22 Σεπτεμβρίου 2012

Μπέρτολτ Μπρεχτ - Ύμνος στο Θεό



1.
Βαθιά στις σκοτεινές κοιλάδες πεθαίνουνε οι πεινασμένοι.
Αλλά εσύ τους δείχνεις το ψωμί και τους αφήνεις να πεθαίνουν.
Εσύ έχεις θρονιαστεί αιώνιος κι αόρατος
κι αστράφτεις ανελέητος πάνω απ’ το αιώνιο Σχέδιό σου.
2
Άφησες να πεθάνουνε οι νέοι κι οι χαροκόποι
μα αυτούς που θ έ λ α ν να πεθάνουν, δεν τους άφησες…
Πολλοί από κείνους που τώρα έχουνε σαπίσει
πιστεύανε σε σένα και πεθάναν γεμάτοι εμπιστοσύνη.
3
Άφησες τους φτωχούς φτωχοί να μείνουνε χρόνια και χρόνια
γιατί ήτανε οι πόθοι τους πιο όμορφοι απ’ τον Παράδεισό σου.
Πεθάνανε, αλίμονο, πριν δουν το φως σου
πεθάνανε μακάριοι, όμως- και σαπίσαν παρευθύς.
4
Λένε πολλοί πως δεν υπάρχεις και τόσο το καλύτερο.
Μα πώς μπορεί να μην υπάρχει  α υ τ ό  που μπορεί έ τ σ ι
να ξεγελά;
Αφού τόσοι και τόσοι ζούνε από σένα και δεν μπορούν
χωρίς εσένα να πεθάνουν-
πες μου, τι σημασία έχει -τ’ ότι δεν υπάρχεις;

Μετάφραση :  Μάριος Πλωρίτης

Δεν υπάρχουν σχόλια: