13 Μαρτίου 2008

XAIKOY XVI (κόκκινες σταγόνες)


Σταγόνες βροχής
σταλάζουν στη καρδιά μου
Σ αυτές πνίγηκα.

Στο καλό να πας
Να είσαι ευτυχισμένος
Σου ζωγράφισα.

Κόκκινες γίναν
Σαν έφυγες μακριά μου
Δε το πρόσεξες;

Καημός βαθύς
τα λευκά μου σεντόνια
μάτωσε ξανά

κλαίω που τώρα
τα μάτια σου δε βλέπω
πέρασ’ η ώρα

4 σχόλια:

LEONIDAS είπε...

ΠΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ !!
ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΦΑΙΝΕΣΑΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΜΑ ΕΙΜΑΙ ΚΟΥΦΟΣ …….
leonidasorf@yahoo.gr

Χρήστος είπε...

Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει το παραπάνω σχόλιο. Εν πάσει περιπτώσει, προσωπικά νομίζω πως το ποίημα «χάνει« λίγο από τη δεύτερη στροφή, θα την άλλαζα, γιατί ίσως ακούγεται λίγο κλισέ. Επίσης ο τελευταίος στίχος, ενώ είναι το νόημά του είναι πιστεύω ταιριαστό, η φράση δε βοηθάει την ποιητική διάθεση αλλά προσγειώνει ανώμαλα τον αναγνώστη. Με 2/3 άλλες λέξεις θα ταν πιθανώς πιο καίριο.
Χαιρετώ!

Monody είπε...

Όταν οι μαθητές του,ζήτησαν από τον ετοιμοθάνατο ΜΑΤΣΟΥΟ ΜΠΑΣΟ
να συνοψίσει την ουσία της ζωής και του θανάτου
Έγραψε ο υπέρτατος των χαϊκού

Σ' ένα ταξίδι αρρώστησα
όνειρα
γυρίστε πίσω.

Monody είπε...

Όταν οι μαθητές του,ζήτησαν από τον ετοιμοθάνατο ΜΑΤΣΟΥΟ ΜΠΑΣΟ
να συνοψίσει την ουσία της ζωής και του θανάτου
Ο υπέρτατος των χαϊκού έγραψε

Σ' ένα ταξίδι αρρώστησα
όνειρα
γυρίστε πίσω.