17 Ιουνίου 2007

το πουλί

Βραδείας καύσεως
πύρωναν τα τοιχώματα
μέχρι να λιώσουν
και το μυαλό σου,
εγκλωβισμένο πουλί,
χτυπημένο στις φτερούγες.
Κάποτε το πιάνει νοσταλγία απόδρασης
μα μένει μόνο στη σιγανή βουή
και τα ψιθυριστά τιτιβίσματα.
"Έχεις ένα πουλί στο κεφάλι σου"
που μόνο εγώ το βλέπω,
κάτι σαν το χρυσό αηδόνι του βασιλιά
που πάει τις μέρες και με το ράμφος
χτυπά τα παράθυρα,
κοιτά για τυχόν ψίχουλα
από συνήθεια πιο πολύ.
Έχεις ένα μεγάλο πουλί
μες στον καθρέφτη σου
και έτσι το βλέπεις
ως αντικατοπτρισμό ονείρου.

1 σχόλιο:

thomas είπε...

χαιρετίζουμε το νέο μέλος του μλόγκ μας... την celeste και του λέμε όλοι μαζί ένα μεγάλο καλοσήρθες :D, στην παρέα μας :D...

μας είχες λείψει τόσο καιρό...

άντε καλή αρχή.

(και κάτι off the record: βγάζουμε σε λίγο ανθολογία ερωτικής ποίησης... όταν ολοκληρωθεί προφανώς και θα στην στείλουμε :D)

φιλάκια