04 Αυγούστου 2008

Ωδή Εις Ρούλιαν

Ο Δ. Ρούλιας, γνωστός τοις πάσι και ως Castorp, Κάστωρπ, Κάστωρ και λοιπά, είναι γνωστός για την πολισχιδή του δραστηριοποίηση στον ευρύτερο τομέα των γραμμάτων και των Τεχνών, παλαιότερα στην Πάτρα, αυτό τον καιρό στην ιδιαιτέρα του πατρίδα, την Πρέβεζα. Στην Πρέβεζα δραστηριοποιείται επίσης και σε διάφορες άλλες εργασίες για βιοπορισμό (εκτυπώσεις, μεταφορές κ.ά.) όπως σε παλαιότερό του σχόλιο ο ίδιος μας πληροφορεί. Είναι επίσης λάτρης της μουσικής και της ποίησης, κατά προτίμηση δε, της ξένης, την οποίαν και μεταφράζει μανιωδώς.
Κάπου έχω αναφέρει πως ο Ρούλιας με αξιοθρήνητο θάρρος και αυταπάρνηση με έσωσε από βέβαιο θάνατο στο γεμάτο νάρκες και μονιμάδες πυρακτωμένο πεδίο του Έβρου. Θέλοντας να εκφράσω λοιπόν την ευγνωμοσύνη μου στο πρόσωπό του εμπνεύστηκα το κάτωθεν ποίημα το οποίο συνέγραψα έχοντας κατά νου τις Ωδές του Ανδρέα Κάλβου, στις οποίες υμνούνται υψηλά ιδανικά και ιδέες, όπως αυτές του θάρρους, της ελευθερίας κλπ., πιστεύοντας πως η μορφή αυτή ταιριάζει με τη μεγαλειώδη προσωπικότητα του Κάστωρος.
Ιδού λοιπόν:


Εις Ρούλιαν

α΄
Όθεν έσβησε ο Κώστας*
στέκει ολόρθος ο Ρούλιας
ακμάζων

β΄
Συνετά αναζητεί
ήθη μεγαλουπόλεως
εις επαρχίαν

γ΄
Σε γιορτές, πανηγύρεις
πανταχού ο φωστήρ
είναι χωμένος

δ΄
Μέσα εις Τυπογραφείον
τιμολόγια κόπτει:
εργασίας δεσμά.

ε΄
Εις Πρεβέζης την ντάλαν
μεταφορές αλιεύει
-θείο το τρίκυκλον-

ς΄
Κάμνει δύω εργασίας
μα γλεντά και με κόρες
ο τυχοδιώκτης

ζ΄
Σε ξαπλώστρες ο Κάστωρ
μετά τόμων ποιήσεως
ολιγαρκείται

η΄
Αλλογλώσσους τους στίχους
άνευ χρονοτριβής
δια να μας μεταφράσει

θ΄
Ζουμεράς κορασίδας
δια της Τέχνης ω φίλε
άδραξον όλας

ι΄
Της Ποιήσεως χάρη
τα αείδροσα στήθη
εις κλίνην ρίπτε.


(*ενν. Καρυωτάκης)


Σίγουρα μπορεί κανείς να γράψει λαμπρότερα ποιήματα όταν πρόκειται για προσωπικότητες τέτοιου βεληνεκούς. Όμως κάνω μια ταπεινή αρχή και καλώ αξιοτέρους αοιδούς να κτυπήσουν την λύραν των...

3 σχόλια:

thomas είπε...

kai ti na po me ta ftoxa moy greeklish...τι να πώ και με τα φτώχα μου ελληνικά:

για την καταπληκτική μιμησι του κάλβου, την φλογερή προσωπικότητα, το πάθος, την ακατάπαυστη έμπνευση σε όλους τους τομείς και ειδικά στην σύλληψη εξοστρακισμένων κορασίδων εν μέσω καλοκαιρινής κάψας, και στην ναρκαλίευση βαθιά μπηγμένων ναρκών στις καρδιές των, να αναφέρω ποια; την μ...... ή την δ...... ή την άλλη την μαυρομάλα την β..... ή την πολλά υποσχόμενη τραγουδίστρια ν...... αχ, αχ, αχ!!!

θα δυσαρεστούσα τον φίλατατο Χ.Ζ. αν εξέφραζα την ταπηνή μου γνώμη ότι η ωδή Εις Ρούλιαν, με κανέναν απολύτως τρόπο δεν μπορεί... αποδώσει ούτε στο ελάχιστο την απαστραπτουσα και σε πολλές αποχρώσεις εκλάμπουσα, πολυσχειδή προσωπικότητα του Ρούλια...

αϊ, αϊ , αϊ ρούλια που θα έλεγε και ο ποιητής...

θα επανέλθω με ύμνους και με τύμπα να για τον θεσπέσιο, υποβλητικό, κεχαριτωμένο πρεβεζάνο!!!

ρούλια σε χαιρετούμε (προς το παρών, σε λίγο επανερχόμαστε... και τότε φυλάξου)

castorp είπε...

Καλά ρε Χρίστο, τι είναι αυτά!

Ρε γέλαγα μια ώρα. είσαι κορυφή

Φαίνονται οι επτανησιακές καταβολές σου και το α΄σθημα του μεγαλειώδους..

Χ.Ζ. είπε...

Αγαπημένε φίλε το αίσθημα του μεγαλειώδους αφυπνίστηκε από τη θύμησί σου και μόνο. Σ΄ ευχαριστώ ω αϊτέ! Για όλα!
Είμαι ευτυχής που το άθλιό μου γραφτό έγινε η αιτία για το ωριαίο γέλιο σου.
Τα λέμε ψηλέ!