19 Φεβρουαρίου 2008

Αθέατα ίχνη



Αθέατες οι σκιές
στο μαύρο μου δωμάτιο
Το κόκκινο των ματιών μου
δεν έφτασε
το κόκκινο δεν ήταν αρκετό
οι δαχτυλιές μου στους τοίχους
ίχνη δεν άφηναν
κι οι ανάσες μου νότιζαν τα τζάμια
υπήρξα άραγε
ή από λάθος
και παραξενιά της φύσης
βρέθηκα εκεί;
Πως έγινε άθραυστο το χαμόγελό μου
πως βρέθηκα σε μια γωνιά
με μια κούκλα στο στήθος
να βυζαίνει τις πίκρες
και τη θλίψη του κόσμου όλου;
Κι εσύ να ρωτάς ακόμα
πως βρέθηκα εκεί
να ζητάς τα χέρια μου
από τους τοίχους ολόγυρα να πάρω
ίχνη να μην αφήνω πίσω μου,
μου λες
για να μη νομίζω πως στ’ αλήθεια Υπήρξα
για να νομίζω
πως μόνο μια παραξενιά της φύσης ήμουν
ένα κορμί γεμάτο λαγνεία
και πόθους άνομους προορισμένο
Μια άψυχη κούκλα για πάντα να θηλάζει .

Δεν υπάρχουν σχόλια: