28 Αυγούστου 2012

Μίμης Φωτόπουλος - Ημιτόνια

Αδελφέ μου άγνωστε 
που κάποιο πρωινό 
πικρό , μουντό , βροχερό 
καρφώθηκαν τα μάτια μου 
μ' αγωνία πάνω στ΄ άσπρο πτώμα σου 
στο πεταμένο πτώμα σου
στην οδόν Αθηνάς 
Κι είδα γύρω σου 
λιωμένα τα όνειρά σου
μαδημένες τις ελπίδες σου 
άνθρωπέ μου πονεμένε 
άγνωστη παρέα μου 
στην απέραντη γη μας 
Συγχώρεσέ με 
που δε στάθηκα ώρες ατέλειωτες 
να σε κοιτάζω με συμπόνοια 
να κλάψω για το χαμό σου 
πάνω στο πτώμα σου 
να προσευχηθώ 
Πεινούσα πολύ 
κι είχα πάρει τους δρόμους 
με παγωμένα πόδια 
με παγωμένη σκέψη 
και γυρόφερνα την αγωνία μου 
στα σκουπίδια .
Κάθε τόσο 
χτυπούσαν την πόρτα μου 
οι χαφιέδες του θανάτου 
φορώντας τον μαύρο μανδύα 
των πένθιμων νυχτιών 
του Γενάρη ,
Αυτοί είχαν βάλει 
τ' άστρα στην τσέπη τους
και μες στην σκεπή τους 
είχαν κλειδώσει τον ήλιο . 
Κι εμείς είχαμε μείνει στα σκοτάδια 
με συντροφιά 
τα καρφιά του γεροχειμώνα .
Σαν παντιέρα συνδικάτου 
που αργοκινιέται 
σε πένθιμη παρέλαση 
έγερνε η καρδιά μας 
στο ρημαγμένο ιστό 
του κορμιού μας .
Η κόλαση που είχε υφάνει 
η αράχνη των ψευτοχριστιανών 
στα σκουριασμένα μυαλά 
απίθανων καλογέρων 
είχε ζωντανέψει 
όπως οι ψείρες 
στα λερά ρούχα 
των φτωχών 

Από τότε 
πέθαναν τόσα χρόνια !
Χορτάσαμε από παλαμάκια
αγύρτες και ήρωες 
από "ζήτω" κι από "ελευθερία"
Και πολλές φορές 
στα πένθιμα φθινοπωρινά 
απογεύματα ,
στις πληχτικές καλοκαιριάτικες 
νυχτιές 
ζωντανεύει μπροστά μου 
η κέρινη μορφή σου 
αδελφέ μου άγνωστε 
Συγχώρεσέ με 
που δε στάθηκα ώρες ατέλειωτες 
να σε κοιτάζω με συμπόνοια 
να κλάψω για το χαμό σου 
πάνω στο πτώμα σου 
να προσευχηθώ .




Πηγη  http://www.24grammata.com/?p=24731



Δεν υπάρχουν σχόλια: