04 Σεπτεμβρίου 2012

Τσέζαρε Παβέζε - Τέσσερα ποιήματα


Το πρωί γυρίζεις πάντα 

Η πρώτη αχτίδα της αυγής 

ανασαίνει με το στόμα σου 
στο βάθος των έρημων δρόμων . 
Γκρίζο φως τα μάτια σου 
γλυκές σταγόνες της αυγής 
πάνω στους σκοτεινούς λόφους . 
Το βήμα σου κι η αναπνοή σου 
πλημμυρίζουν τα σπίτια 
σαν τον άνεμο της αυγής .
Η πόλη ριγεί , 
ευωδιάζουν οι πέτρες - 
είσαι η ζωή , το ξύπνημα .

Άστρο χαμένο 
στο φως της αυγής 
ψίθυρος αύρας ,
θαλπωρή , ανάσα -
τελείωσε η νύχτα .

Είσαι το φως και το πρωί . 


Στην C απο τον C..

Εσύ , 
κατάστικτο χαμόγελο 
στο παγωμένο χιόνι -
του Μάρτη άνεμε ,
μπαλέτο κλαδιών 
που χορεύουν στο χιόνι ,
στενάζεις κι αστράφτουν 
τα μικρά σου " όχι  "  -
λευκόποδη ελαφίνα 
χαριτωμένη ,
θα μπορούσα να μάθω 
ακόμα 
τη διαβατική χάρη 
όλων των ημερών σου 
την αιθέρια δαντέλα 
όλων των δρόμων σου -
το αύριο είναι παγωμένο 
κάτω στον κάμπο -
εσύ , κατάστικτο χαμόγελο , 
εσύ , γέλιο αστραφτερό .


Τη νύχτα που κοιμήθηκες 

Ακόμα κι η νύχτα σου μοιάζει ,
η μακρινή νύχτα που κλαίει 
βουβά , βαθιά στην καρδιά , 
και τ΄ άστρα περνούν κουρασμένα . 
Κάποιο μάγουλο αγγίζει άλλο μάγουλο -
είναι ένα παγωμένο ρίγος , κάποιος 
παλεύει , σ' ικετεύει , μόνος ,
χαμένος μέσα σου , μέσα στον πυρετό σου .

Η νύχτα υποφέρει , λαχταρά την αυγή ,
φτωχή καρδιά που τρέμεις . 
Ω , κλειστό πρόσωπο , σκοτεινή αγωνία ,
πυρετέ που πικραίνεις τ' αστέρια ,
υπάρχει κάποιος που σαν κι εσένα 
   λαχταρά την αυγή
γυρεύοντας το πρόσωπο σου στη σιωπή . 
Απλώθηκες κάτω απ' τη νύχτα 
σαν ένας κλειστός , πεθαμένος ορίζοντας 
Φτωχή καρδιά που τρέμεις ,
κάποτε ήσουν η αυγή . 

        Τελευταίο μπλουζ , 
για να διαβαστεί κάποια μέρα  

Ήταν μόνο ένα φλέρτ,
το 'ξερες αυτό -
κάποιος πληγώθηκε
εδώ και καιρό.

Όλα είναι ίδια
κι ο χρόνος διαβαίνει -
Μια μέρα γεννιέσαι,
μια μέρα πεθαίνεις.

Eδώ και καιρό
κάποιος πέθανε -
κάποιος προσπάθησε,
μα δεν έμαθε.



Μετάφραση : Σωτήρης Τριβιζάς

Δεν υπάρχουν σχόλια: