23 Αυγούστου 2012

ΑΝΡΙ ΜΙΣΩ - Ποιήματα

                         ΑΝΕΜΟΣ 

Ο άνεμος πασχίζει να απομακρύνει τα κύματα 
απ τη θάλασσα . Όμως τα κύματα , ως είναι 
φυσικό , θέλουν τη θάλασσα , κι ο άνεμος θέλει 
να φυσά... όχι δεν θέλει να φυσά , ακόμη κι όταν 
γίνεται μπουρίνι η θύελλα , καθόλου δεν το θέλει . 
Τραβάει στα τυφλά , σαν να τανε τρελός , μανιακός , 
προς έναν τόσο τέλειας γαλήνης και απανεμιάς , 
όπου θα ηρεμήσει , επιτέλους , θα ηρεμήσει .
  Ω, πόσο του είναι αδιάφορα τα κύματα ! Είτε 
στη θάλασσα είναι είτε σε καμπαναριό 
είτε σε ρόδα οδοντωτή είτε στη λάμα μαχαιριού 
λίγο τον μέλει . Τραβά προς έναν τόπο ησυχίας 
και ειρήνης , όπου θα πάψει επιτέλους να 'ναι 
άνεμος . 
  Όμως αυτός ο εφιάλτης του κρατάει χρόνια τώρα . 



                   ΖΩΗ ΜΟΥ 


Φευγεις χωρίς εμένανε ζωή μου .
Κυλάς. 
Κι εγώ δεν έχω κάνει ακόμη ένα βήμα .
Μεταφέρεις αλλού τη μάχη . 
Μ' εγκαταλείπεις έτσι .
Δε σ' ακολούθησα ποτέ . 

Οι προσφορές σου είναι σκοτεινές .
Το ελάχιστο που θέλω , ποτέ δε μου το φέρνεις . 
Φταίει αυτή η έλλειψη που πάντα επιθυμώ .
Τόσο πολλά , σχεδόν τα πάντα...
Φταίει αυτό το ελάχιστο που λείπει και που ποτέ δε φέρνεις .

                 Η ΛΙΜΝΗ
                 
Όσο κι αν πλησιάσουν τη λίμνη , οι άνθρωποι 
δε γίνονται γι αυτό βατράχια η λαβράκια . 
     Χτίζουν τις βίλες τους τριγύρω της , μπαίνουν
 συνέχεια στο νερό γίνονται γυμνιστές ... Αδιάφορο .
 Προδοτικό και άπνευστο για τους ανθρώπους το 
νερο , πιστό και θρεπτικό για τα ψάρια , συνεχίζει
 να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως ανθρώπους 
και τα ψάρια ως ψάρια .Και μέχρι τώρα  , κανείς 
φυσιολάτρης δεν μπορεί να καυχηθεί ότι  
αντιμετωπίστηκε αλλιώς .

Μετάφραση Αργύρης Χιόνης 

Δεν υπάρχουν σχόλια: