10 Σεπτεμβρίου 2012

Σαρλ Κρο - Η παστή ρέγγα




Ήταν ένας άσπρος τοίχος -  γυμνός, γυμνός, γυμνός , 
Μια ανεμόσκαλα στον τοίχο- αψηλή , ψηλή , ψηλή 
Καταγής μια παστή ρέγγα - ξερή , ξερή , ξερή .

Έρχεται , κρατά στα χέρια - τα λερά , λερά , λερά 
βαρύ σφυρί , μέγα καρφί - μυτερό , τερό , τερό , 
και μια κουβαρίστρα σπάγκο - χοντρή ,  χοντρή ,  χοντρή .

Ανεβαίνει αυτός στη σκάλα - την ψηλή , ψηλή , ψηλή 
και καρφώνει το καρφί - ντούκ , ντούκ , ντούκ 
αψηλά στον άσπρο τοίχο - το γυμνό, γυμνό, γυμνό .

Τότε αφήνει το σφυρί - το βαρύ , βαρύ , βαρύ 
δένει στο καρφί το σπάγκο - τον μακρύ , μακρύ , μακρύ 
και στην άκρη του τη ρέγγα - την ξερή , ξερή , ξερή .

Κατεβαίνει από τη σκάλα - την ψηλή , ψηλή , ψηλή 
παίρνει αυτή και το σφυρί - το βαρύ , βαρύ , βαρύ 
και πάει γυρεύοντας αλλού - πέρα , πέρα , πέρα .

Κι η παστή ρέγγα από τότε - ξερή , ξερή , ξερή 
απ' του σπάγκου αυτού το τέλος - του μακρού , μακρού , μακρού 
πάρα πολύ αργά κουνιέται - πάντα , πάντα , πάντα .

Σύνθεσα ένα τέτοιο μύθο - απλόν, απλόν, απλόν
για να οργίζονται οι άνθρωποι - οι σπουδαίοι οι σπουδαίοι, οι σπουδαίοι 
να γελάνε τα παιδιά - τα μικρά , μικρά, μικρά . 

Μετάφραση : Γιώργος Σεφέρης 

Δεν υπάρχουν σχόλια: