω τελικά και να ηρεμήσω. Το όνειρο δηλαδή στην ουσία είναι μια δεύτερη ευκαιρία να εισπράξω την ίδια ακριβώς ενέργεια, αν και με συμβολικές εικόνες αυτή τη δεύτερη ονειρική φορά.

Ψεύτικες εικόνες, αληθινή ενέργεια


Επειδή η ενέργεια δηλαδή έχει την απαράβατη αρχή να συμβαίνει για τη ψυχή μας ακριβώς σε συγκεκριμένη θέση στο χώρο και στο χρόνο, γι’ αυτό και οι συμβολικές παραστάσεις του ονείρου διατηρούν ακριβώς τα χωροχρονικά δεδομένα (θέσεις και σχέσεις) των αρχικών αντικειμένων, επειδή στο όνειρο απλά επαναλαμβάνεται η ίδια ενέργεια που αποτύχαμε ή αποφύγαμε να εισπράξουμε και την εισπράττουμε στο όνειρο, για να μηδενιστεί τελικά μέσα μας.
Τα όνειρά μας δηλαδή συμβαίνουν με ψεύτικες (συμβολικές) παραστάσεις, αλλά με απόλυτα αληθινή ενέργεια. Είναι μια εξαιρετικά ανεπαίσθητη, αλλά παντελώς απαράβατη αρχή, που όμως ήταν υπεραρκετή για να λύσουμε μια για πάντα τον μυστηριώδη γρίφο των ονείρων.

Τελικά


Αυτή η απόλυτα αληθινή ενέργεια δηλώνεται με ακρίβεια με οποιοδήποτε ρήμα έχει γραφεί ποτέ στις σελίδες οποιουδήποτε λογοτεχνικού έργου υπάρχει από τα πολλά δισεκατομμύρια που έχουν γραφεί ποτέ στην παγκόσμια γραμματεία και έχει περιγραφεί ενδελεχώς με κάθε πρόταση που έχει ολοκληρωθεί με ακρίβεια και απόλυτα ενδελεχή τρόπο σε σχέση με την ενέργεια του βασικότατου ρήματος.
Αν αυτή δεν είναι η πιο ισχυρή απόδειξη της ύπαρξης ακριβώς της πολύ αληθινής ενέργειας, τότε τι άλλο μπορεί να τη δηλώνει ρητά και να την βεβαιώνει;
Το αυτοκίνητό μας πάντα θα τσουλά στην απότομη κατηφόρα με λυμένο το χειρόφρενο και χωρίς πέτρες πίσω από τις ρόδες, είτε γνωρίζουμε εμείς, είτε αγνοούμε τη βαρυτική ενέργεια που επενεργεί ισχυρά πάνω του και το διακατέχει. Απλά είναι η κατανόησή μας που πρέπει να διευρυνθεί, για να κατανοήσει τις λειτουργίες της πολύ βασικής και πρωταρχικής ενέργειας, που συμβαίνει πάντα πρώτη και όλα ακολουθούν πάντα μετά.

Πολλοί ζουν χωρίς Θεό σήμερα, (όλοι οι κομμουνιστές π.χ.), αλλά κανείς δεν μπορεί να ζήσει ούτε στιγμή χωρίς κάποια ενέργεια. Ο επιστημονικός κι επίσημος ορισμός του πτώματος είναι ότι αυτό δεν μεταβολίζει καμιά ενέργεια ποτέ.