19 Αυγούστου 2007

ΖΟΡΙΝΟ ΑΝΧΕΛ ΡΑΜΙΡΕΘ
ΕΛΕΓΕΙΟ

Το βλέμμα σου με κάνει να υποφέρω την κραυγή του λύκου
κι η φωνή σου ένα γελαστό σπαθί στη ρίζα της καρδιάς μου
το κορμί σου παρά μονάχα το ρόδο που ανθίζει στον τάφο μου.
Δε λέω πως σε αγαπησα καλύτερα
απλώς ύψωσα το τραγούδι του αγκαθιού στον αγέρα
και κάθε λέξη που σου έστρεψα ήταν γεμάτη από περήφανους υακίνθους
κι ας ήταν οι καιροί αλλιώτικοι
κι ας είναι τα μάτια μας φτιαγμένα για βιασύνες.

2 σχόλια:

smile είπε...

Όμορφο και πολύ μελαγχολικό...Έρωτας και θάνατος διαχρονικά!(Κανένα ποίημα για τη ζωή?)

Τσέζαρε Παβέζε
Ο θάνατος θα 'ρθει

Ο θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου-
αυτός ο θάνατος που ακοίμητος
απ’το πρωί ως το βράδυ μας ακολουθεί,
ανελέητος σαν παλιά τύψη,
σαν ένα ακατανόητο πάθος.
Τα μάτια σου θάναι ένας λόγος ανώφελος,
μια κραυγή που χάθηκε, μια σιωπή.
Έτσι, την ώρα που μονάχη σκύβεις
κάθε πρωί στον εαυτό σου
τα βλέπεις στον καθρέφτη. Και τη μέρα αυτή,
ω προσδοκία πολύτιμη, θα ξέρουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή, πως είσαι η άβυσσο.

Για τον καθένα ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Ο θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου.
Θάναι σα ν’απαρνιόμαστε ένα πάθος,
σα να κοιτάζουμε στο βάθος του καθρέφτη
το ανέβασμα καποιου προσώπου πεθαμένου,
ή σα ν’ακούμε ψιθυρους από χείλη κλειστά.

Σιωπηλοί, κατεβαίνουμε μέσα στην άβυσσο.

celeste είπε...

Dear possum, διακρίνω στο ποίημα του Ραμίρεθ ένα διακριτικό λυρισμό που δε φορτώνει το ποίημα αλλά είναι αρκετό για να μιλήσει στην περιοχή του εγκεφάλου που διαχειρίζεται το συναίσθημα αλλά και στη λογική. Επειδή τυγχάνει να σε ξέρω, καταλαβαίνω γιατί το ποίημα αυτό το ανάρτησες εσύ.
ΥΓ.Αν διαφωνείς, θα κονταροχτυπηθούμε στο δάσος του Νόττινγχαμ ή στο Νόττινγκ Χίλλ. "Ρομπέν πασών των δασών"