29 Δεκεμβρίου 2010

Ποιητής ΙΙ







Ο ποιητής (ιδιότητα που σου απονέμουν) με το πέρασμα του χρόνου
μόνο οι άλλοι
δεν είναι καμωμένος από όνειρο.
Ένας απλός θηρευτής είναι, των εικόνων.
Κατέχει όμως την αυτοδίδακτη τέχνη (της μετάφρασης) των στιγμών σε στίχους.
Ο ποιητής είναι ο διάμεσος της εικόνας και των λέξεων
που είναι πρόθυμες να αποτυπωθούν.
Γιατί στον ποιητή οι στίχοι υπαγορεύονται από τις εικόνες, εν ζώντι ονείρω.
Αν δεν παλέψεις, αν δε ματώσεις, δε γράφεις.
Το ποίημα από όπου και να το πιάσεις πρέπει να αιμορραγεί συναίσθημα.

Υ.Γ. Η ποίηση δεν είναι άσκηση επί χάρτου, είναι πόλεμος.

Γιάννης Τόλιας

28 Δεκεμβρίου 2010

Ποιητής Ι







Όταν ο Ποιητής δημιουργεί το ποίημα,
αποπειράται να μιμηθεί το θεό.
Αυτός προστάζει τη γένεση,
αυτός εξουσιάζει και προδιαγράφει τη μοίρα των λέξεων.
«τι δύναμη θα είχε ο Θεός χωρίς τους πιστούς του»
(περιφραστικά, χωρίς να θυμάμαι που ακριβώς το έχω διαβάσει)
Έτσι λοιπόν ο δημιουργός αυτάρεσκα επιζητά το έργο του
να λατρευτεί σε μια ιδιότυπη θρησκεία συναισθησιών.
Ψεύδεται ο Ποιητής όταν ισχυρίζεται ότι γράφει για τον εαυτό του
ή για να επικοινωνήσει με τους άλλους.
Η εγωιστική ρίζα της γραφής είναι πολύ βαθιά και μόνο ο ίδιος ο ποιητής
μετά από μεγάλη προσπάθεια μπορεί να την ξεριζώσει.
Αυθεντικός δημιουργός θα μπορούσε να είναι μόνον εκείνος ο οποίος αποτυπώνει, αποκρύβει και στο τέλος καταστρέφει το έργο του.

Δηλαδή να παραμείνει για πάντα ανεπίσκεπτη, η γραφή του.

Γιάννης Τόλιας

25 Δεκεμβρίου 2010

Ιωσήφ Μπρόνσκι - Τα πόιηματα της Θείας Γέννησης

Το άστρο της Θείας Γέννησης



Σε εποχή παγωνιάς, σε τόπο συνηθισμένο στο ζεστό καιρό,
όχι στο κρύο, σ’ επιφάνεια επίπεδη, όχι σε βουνό,
ένα παιδάκι γεννήθηκε σε φάτνη, τον κόσμο για να σώσει,
φυσούσε όπως μόνο στη χειμωνιάτικ’ έρημο μπορεί αέρας να σαρώσει.

Όλα του φαίνονταν τεράστια: το στήθος της μάνας, η κίτρινη πάχνη
που ‘βγαινε απ’ τα ρουθούνια των βοδιών, οι μάγοι:
Μπαλταζάρ, Κασπάρ, Μελχιόρ, τα δώρα στοιβαγμένα στη γωνία.
Αυτός ήταν μόνο μια τελεία. Κι ήταν αστέρι αυτή η τελεία.

Προσεχτικά, χωρίς να τρεμοπαίζει, μες’ από σύννεφ’ αραιά
πάνω απ’ το μωρό στο παχνί από μακριά,
από τα βάθη της οικουμένης, απ’ την άλλη της την άκρη,
τα’ αστέρι κοίταζε τη φάτνη. Κι αυτό ήταν του πατέρα του το μάτι.

24 Δεκεμβρίου 1987

Η Θεία Γέννηση



Δεν έχει σημασία τι ήταν γύρω τους και δεν έχει σημασία
περί τίνος ούρλιαζ’ η χιονοθύελλα με μανία,
ή ότι ένιωθαν στριμωγμένοι στο κονάκι του βοσκού
κι ότι γωνιά στον κόσμο γι’ αώτους δεν υπήρχε αλλού.

Πρώτα πρώτα ήσαν όλοι μαζί. Δεύτερο
ήσαν τρεις, το σπουδαιότερο,
κι ό,τι και αν γινόταν, μαγειρευόταν, χαριζόταν
στο εξής, τουλάχιστον στα τρία θα μοιραζόταν.

Ο παγωμένος ουρανός πάνω απ’ το δικό τους καταυλισμό
με τη συνήθεια που ‘χει το μεγάλο να γέρνει πάνω στο μικρό
έλαμπ’ έν’ αστέρι και πού να πάει τώρα πια
παρά στου βρέφους τη ματιά.

Η φωτιά σιγόκαιγε. Το κούτσουρο τελείωνε κι αυτό,
όλοι κοιμόντουσαν. Το άστρο ξεχώριζε, ήταν διαφορετικό,
πιο δυνατό απ’ την πυρά, είχε μια ικανότητα μοναδική
να μπερδεύει την παρουσία τη μακρινή με την κοντινή.

25 Δεκεμβρίου 1990

Νανούρισμα



Σε γέννησα στην έρημο εκεί
κι όχι άδικα ίσως.
Αφού σ’ αυτήν κανένας δεν θα βρει
από βασιλιά κανένα ίχνος.

Σ’ αυτή μάτια θα σ’ έψαχνε κανείς.
Σ’ αυτή το χειμώνα
πιο πολύ είναι η παγωνιά απ’ την έκτασή της
στο αιώνα.

Άλλοι έχουν παιχνιδάκια, μπάλα,
σπίτι αψηλό.
Για σένα τα παιχνίδια είν’ άλλα,
απέραντο τοπίο ερημικό.

Την έρημο, γιόκα μου, πρέπει να συνηθίσεις,
όπως στη μοίρα τη βαριά.
Γιατί όπου και να ‘σαι εδώ θα ζήσεις,
σ’ αυτήνε πια.

Εγώ σ’ έθρεψα με το στήθος μου αυτό
κι εκείνη
σ’ έμαθε ν’ αντικρίζεις το κενό
που τηνε ντύνει.

Εκείνο το αστέρι σε τόση απόσταση
φοβίζει, όμως στην έρημο αυτή
του μετώπου σου η λάμψη
γίνεται πιο καθαρή.

Να συνηθίσεις, γιόκα μου, το χάος τα’ αμμουδερό/
Στην πατούσα σου από κάτω
εκτός απ’ αυτή, τίποτα πιο σκληρό
δεν θα βρεις ούτε στον πάτο.

Σ’ αυτήν η μοίρα είναι κάτι ανοιχτό.
Από μακριά ορατή.
Σ’ αυτήν εύκολ’ αναγνωρίζεις το βουνό
απ’ το σταυρό στην κορφή.

Τα μονοπάτια της δεν είν’ ανθρωπινά.
Είναι πανίσχυρη, αιώνια
η έρημος, χωρίς ανθρώπους, για να
κυλούν πάνω της εύκολα τα χρόνια.

Γιόκα μου, στην έρημο συνήθισε,
νιώσε σαν τον κόκκο
στον άνεμο, νιώσε πως δεν είσαι
σάρκα μόνο.

Συνήθισε να ζεις μ’ αυτό το μυστικό.
Συναισθήματα που
θα σου χρησιμέψουνε θαρρώ
στην έρημο του απέραντου κενού.

Από τούτη δεν είναι χειρότερη:
Μόνο που πιο πολύ κρατάει
κι η αγάπη σ’ εσένα είν’ απόδειξη
ότι χώρο έχει και χωράει.

Συνήθισε την έρημο, καλέ μου, κι αυτό
τα’ αστέρι
που λάμπει με δύναμη ολόφωτο
και παντού φως φέρει

σαν τη λάμπα καίει για το γιο
που άργησε να ‘ρθεί,
θυμήθηκε εκείνον που στην έρημο
από μνας καιρό έχει κάνει πιο πολύ.

Δεκέμβριος 1992
Μετφ: Κατερίνα Αγγελάκη - Ρούκ

05 Δεκεμβρίου 2010

28 Νοεμβρίου 2010

08 Νοεμβρίου 2010

Ερωτικά Ποίηματα - Pablo Neruda

Αγάπη


Τόσες μέρες, άι, τόσες μέρες
να σε βλέπω τόσο ακλόνητη και τόσο κοντά μου,
πώς πληρώνεται αυτό, με τι το πληρώνω;

Η αιμόχαρη άνοιξη
στα δάση ξύπνησε,
βγαίνουν οι αλεπούδες απ’ τις σπηλιές τους,
τα ερπετά πίνουν δροσιά,
κι εγώ πάω μαζί σου πάνω στα φύλλα,
ανάμεσα σε πεύκα και σιωπή,
κι αναρωτιέμαι αν τούτη την ευδαιμονία
πρέπει να την πληρώσω, πώς και πότε.

Απ’ όσα πράγματα έχω δει,
μονάχα εσένα θέλω να εξακολουθώ να βλέπω,
απ’ ό,τι έχω αγγίξει,
μονάχα το δέρμα σου θέλω ν’ αγγίζω:
αγαπώ το πορτοκαλένιο γέλιο σου,
μ’ αρέσεις την ώρα που κοιμάσαι.

Πώς να γίνει αγάπη, αγαπημένη,
δεν ξέρω οι άλλοι πώς αγαπάν,
δεν ξέρω πώς αγαπήθηκαν άλλοτε,
εγώ σε κοιτάζω και σε ερωτεύομαι, κι έτσι ζω,
φυσικότατα ερωτευμένος.
μ’ αρέσεις κάθε βράδυ και πιο πολύ.

Πού να ‘ναι; όλο ρωτάω
αν λείψουν μια στιγμή τα ματιά σου.
Πόσο αργεί! σκέφτομαι και με πειράζει.
Αισθάνομαι φτωχός, ανόητος και θλιμμένος,
και φτάνεις εσύ κι είσαι θύελλα
που φτερούγισε μέσα απ’ τις βερικοκιές.

Γι’ αυτό αγαπώ κι όχι γι’ αυτό,
για τόσα πράγματα και τόσο λίγα,
κι έτσι πρέπει να ‘ναι ο έρωτας
μισόκλειστος και ολικός,
σημαιοστόλιστος και πενθηφορεμένος,
λουλουδιασμένος σαν τ’ αστέρια
και χωρίς μέτρο – όριο, σαν το φιλί।

Μτφ: Δανάη Στρατηγοπούλου

21 Σεπτεμβρίου 2010

24 Αυγούστου 2010

Εκλειψη Σελληνης

Το Μηχανακι και το ποδηλατο χαλασμενο. Το πΠλυντηριο και το Ηλεκτρικο ματι, της κουζινας επισης................................................// Του Ενοικιαζομενου μου σπιτιου για χρονια...// Με την συζυγο, συντροφο, ο Σωτηρης και ο αργυρηςπου λεειο λαος ...΄΄ Αρρωστος μα και σε Καραντινα'''..Το Πικ απ ολορθο. ομως εκειμε δισκους 33 , και 45 στροφων, με τα ''' Λαικα Προαστια΄΄΄της καρδιας μου....// ''Θητεια ,Οριζοντες, Παραπονεμενα Λογιακαι Νεα Ιωνια''./Μπολιβαρ,εμπειρικος, Σεφερης και Ριτσος....// ''''Imagine,' Τζων Λενον. , ;;;L[ a wooman''] , doors...//Απεναντι του τερματικου , υπολογιστη μου ,χωρις αποθηκευμενα δεδομενα του σκληρου μου δισκου'''.../' "" ΣΤο Χαλικι του ΜΜετσοβου και Ασπροποταμου ,χωριο του Παπουμου και προπαπου μου, επιτελους, εισοδος σαν Ηπειρωτης Κερατζης΄΄.../ Η Οποσειρα του Λακωνα, Περιστερι, μνεια και ανταμωμα τριων παραποταμων σε καποια Μειντανια../ Αντιμαμαλος μου και ελευθερη βουη του Ε///' Να ακουσθει , ηπειρο, Για;νινα, Θεσσαλια, διαπερνωντας και διασχιζοντας τον Αχεροντα τους.../// Σε Ποια Αυγουστιατικη Πανσεληνο....// Με Μια, Εκεινη΄, Συζυγο, Φιλεναδα, Φιλο η Μονος μου.......Νησι., Βουνο, Θαλασα η Ακτη,.// Εχω βρεθει η εχω χαθει..../// Η βλεποντας, Συνομιλωντας με το ολογεμο φεγγαρι...... Σαν Αγαπη Καλοκαιρινη.../// ΧΧΧΧΧΧΧΧωρις, ζωη, στιγμη,ερωτα../ Παθος, κοκκινο κρασι και μουσικη....//// Να μη μπορω να ζησω μα και να τελεσφορησω.................///////////.

10 Αυγούστου 2010

SARAH KANE - Crave [Δίψα]

SARAH KANE

Crave [Δίψα]


[...]

Και θέλω να παίζω κρυφτό και να σου δίνω τα ρούχα μου
και να σου λέω πως μ' αρέσουν τα παπούτσια σου
και να κάθομαι στα σκαλιά όσο θα κάνεις μπάνιο και
να σου τρίβω το λαιμό και να σου φιλάω τα πόδια και
να κρατάω το χέρι σου και να πηγαίνουμε για φαγητό και
να μη με νοιάζει όταν τρως απ' το πιάτο μου και
να σε συναντώ στου Rudy's και να μιλάμε για τη μέρα
που πέρασε και να δαχτυλογραφώ τα γράμματά σου και
να κουβαλάω τα κιβώτιά σου και να σκάω στα γέλια με
την παράνοιά σου και να σου δίνω κασέτες που δεν ακούς
και να βλέπω μαζί σου υπέροχες ταινίες και να βλέπω
απαίσιες ταινίες και να γκρινιάζω για το πρόγραμμα
στο ραδιόφωνο και να σε βγάζω φωτογραφίες καθώς
θα κοιμάσαι και να σηκώνομαι για να σου φέρω καφέ
και μπέιγκελς και δανέζικα τσουρεκάκια και να πηγαίνουμε
στου Florent και να πίνουμε καφέ τα μεσάνυχτα και να
σε αφήνω να μου κλέβεις τσιγάρα και να μη βρίσκω ποτέ
σπίρτα και να σου λέω για την εκπομπή που είδα
στην τηλεόραση την προηγούμενη νύχτα και να σε πηγαίνω
στην οφθαλμολογική κλινική και να μη γελάω με τα αστεία σου
και να σε ποθώ το πρωί αλλά να σ' αφήνω να κοιμηθείς
λίγο ακόμα και να σου φιλώ την πλάτη και να σου χαϊδεύω
το δέρμα και να σου λέω πόσο πολύ αγαπώ τα μαλλιά σου
τα μάτια σου τα χείλη σου το λαιμό του τα στήθια σου

[...]

Απόσπασμα από το ομότιτλο θεατρικό έργο,
μτφρ.: Κ. Αλέξης Αλάτσης

23 Ιουλίου 2010

18 Ιουλίου 2010

ΛΩΡΕΝΣ ΦΕΡΛΙΝΓΕΤΙ



Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΜΕΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙΤΕ



Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος

για να γεννηθείτε

αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία

δεν είναι πάντα

και τόσο διασκεδαστική

αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης

που και που

όταν όλα πάνε καλά

γιατί ακόμα και στον παράδεισο

δεν τραγουδούν

όλη την ώρα.



Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος

για να γεννηθείτε

αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν

όλη την ώρα

ή έστω απλώς λιμοκτονούν

κάποιες ώρες

στο κάτω κάτω δεν πειράζει

αφού δεν είστε εσείς.



Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος

για να γεννηθείτε

αν δεν σας πολυνοιάζουν

λίγα ψόφια μυαλά

στις ψηλότερες θέσεις

ή μια δυο βόμβες

που και που

στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα

ή άλλες τέτοιες απρέπειες

απ’ τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας

με τους διακεκριμένους άνδρες της

και τους κληρικούς της

και τους λοιπούς αστυφύλακες

και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της

και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της

και τις άλλες δυσκοιλιότητες

που η τρελή μας σάρκα

θα κληρονομήσει.



Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος

για ένα σωρό πράγματα όπως το να κάνεις κουταμάρες

και να κάνεις έρωτα

και να είσαι λυπημένος

και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια και να έχεις εμπνεύσεις.


1919

μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου

14 Ιουλίου 2010

11 Ιουλίου 2010

Διαβαζοντας τον Ιουλιο στν Ακτη και στον ¨¨Αγιοκαμπο΄΄ , Εγγονουλο

Μπολιβαρ η Παντελια, αρχοντα της Καρυσταιναςη Γιωργο Καραισκακη. Σου αιγαιου την θαλασσα και στα βουνα ης θεσσαλιας... Μοντοβιδεο, Σαν Ντιεγκο, Ρουεν...... Μαζι με τον Εμπειρικο, Ελυαρ η Πικασο..... Εισαι Ελληνας ζωγραφοςκαι ποιητης γνησιοςφυσης και θεου../ Που αναγνωριζεσαι η δικαιωνεσαι , μετα απο 40, 80, η 100 ετησυναπτα../ Η Διελευση της Υψυπεδου ''Καμινιω΄΄../ Ενορχηστρωση μπαντας, των αστρων και ουρανου./ ΤΤΤης πελαγιας αεναης θαλασσας../// Σε Αναδεικνιουν . ως χαιρε Καλοκαιρι...//// Αποσπασμα απο την αυτοεκτυπωση του βιβλιο μου μετα ''εμποδιων΄΄ '' Αναμηματα ,Στιγματα , και Στιγμες , Περιηγησεις 2008...// Εσταλη στον ΠολιτιστικοΟργανισμο και Συγγραφεων '' Γραφη΄΄ ,Λαρισας. Στον Συλογο Ελληνων Ποιητων Και Συγγραφεων της Βαυαριας......//

18 Ιουνίου 2010

16 Ιουνίου 2010

Τίτος Πατρίκιος



ΠΟΛΛΑΠΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

Δεν φτάνει μία μόνο γλώσσα
για να χειρίζεσαι τα πράγματα
και πιο πολύ δεν φτάνει
για να κρατήσεις, να χάσεις έναν άνθρωπο.
Προπάντων δεν φτάνει μοναχή της
ή γλώσσα του κορμιού στον έρωτα
χρειάζονται δυο και τρεις και παραπάνω
γλώσσες με λόγια, με σχέδια,
με χρώματα, με μουσική.
Γνωρίζουμε, ψηλαφούμε, γνωριζόμαστε
μέσα σε κόσμους πολλαπλών γλωσσών.

13 Ιουνίου 2010

Αναμνηματα, Στιγματα, Και Στιογμες, Περιηγησεις.... - ΙΔΙΩΝΥΜΟ

Προστακτικη Ευκτικη... Του μη Οντος. Ωσει Παρων..//΄Μελανι, χαρτι,μολυβι, μπιζολα της Κυριακης... Για δυο , τρεις, η πολλους ανθρωπους..., Που ενας καφες η μια κουβεντα , ενα μπανιο στην θαλασσα να αρκει..΄/ Με ε3να ρακι η κοκκινο κρασι....// Η ο ερωτας , ερωτα/... ναξεκουραση,προβλημα επιβιωσης , ζωης, να περνα ,.... απαπαιτητα απο του σαββατου, κυριακης μεσημερι , της εβδομαδας την καθημερινη..../ Στιγμη , κρεβατι, καναπες../ Του μα γιατι - γιατι, της εποικοινωνιας...// Να μελαλχολω*/ Η τα ονειρα , πεπραγμενα και ζωη , να τα αναπολω , να τα ενθυμουμαι........ Και να τα ζω ως καθημερινοτητα .....///

31 Μαΐου 2010

Μαχμούντ Νταρουίς - Σαμίχ Κάσεμ δύο παλαιστίνιοι ποιητές

Μαχμούντ Νταρουίς

Πρόκληση

Σφίξτε μου τα σχοινιά
απαγορέψτε μου τα τετράδια και τα τσιγάρα,
κλείστε το στόμα μου με χώμα. Το τραγούδι
είναι το αίμα της καρδιάς
τ' αλάτι του ψωμιού
το νερό του ματιού
γράφεται με τα νύχια, το λαρύγγι και τα μάτια...
Θα το λέω
στο κρατητήριο
στην τουαλέτα
και στο στάβλο
με χειροπέδες, κάτω από το βούρδουλαv κάτω από τα δεσμά των αλυσίδων.
Πουλιά μυριάδες πάνω στης καρδίας μου τα κλαδιά
πλάθουνε το μαχόμενο τραγούδι

Συγνώμη

Ονειρεύτηκα τα πανηγύρια που ήμουνα παιδί.
Ονειρεύτηκα δυο μεγάλα μάτια.
Ονειρεύτηκα αυτήν με την πλεξούδα.
Ονειρεύτηκα μια ελιά που δε πουλιέται
και λίγα γρόσια
Ονειρεύτηκα τ' απόρθητα τείχη της ιστορίας σουv και το μύρο της αμυγδαλιάς
που τον καημό ανάβει
στις νύχτες τις ατελείωτες.
Ονειρεύτηκα τους δικούς μου
της αδελφής το μπράτσο που μ' αγκάλιαζεv μετάλλιο ανδρείας.
Ονειρεύτηκα μια νύχτα καλοκαιρινή
κι ένα καλάθι σύκα.
Ονειρεύτηκα πολλά
πολλά ονειρεύτηκα
γι' αυτό συγχώρεσέ με.

Σαμίχ Κάσεμ

Λόγος στην αγορά της ανεργίας

Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου.
Ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης.
Ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος εχθρέ του ήλιου αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ' αντιστέκομαι!

Ίσως αρπάξεις απ' τη γη μου και την τελευταία σπιθαμή.
Ίσως ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου
Ίσως μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου- πιθάρια, έπιπλα και σκεύη-.
Ίσως καθίσεις παν' απ' το χωριό μας σαν εφιάλτης τρόμου εχθρέ του ήλιου αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θα αντιστέκομαι!

Ίσως από τις νύχτες μου να σβήσεις κάθε φως.
Ίσως να στερηθώ της μάνας το φιλί.v Ίσως κι ένα παιδί να βρίσει το λαό μου, τον πατέρα μου.
Ίσως να κλέψεις μια στιγμή απροσεξίας από τον φύλακα των πόνων μου.
Ίσως πλαστογραφήσει την Ιστορία μου ένας δειλός, μυθομανής, θρησκόληπτος.v Ίσως στερήσεις στα παιδιά μου καινούριο ρούχο στη γιορτή.
Ίσως με δανεισμένο πρόσωπο τους φίλους μου πλανέψεις.
Ίσως υψώσεις γύρω μου τειχιά...τειχιά...τειχιά...
Ίσως τις μέρες μου καρφώσεις στο σταυρό του εξευτελισμού εχθρέ του ήλιου αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ' αντιστέκομαι!

Εχθρέ του ήλιου
στο λιμάνι στολίσματα, χαιρετισμοί, φωνές χαράς και αχολόι
και τα πολεμικά τραγούδια μας φλογίζουν τα λαρύγγια
κι ένα πανί μες στον ορίζοντα που προκαλεί τον άνεμο
και τη φουρτούνα
και ξεπερνάει τον κίνδυνο
είναι του Οδυσσέα που επιστρέφει
απ' του χαμού τη θάλασσα
επιστροφή του ήλιου, του ξενιτεμένου και όρκο βάνω στα μάτια τους
δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ' αντιστέκομαι... θ' αντιστέκομαι... θ' αντιστέκομαι!

21 Μαΐου 2010

Γιάννης Ρίτσος



Εαρινή συμφωνία

ΙΙ


Είχα κλείσει τα μάτια
για ν' ατενίζω το φως.

Τυφλός.
Είχα κάψει τη φλόγα
για ν' αναπνέω.

Τις νύχτες
αφουγκραζόμουν τους θρόους τής σιγής
κ' η ανάσα του χαμόγελου
δε γνώριζε τη μετάνοια.

Να δακρύζω
πάνω στα διάφανα χέρια μου
από μια διάφανη χαρά
που δεν επιθυμεί.

Όχι θωπεία. Όχι όνειρο.
Πιο πέρα.
Εκεί που καταλύεται τ' όνειρο
κι η φθορά έχει φθαρεί.

Κ' ήρθες εσύ.

15 Μαΐου 2010

Μια καταπληκτική μικρού μήκους τούρκικη ταινία...



10 Μαΐου 2010

Ερωτική Ποίηση - Μενέλαος Λουντέμης

Ερωτικό κάλεσμα

Έλα κοντά μου , δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι , δεν είμαι η φωτιά.
Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.
Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.
Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.
Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.
Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατηλάτης
ένας αποσταμένος περπατητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Κι αν θέλεις, έλα να τ' ακούσουμε μαζί.

03 Μαΐου 2010

ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΛΟΓΙΑ ΣΤΙΧΟΙ

''ΑναμνησειςΑπο Την Οπερα'' - '' Η Ωραια Οχια Του Μπαμπανη΄΄ - Μανος Ελευθεριου

'' Γριες μορφες, περιστασιακοι κατασκοποι, συνταξιουχοι βιοπαλεστες, πουφηγμενοι ολοι και με σβησμενα προσωπα- επιταγεςχωρις αντικρυσμα, καθονται τα απογευματα στο καφενειο της Ωραιας Οχιας του Μπαμπανη. Μιλουν για την ακριβεια της ζωης, για τη μικρη συνταξη τους, πως ξεπεσαν τοσοι πολλοι και ο κοσμος εχασε την ταξη του αναστεναζουν για κεινους που περνουν και γλειφει η γλωσσα τους ξυραφια καθως η νυχτα μισοντυνεται με τα χρυσοβουλα, τους κωδικες και τα βυζαντινα αμφια. Ξαφνου, ενα σωμα απο ψηλα σαν καποιο ουρανιο συντριβανι πεφτει και κοματιαζεται, στην ασφαλτο του λιμανιου μπροστα στην πορτα του Μπαμπανη.''

01 Μαΐου 2010

Palisades

Είμαστε εικόνες που μαζέψαμε στο δρόμο,
αέρας και φως απ' το πρωί ως το βράδυ
και λίγο νύχτα.

Είμαστε θάλασσα
μα πιο πολύ δάση,
δέντρα κυνηγοί στα σύννεφα.

Είμαστε σκιές
με μάτια πουλιά
και χέρια δεμένα.

25 Απριλίου 2010

Κική Δημουλά



ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ

Καλὰ τὰ βγάζει πέρα ἡ μοναξιὰ
φτωχικὰ ἀλλὰ τίμια.
Ἀλλοῦ κοιμᾶται αὐτὴ
κι ἀλλοῦ τὸ ἐγκρατὲς σκεπτικὸ ἐάν.

Μόνο καμιὰ φορὰ
σὲ πειραματισμοὺς τὴν παρασύρει
ἡ περιέργεια
- ὄφις προγενέστερος
καὶ πιὸ φανατικὸς
ἀπ᾿ τὸν νερόβραστον ἐκεῖνον τῆς μηλέας.

Δοκίμασε τῆς λέει, μὴ φοβᾶσαι
δὲν ἔχεις τί νὰ χάσεις
καὶ τὴν πείθει
νὰ κουλουριάζεται πνιχτὰ
νὰ τρίβεται σὰ γάτα ἀνεπαίσθητη
πάνω στὸν διαθέσιμο ἀέρα
ποῦ ἀφήνεις προσπερνώντας.

Ἀπόλαυση πολὺ μοναχικότερη
ἀπὸ τὴ στέρησή της.

31 Μαρτίου 2010

Το τροπάριο της Κασσιανής



Το τροπάριο της Κασιανής που ψάλεται στου Ναούς την Μ। Τρίτη στο προτότυπο, σε μετάφραση του Φώτη Κόντογλου και σε μια ελέυθερη απόδωση του Κ Παλαμά.

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.
Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.



Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,
σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα
και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου
κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη
και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου,
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό,
τ’ άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο,
ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος

Μτφ: Φώτη Κόντογλου

Κασιανή

«Κύριε, γυναίκα αμαρτωλή, πολλά
πολλά, θολά, βαριά τα κρίματά μου.
Μα, ω Κύριε, πως η θεότης Σου μιλά,
μέσ’ στην καρδιά μου!

Κύριε, προτού σε κρύψ’ η εντάφια γη
από τη δροσαυγή λουλούδια πήρα
κι απ’ της λατρείας την τρίσβαθη πηγή
σου φέρνω μύρα.

Οίστρος με σέρνει ακολασίας...Νυχτιά
σκοτάδι, αφέγγαρο, ανάστερο με ζώνει,
το σκοτάδι της αμαρτίας, φωτιά
με καίει, με λιώνει.

Εσύ που από τα πέλαα τα νερά
τα υψώνεις νέφη, πάρε τα Έρωτά μου,
κυλάνε, είναι ποτάμια φλογερά
τα δάκρυά μου.

Γείρε σ’ εμέ. Η ψυχή μου πως πονεί!
Δέξου με Εσύ που δέχτηκες και γείραν
άφραστα ως εδώ κάτου οι ουρανοί
και σάρκα επήραν.

Στ’ άχραντά Σου πόδια, βασιλιά
μου Εσύ, θα πέσω και θα στα φιλήσω
και με της κεφαλής μου τα μαλλιά
θα στα σφουγγίσω.

Τάκουσεν η Εύα μέσ’ στο αποσπερνό
της παράδεισος φως ν’ αντιχτυπάνε,
κι αλαφιασμένη κρύφτηκε...Πονώ,
σώσε, έλεος κάνε.

Ψυχοσώστ’ οι αμαρτίες μου λαός
τ’ αξεδιάλυτα ποιός θα ξεδιαλύσει;
Αμέτρητό Σου το έλεος, ο Θεός!
Άβυσσο η κρίση»

Κ Παλαμάς

25 Μαρτίου 2010

Charles Bukowski




Η ιδιοφυΐα του πλήθους


του Charles Bukowski

υπάρχει τόσος δόλος, μίσος, βία, ανοησία στο μέσο
ανθρώπινο πλάσμα ώστε να μπορεί να επανδρωθεί οποιοσδήποτε στρατός
οποιαδήποτε ημέρα.

και οι καλύτεροι στον φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του
και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν την αγάπη
και οι καλύτεροι στον πόλεμο – τελικά – είναι αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη

αυτοί που κηρύττουν τον θεό, χρειάζονται θεό
αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε ειρήνη
αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε αγάπη

να φοβάσαι τους κήρυκες
να φοβάσαι τους γνωρίζοντες
να φοβάσαι αυτούς που πάντα διαβάζουν βιβλία
να φοβάσαι αυτούς που είτε απεχθάνονται την φτώχια
είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν
να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στους επαίνους
γιατί αυτοί είναι που χρειάζονται επαίνους για αντάλλαγμα
να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στην απαγόρευση
αυτοί φοβούνται αυτά που δεν γνωρίζουν
να φοβάσαι αυτούς που αναζητούν συνεχώς τα πλήθη γιατί
είναι ένα τίποτα μονάχοι τους
να φοβάσαι τον μέσο άντρα τη μέση γυναίκα
να φοβάσαι την αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια
αναζητά το μέτριο

αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους
υπάρχει τόση ιδιοφυΐα στο μίσος τους που μπορεί να σε σκοτώσει
που μπορεί να σκοτώσει τον καθένα μας
μη μπορώντας την μοναξιά
μη καταλαβαίνοντας τη μοναξιά
θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε
διαφέρει απ’ αυτούς
μη μπορώντας να δημιουργήσουν τέχνη
δεν θα καταλάβουν την τέχνη
θα θεωρήσουν την αποτυχία τους στην δημιουργία
ως μια αποτυχία του κόσμου
μη μπορώντας να αγαπήσουν πλήρως
θα θεωρήσουν την αγάπη σου λειψή
και θα σε μισήσουνε
και το μίσος τους θα είναι τέλειο

σαν λαμπερό διαμάντι
σαν μαχαίρι
σαν βουνό
σαν τίγρης
σαν κώνειο

η καλύτερη των τεχνών τους

μετφ. θωμάς παπαστεργίου

21 Μαρτίου 2010

Μετα τον Γερο της Αλεξανδρειας . - Ο Πατερας

Το Παθος με ετρελανε, ο ερωτας με φτιαχνει. Τα δυο ματια της ψυχης,ειναι, που θελω κυριευσει. Το σωμα το φιληδονο, με αρεσει και θελω να το παιρνω.Με παθος ασυγκρατητο και αγαπην περιση. Στο αλλο σωματης ψυχης , με αρεσει να ταξιδευω. να φτερουγισω ουρανο , στον σειριο να φτανω.. Να δω την γη, απο ψηλα, σαν αλλος θες πλανητης.Να βρω, σημειο μοναξιας, στον ερωτα να αραξω.Το αστρικο, το σωμα της νυχτιας, με θελγει, με ηδονη , λαγνα, να το απολαμβανω.Χορτασμενος και ελαφρυς , στη γη, ετσι , να παταω.Ρουφωντας, ερωτα, απο γη και ουρανο, να μη μπορω, να ξεθυμανω.Το κλαμα το μοναχικο, να δινει ζωη, σε ολα τα αστερια. Και στο αστερι που αγαπω,να δινω, την ψυχη μου.Με ποθο να το βοηθω, με ερωτα, να το συντροφευω.Η αγαπη της ζωης, να ειναι, ο μονος οδηγος μας. Το παθος, το διαφορετικο,να ειναι, η κοινη ψυχη μας.ΤΤο σωμα το επουρανιο, γηινα, να κανει, ολο ταξειδια.Στο δρομο, να γυριζει, μοναχο,αγαπη, να χαριζει.Φωτια να πω , στον ουρανο,με φλογατης καρδιας,τη γη, θε να την ''καψω''../ Και ετσι, αστερι μακρινο, να με κοιτουν, ολοι στο συμπαν.......///

13 Μαρτίου 2010

Χρίστος Λάσκαρης

Δε γράφονται τα ποιήματα σ' ένα χαρτί

Δε γράφονται τα ποιήματα σ' ένα χαρτί.
ξεθάβονται
με μιαν αξίνα τα μεσάνυχτα

αφήνοντας
κι από 'να λάκκο.

Για να φτάσω ως εσένα


Για να φτάσω ως εσένα,
χαμόγελο παιδικό,
πρέπει πολύ να ονειρευτώ.

πολύ,
μέσα στο όνειρο να ευτυχίσω.


Επέστρεφα

Ήταν το βράδυ γλυκό
κι επέστρεφα.
Ο δρόμος μισοσβηστός,
το βήμα να βυθίζεται κούφιο.
Ακούγονταν γαβγίσματα.

Σπρωγμένος από νοσταλγία,
επέστρεφα,
όλο επέστρεφα -
σε κάτι
που δεν έλεγε να ζωντανέψει.

28 Φεβρουαρίου 2010

Χρεος

Το μη ενδιον, ηδιστον, η ψυχη , γινατι , παρατι και σωτηρια..... Αδιεξοδα , αυτοκαταστροφη , λυτρωση, την τελευταια στιγμη και απολαυση της. Σαν απο μηχανης θεος , αποριπτοντας την εμονη , στην ''τραγου ωδη'', η τραγωδια. ερωτας , μυθος , ενδοξο παρελθον. Παιδικα χρονια , πρωτη αγαπη, επαφη, μνημη,παραμυθι, ηλεκτροσοκ, υποτιθεμενη, νομισμενη η νομιμα παρανοημενη, υποστειρωση, και η ζωη , εκτρωση , δρομολογιο και ταξειδι...... μοναξιας αγωνα η βιοπαλη. Η Ανατολη στου ηλιου το φιλι,.... Μια Μανα και ενα παιδι, στηριζονται , στον γιο ,αντρα και κορη./ το πλαστικο και δανειοτοδουμενο χρημα , πιο εκει.... που επιτοκουμενο', θεωρει , θωρει και θυμαται.../ Πλουσιοι και φτωχοι, ο οργασμος που αργησε να 'ρθει.... σε ενα χρονο οσους δεκα μαζι. Αντρας και γυναικα , που ζητει. Ο φιλος και η φιλη που εχουν χαθει και ενας ' ξενιτεμενοςσαν περασμα..... Φοβος, δυναμη, τιμη , τολμη, υποληψη, μαζι με υπερηφανια , ρωμη και μια υπεραξιαγια σπιτι και εργασια........................///

26 Φεβρουαρίου 2010

Robert Frost



Σταματώντας στο δάσος ένα χιονισμένο απόγευμα

του Robert Frost

Ποιανού το δάσος είναι αυτό, νομίζω ξέρω.
Αν και το σπίτι του μακριά είν’ στο χωριό,
δεν θα με δει που σταματάω εδώ
να δω τα δέντρα του γεμάτα χιόνι σκοτεινό.

Το άλογο θα σκέφτεται περίεργο
να σταματάει εδώ, χωρίς ένα σπιτάκι αγροτικό
να υπάρχει ανάμεσα στα δέντρα και την παγωμένη λίμνη
το βράδυ του χρόνου, το πιο σκοτεινό.

Τα χαλινάρια του τινάζει με τις καμπανούλες
για να ρωτήσει ποιο το λάθος λες.
Το μόνο που ακούγεται τριγύρω να σαρώνει
είν’ ο αέρας και οι νιφάδες παχουλές.

Τα δέντρα είναι όμορφα, βαθειά και σκοτεινά
μα οι υποσχέσεις μου δεν με κρατάν κοντά
κι έχω μίλια να διαβώ πριν κοιμηθώ ξανά
κι έχω μίλια να διαβώ πριν κοιμηθώ ξανά.
μτφ.: θωμάς παπαστεργίου

19 Φεβρουαρίου 2010



ΒΑΔΙΖΕΙ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ, ΣΑΝ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

του Λόρδου Βύρωνα

Βαδίζει μες στην ομορφιά, σαν νύχτα
τόπων ανεφέλων, ξάστερων ουρανών,
και ό,τι καλύτερο απ’ το φως και απ’ το σκοτάδι
πάνω στα μάτια της και στη μορφή της σμίγει:
Όπως το μειλίχιο ή αυτό το τρυφερό το φως
που οι ουρανοί στην κραυγαλέα μέρα αρνούνται.

Μια σκιά λιγότερη, μια παραπάνω αχτίδα
θα μισοέφθειρε θαρρώ, τη χάρη τούτη
που ανείπωτη, σε κάθε μαύρη μπούκλα κυματίζει
ή που φωτίζει απαλά, όλο το πρόσωπό της,
όπου οι σκέψεις γαλήνια, γλυκά εκφράζουν
πόσο αγνή, αγαπητή τους είναι η κατοικία.

Πάνω στο μάγουλο, και πάνω από το φρύδι
τόσο γλυκά, τόσο ήρεμα, μα που να λεν πολλά
χαμόγελα που κατακτούν, μαλλιά που λαμπυρίζουν
και λεν για μέρες που περάσανε, μέσα στην καλοσύνη
για ένα μυαλό γαλήνιo μ' όσα εδώ κάτω είναι
για μια καρδιά που η αγάπη της, είναι αθώα, αγνή.

μτφ.: θωμάς παπαστεργίου

08 Φεβρουαρίου 2010

Μπαλαντα - Κυριακη.


Μια χαμενη η μια κερδισμενη στιγμη, η ποιος , ποια θυμαται τι εχει δινει, γινει εκει...... Η μοναξια του σχοινοβατη , ακροατη , θυματος η θυτη που λεει και και το τραγουδι. Η καλυψη , συντροφια, ερωτικη αγωγη , εργασια και ζωη.. Ανθρωπινη παιδεια ανατροπη η σαμποταρισμα της../ Μα οχι προς τα εκει.... κατι γινεται, προσευχη ,παθημα η μαθημα . Το μοναχικο καρναγιο, μουραγιο, κλινη συζυγικη, μωρεια ξενοδοχειακη.. Ως γινατι και απαρατι . Του ραδιο , τιβι και ταξι ... Για το μπαρ ,που επαψε να ξενυχταει.. Του φιλου η φιλης , που εχει χαθει.../΄Το κρεβατι , ντι βανι , η καναπες.. Ανασκαλωμενα στο τι τρεχει./ Αναζητωντας η μελαλχολωντας...//

05 Φεβρουαρίου 2010

Τάσος Λειβαδίτης


Δολοφονία οργανωμένη

Μια δειλή πράξη σου σε κάνει να πεθαίνεις μέσα στους άλλους
με μια συγγνώμη αργοπορημένη πεθαίνουν οι άλλοι μέσα σου.
Λίγη περισσότερη σιωπή μπορεί να σκοτώσει το ίδιο αλάνθαστα,όπως και μια λέξη.Μια κίνηση αδιαφορίας,ένα βλέμμα επίμονο,το κουδούνι που δε χτύπησε,το γράμμα που ήρθε,κάνουν το ίδιο καλά τη δουλεία τους οπως ένα μαχαίρι ή λίγο υδροκυάνιο.Κάθε μέρα,όλες τις νύχτες,24 ολάκερες ώρες ο φόβος σκοτώνει,η απροδιοριστία σκοτώνει,τ'όνειρο σκοτώνει,η πράξη σκοτώνει...
Κι όταν πεθαίνεις
κανείς δεν ξέρει από πόσους καθημερινούς θανάτους
σε προφυλάσει
αυτό το μικρό χωματένιο ύψωμα.

24 Ιανουαρίου 2010

Στρατής Παρέλης - 5 Ποιήματα

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ...


Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα
που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω
γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο
μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά
μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη- της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,
ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή
θ’ αναστατώνει τα φρένα μου- σαν τρελός θα γυρίζω
μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας
λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας
θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά
που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ
μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του
και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…


ΕΣΥ…


Ομονοούν και παν’ ψηλά τον ανήφορο
Σμάρι πουλιά
Άλλα για μια εκδίκηση ελευθερίας κι άλλα
Για ένα πείσμα εναντίον τ’ ουρανού.

Και μετά εσύ
Που κομίζεις λάμψεις ερώτων
Μούσα πολύτροπη
Αγγίζεις με νότες τα γαλανά νερά
Παρθένα κόρη
Του νυχτερινού ουρανού.

Τα φεγγάρια σου αγαπούν να κάνουν τις νύχτες μυστήριες.
Σε ξέρω και δεν σε ξέρω, είσαι η άγνωστη
Που θα την πουν οι στίχοι
Της νύχτας που έρχεται..

Έχω φυλακίσει τον άνεμο, το τραγούδι
Του πουλιού στο μυαλό μου και τ’ αφήνω απόψε
Να χαϊδεύει τα ξέπλεκα μαλλιά σου.

Αντιφεγγάν μέσα στα κρύσταλλα οι νότες
Του απόμακρου άστρου
Αφήνοντας την νοσταλγία αυτή που με παιδεύει
Μετέωρη και βασανιστική
Τις ώρες που έρχονται.

Σαν απλωμένο παράπονο της γλαύκας που τρυπάει
Το σκληρό γύρω σκοτάδι-
Οι μουσικές μονότονες των γρύλων
Ροκανίζουν ένα απλωμένο στερέωμα

Μαύρου ερειπιώνα που λες βρίθει από πεφταστέρια που θαρρείς
Και γίνονται ευχές πιο πυροδοτημένες-

Καθώς πατάει πόδι λίγο λίγο και έρχεται
Το αινιγματικό πρωί...


ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ...


Σκαρί που παλεύει στον άνεμο
Ποίηση μες την νύχτα
Υπερωκεάνια βάρκα μου
Λιλιπούτεια λέξη-

Άσε με να πλέω μοναχός
Στο πέλαγο με τα φτερά του ήλιου-

Δώσε μου
Την σύνεση να είμαι ταπεινός
Και αρκετός μέσα στην προσευχή της μέρας-

Ποιητής του κρυφού ουρανού..


ΣΚΗΝΙΚΟ...


Βαριά και σίγουρη νύχτα
Απλωμένη πάνω απ’ την παλιά στέγη της γης
Πελώριο ξύλο
Του ουρανού
Που τρώει μεταξένια δικαίωση
Τώρα που τα πουλιά του κοιμούνται
Και αγρυπνά καπνίζοντας ένας αρχαίος θεός.

Κι ο κλήρος να δικαιωθούν τα πλάσματα που φτάνουν
Στην χάρη του θεού
Σωστός κι αυτός.

Περνούν μπροστά μου κι ομοθυμαδόν
Ξιφίζουν τ’ άσπρα σύννεφα
Σμήνη πουλιών τώρα που η μέρα ξεκινά
Κι όλα τ’ αναταράζει.

Ένας ασίκης άνεμος διδάσκει
Ασκήσεις ύφους στα καμπαναριά των μακρυσμένων
Εκκλησιών
Και στρίβει στην γωνιά του ουρανού την πέρα…


1.1.2009



ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΩΡΕΣ...

Τι καταλαβαίνω τώρα που είναι ένθεος ο λόγος και ετούτα
τα φωνήεντα τσιρίζουν μες τις λέξεις μου σαν από ευθυμία;

Γράφω σε ένα παρατεταμένο ψυχικό
έγχορδο..

Λες κι είμαι ο εντολοδόχος όσων δεν
θα μπορέσω να κατανοήσω κιόλας..

Θυσιάζοντας ώρες για την κατάκτηση του απώτερου χρόνου…

Όπως να βλέπεις μακριά ελπίδα να ‘ρχεται-

Να είναι μηδέν το ένα και ένα το μηδέν
και στην άθροιση τίποτα
που να μένει αιώνιο

Μόνο η ψυχή μην λαθεύει και στην ηθική της
πάντα να εργάζεται

Τόσων ιδεών διήνυσα το μάκρος- που
τέλος
απόμεινε
απτό μέσα στα χέρια
μόνο
ένα καταφρονεμένο πουλί –

να το ελευθερώσω μέσα στο ξημέρωμα...

23 Ιανουαρίου 2010

Οδυσσέας Ελύτης


4.
Στ' αμπέλια που δεν έχουνε ηλικία
κρύφτηκαν οι καλοκαιρινές μου εγκαταλείψεις.
Ένας κυματισμός ονείρου τραβήχτηκε τ' άφησε κει δε ρώτησε.
Στα κουφά δίχτυα τους το βόμβο στριφογύρισαν σμήνη μέλισσες.
Τα στόματα μοιάσανε στα χρώματα φύγαν μεσ' από τ' άνθη.
Τα νερά πολύ πρωινά σταμάτησαν τη μιλιά τους νυχτερινή
κι άθικτη.

Είναι για να μην ξέρεις πια τίποτε.

Κι όμως πίσω από τ' αγνοημένο αυτό βουναλάκι υπάρχει ένα συναίσθημα.
Δεν έχει δάκρυα ούτε συνείδηση.

Δε φεύγει δεν επιστρέφει.


(Παράθυρα προς την πέμπτη εποχή)


12 Ιανουαρίου 2010

Τάσος Λειβαδίτης

Ελισάβετ

"Πεθαίνουν τα όνειρα μέσα στην εκπλήρωση.
Και μόνο εκείνα τ άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις
Τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα.
Κι όταν, καμιά φορά, ξυπνάς τη νύχτα
Τ ακούς να πεταρίζουν μέσα σου, τεράστια κι άγρυπνα
Σαν τα δυστυχισμένα βλέφαρα των τυφλών.


Καλή χρονιά σε όλους!