13 Ιανουαρίου 2008

Miroslav Holub

Η πόρτα

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.
Μπορεί απ' έξω εκεί να στέκει
ένα δέντρο, ένα δάσος,
ένας κήπος,
ή μια πόλη μαγική.
Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.
Μπορεί να είναι το σκυλί που ψαχουλεύει.
Μπορεί να δεις κάποια μορφή,
ή ένα μάτι,
ή την εικόνα
μιας εικόνας.
Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.
Αν είναι η καταχνιά
θα καθαρίσει.
Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.
Κι αν είναι μόνο η σκοτεινιά
που θορυβεί
κι αν είναι μόνο
κούφιος άνεμος
κι αν
τίποτα
δεν είναι
έξω εκεί,
πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.
Τουλάχιστο
θα γίνει
κάποιο
ρεύμα.

μτφρ. Σπύρος Τσακνιάς
(γενν.1929)

1 σχόλιο:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Υπέροχο. Ιδιόρυθμο θα έλεγα λιγάκι, αλλά με γλώσσα αληθινή που προτρέπει τελικά στην ανανέωση. Ας επιτρέψουμε να μπει ένα νέο ρεύμα -αέρα ή ιδεών (;)- από τα καθόμαστε απλά -και να μοιρολογούμε σε ένα καναπέ (;)- και να αναμένουμε.