15 Ιουνίου 2007

Άδωνης

Η αρχή του λόγου

Το παιδί που ήμουν κάποτε, ήρθε σε μένα
μια φορά,
με πρόσωπο αλλόκοτο.

Δε μίλησε διόλου. Περπατήσαμε
ατενίζοντας ο ένας προς τον άλλον με σιωπή. Τα βήματά μας
ποτάμι που κυλάει παράξενα.
Οι ρίζες μάς ένωσαν, στο όνομα των φύλλων που στροβιλίζει το αγέρι, Έπειτα χωρίσαμε,
δάσος που γράφει η γη και το αφηγούνται οι εποχές.

Ω, παιδί που ήμουν κάποτε, βγες μπροστά
Τι είναι αυτό που μας ενώνει, τώρα, και τι θα λέμε ;

1 σχόλιο:

thomas είπε...

Ω, παιδί που ήμουν κάποτε, [..]
Τι είναι αυτό που μας ενώνει, τώρα, και τι θα λέμε ;

ποιος μπορεί να απαντήσει σ' αυτήν την ερώτηση... εννοώ να απαντήσει υπαρξιακά και όχι φιλολογικά;

...μμμ... :D:D:D