16 Αυγούστου 2009

Ανθή Μαρωνίτη - Δύστροπη Αφή




Όταν σ' αρπάζει μια εικόνα απ' τα παλιά
με ενάργεια μοναδική
η θαυμαστή αντοχή της
που καθηλώνει

Όταν μια μουσική ανεβαίνει
πρώτα σε κατοικεί ο δικός της χρόνος
μετά θυμάσαι με εικόνες
που κυριεύουν πίσω
τη ροή του άλλου χρόνου

Όταν μια μυρωδιά γνώριμη
χτυπάει τα ρουθούνια
πάλι την ξαναβρίσκεις αλυσιδωτά
θαμμένη στις δικές της παραστάσεις

Η γεύση, η πιο άπληστη
μπερδεύεται στην άκριτη επανάληψη
χάνει την ευθυκρισία
μόνο στη νηστεία παλεύει με τη μνήμη

Η πιο δύστροπη, η αφή
η ενθύμιση μόνη δεν αρκεί
απ' την αρχή η πρόκληση
με σώμα να αναμετρηθεί
διπλά να ριγίσει

3 σχόλια:

Vasiliki Rimpa είπε...

Η αγάπη προεκτείνεται στη κίνηση των χεριών....

Ανώνυμος είπε...

Η ποίηση πρέπει να ναι απλή..\
να καιει..
γι αυτο δυστυχως είναι εκεί που ειναι σήμερα

skafidas pantelis είπε...

και αν η αγαπη δεν ειναι επαφη... κοιταγμα , βλεμα δυο η τεσσαρων ματιων... τοτε η εποκοινωνια.../