05 Αυγούστου 2008

Νίκος Σφαμένος

Άτιτλο

θα με δεις
στους τοίχους της πλήξης
στα φανάρια που δεν άναψαν ποτέ
είμαι εδώ
με σκυφτή πλάτη
βρώμικη ανάσα
να μετράω μέρες που φεύγουν
σ’ άδεια λιμάνια

ο τρόμος πλησιάζει αργά
σέρνεται σαν γάτα
τη ξέρω αυτή τη μυρωδιά
τη ξέρω
νύχτες τώρα

δεν άντεξα ποτέ τους ποιητές
τα πλήθη με τρομάζουν
οι έρωτες δε μου φέρθηκαν καλά
οι θεοί δεν ήταν ευγενικοί

κοιτάζω απ το παράθυρο τα φώτα της πόλης:
άλλο ένα ποίημα πεταμένο στο πάτωμα

1 σχόλιο:

Χ.Ζ. είπε...

Ωραίο ποίημα, περνάει το μήνυμά του αβίαστα.
Μόνο ο στίχος "οι έρωτες δε μου φέρθηκαν καλά" δε μου άρεσε. Είναι λίγο σα να λες "φταίνε οι άλλοι, όχι εγώ". Μα σχεδόν πάντα φταίμε λίγο όλοι μας.