29 Φεβρουαρίου 2008

Προσοχή! Ο σκύλος δαγκώνει!


Η ταμπέλα έγραφε:

« προσοχή ο σκύλος δαγκώνει»

Αναρωτήθηκα τότε

Ποιος σκύλος

Αυτός που έχουμε μέσα μας;

Αυτός που παραμονεύει

να κατασπαράξει τη ψυχή μας;

Καλά κρυμμένος μένει

και τις παγίδες του στήνει μυστικά

σε μια συνομωσία ενοχής

Ταράχτηκα στη σκέψη αυτή।

Από τότε φοβάμαι

κάθε που ένα σκύλο βλέπω

ίσως γιατί δε ξέρω

πότε θα δραπετεύσει

αυτός που κρύβω μέσα μου …

24 Φεβρουαρίου 2008

ΚΑΙ ΝΑ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ

 Γιάννης Ρίτσος

Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ' όλες τις καρδιές,
σ' όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα-σύκα
και τη σκάφη-σκάφη.

Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.
Το ποτάμι που τρύπωσε ύπουλα
είδε τη θάλασσα
πώς θα το κόψεις?
γι αυτό πονάς
κι όχι για το νερό
που τέλειωσε στο κομοδίνο
Ν ανοίξεις το κεφάλι μου προσπαθείς?
δεν αξίζει
Η θαυμαστή ανατομία του
που σ ένα καρύδι θα βλεπαν
 οι μη γνωρίζοντες
φοβάμαι πια έχει χαθεί
κ ίδια εικόνα θ αντικρύσεις
όπως σε κείνα που πετούν
λέγοντας σάπιο

Ομως αν ήθελες
να το καθάριζες θα μπορούσες
κ εκεί μέσα να ξάπλωνες
σα το κοριτσάκι στο παραμύθι

ΓΕΡΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ


Τα παραμύθια που σου χάρισα
μην τα διαβάζεις πριν να κοιμηθείς.
Μπορεί από μέσα τους να βγουν
δράκοι και μάγισσες
στις εντολές μου να υπακούν
ως το ταβάνι να πηδούν
ως τ' όνειρό σου να βυθίζονται
και στα σεντόνια να χωθούν
δίπλα και μέσα σου
όσο εσύ θα ονειρεύεσαι
τον πρίγκιπα να σε φιλά-
και θα ξυπνάς, αλίμονο,
μ' ένα σφαγμένο πετεινό
ανάμεσα στα πόδια σου.

Στο γκρέμισμα του έρωτα
θέλω γερά να είναι τα θεμέλια.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ

22 Φεβρουαρίου 2008

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΣ

Ήρθα μόνος
στο δρόμο της πίστης μου.
Αλλά ποιος είναι αυτός ο εαυτός μου μέσα στο σκοτάδι;
Παραμέρισα για να αποφύγω την παρουσία του,
αλλά δεν του ξέφυγα.
Κάνει τη σκόνη να σηκώνεται από τη γη με το σίγουρο βάδισμά του.
Προσθέτει τη δυνατή του φωνή σε κάθε λέξη που προφέρω.
Είναι ο μικρός μου εαυτός,
ο αφέντης μου
που δε γνωρίζει ντροπή.
Αλλά εγώ ντρέπομαι να περάσω την πόρτα σου με τη συντροφιά του.

21 Φεβρουαρίου 2008

ΛΑΤΡΑ


Λάτρα στο πλυσταριό
Απέναντι.
Αφροδισιακή γυμνή γυναίκα
Σκάβει τη σκάφη,
Στην αλισίβα στύβει,
Ζυμώνει οργιαστικά σεντόνια
Της περασμένης νύχτας.

Ήλιε μού στέλνεις
Καταυγαστική μπουγάδα.
Και κείνο το σαπούνι!
Εφηβικός αυνανισμός η ευωδιά του
Ως το μπαλκόνι μου σκαρφάλωσε.
Ε ρε φρεσκαδούρα! σκάει το καύμα
Μου σπάει τα ρουθούνια.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ

ΕΚΘΕΣΗ ΙΔΕΩΝ


Ποίηση είναι της φουσκοθαλασσιάς το σπαρτάρισμα στα σημεία καμπής της αγρανάπαυσης. Θλίψη είναι του συναισθήματος η παστερίωση και δυστυχία η αποστείρωση του ερωτικού. Τεμπελιά είναι η τετραπληγία της εσωτερικής γωνίας λόξωσης. Λογική είναι η πειθαρχημένη αναθεώρηση της εποχικής γεωμετρίας και επικοινωνία η εμμονή στα ιδεογράμματα της λογικής. Τέχνη είναι η εναλλακτική διπλοβελονιά του μεταφυσικού θρησκεύεσθαι. Όνειρο είναι του ομηρικού φθόγγου η σκιώδης παρήχηση. Ηλεκτρισμός είναι το δάκρυ που διαπερνά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό. Ιερή είναι της λογικής η αποσιώπηση. Υιός είναι η χροιά της εκφοράς οικογενειακού ονόματος. Καπνός είναι το ενέσιμο υλικό της οζονόσφαιρας. Τσιγάρο ό,τι απομένει. Βεγγαλικά είναι του υπόκωφου οι θωπείες. Στιγμές είναι της έμπνευσης οι παλιρροϊκές διόπτρες. Μουσική είναι των ψυχανθέων η παρεμβολή στης σιωπής τη φρενήρη μονοκαλλιέργεια. Γήρας είναι του δανεισμού η σάρκινη παραγραφή. Ζωή είναι οι στάλες ονυχοβάμονος πυρετώδους μετώπου. Κοινωνία είναι η δαγκωνιά της στοίχισης. Σταυρός είναι το μέτρο του ευ. Άρνηση είναι του ηθικόμετρου ο υδράργυρος. Οικογένεια είναι της καμινάδας η αντήχηση. Καφές είναι της πήξης η αποσυσπείρωση. Στεριά είναι του στεριανού η αναπόληση. Λήθη είναι της αντοχής η αιμάτωση. Γκρίνια είναι της πλήξης η εκσπερμάτωση. Οργασμός είναι του παραδείσου η ταρρίχευση σε κεχριμπάρι δευτερολέπτου χωμάτινο. Ήλιος είναι τ’ αληθινό κεχριμπάρι ήλεκτρον. Φύση είναι της μεταφυσικής η πεζοδρόμηση. Φωτιά είναι του μέτριου η τοπική κατάργηση. Πτήση είναι των πνευματικών οστών η αυτοσυνειδησία. Μητέρα είναι του άβατου ο λώρος. Θάνατος είναι της ελεύθερης βούλησης η τεκμηρίωση. Επιλογή είναι του περιβάλλοντος τα καπρίτσια. Τρύγος είναι της ζύμωσης η αναμονή. Χρήμα είναι ο πάνοπλος σιγαστήρας. Σίελος είναι ο άοπλος κόκορας. Διασημότητα είναι της φλοκάτης τα μανικετόκουμπα. Καρκίνος είναι η κυτταρική απόδειξη των συνεπειών της ομόφωνης απομόνωσης. Στρατός είναι η κυτταρική απόδειξη των συνεπειών της ομόφωνης συνύπαρξης. Πτώση είναι η απανταχού θεία ετυμηγορία. Αεί είναι το ίδωμεν της αποσύνθεσης. Φθορά είναι του καθρέφτη η προσωρινή ουτοπία. Μύθος είναι της πλειοψηφίας ο κνησμός. Άρα:
Ποίηση είναι
το σημείο καμπής της ιστορίας
μέσα στου χρόνου
τ’ άγονα αφουγκράσματα.

19 Φεβρουαρίου 2008

Αθέατα ίχνη



Αθέατες οι σκιές
στο μαύρο μου δωμάτιο
Το κόκκινο των ματιών μου
δεν έφτασε
το κόκκινο δεν ήταν αρκετό
οι δαχτυλιές μου στους τοίχους
ίχνη δεν άφηναν
κι οι ανάσες μου νότιζαν τα τζάμια
υπήρξα άραγε
ή από λάθος
και παραξενιά της φύσης
βρέθηκα εκεί;
Πως έγινε άθραυστο το χαμόγελό μου
πως βρέθηκα σε μια γωνιά
με μια κούκλα στο στήθος
να βυζαίνει τις πίκρες
και τη θλίψη του κόσμου όλου;
Κι εσύ να ρωτάς ακόμα
πως βρέθηκα εκεί
να ζητάς τα χέρια μου
από τους τοίχους ολόγυρα να πάρω
ίχνη να μην αφήνω πίσω μου,
μου λες
για να μη νομίζω πως στ’ αλήθεια Υπήρξα
για να νομίζω
πως μόνο μια παραξενιά της φύσης ήμουν
ένα κορμί γεμάτο λαγνεία
και πόθους άνομους προορισμένο
Μια άψυχη κούκλα για πάντα να θηλάζει .

18 Φεβρουαρίου 2008

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Ο γλύπτης εκτελεί σκοπιές στο μάρμαρο
περιμένοντας να σκάσει
η οβίδα μιας μορφής στο κεφάλι του
να του δείξει του αγάλματος τα σύνορα.
Ο πόλεμος αρχίζει.

Ο γλύπτης εισχωρεί στο μάρμαρο
σκόνη γίνεται το ρούχο της μορφής
χιόνι πέφτει στο έδαφος
φροντίζοντας για κρυοπαγήματα.
Μα τα σύνεργα δε λυγίζουν
όταν έχεις βλέψεις
όταν στο έργο σου θέλεις να φωλιάσει κάτι
απ’ το αεροπλάνο που σε βομβάρδισε.

Ο ποιητής ανάποδα
το σκάλισμα αρχίζει απ’ τα μέσα.
Αλλού είναι τα δικά του σύνορα.
Όταν τελειώσει
μια τρύπα μένει στο μάρμαρο κενή
με γύρω της τη γλώσσα.
Είναι το ποίημα καλό; Δεν ξέρει. Περιμένει.
Τα ποιήματα πάντοτε σιωπούν
είτε πολλά έχουν να πουν είτε τίποτα.

Όταν τα ποιήματα έχουν πολλά να πουν
τα πουλιά εγκαταλείπουνε τα δένδρα
στριμώχνονται στην τρύπα του μαρμάρου
και φτερουγίζουν μες στη γλώσσα δυνατά.

Τέτοιο φτερούγισμα ακούγεται
ως τις μορφές του γλύπτη
το άγαλμα αρχίζει τις φιγούρες
χορεύει με το πάθος στα λευκά.

Δήμιος αισθημάτων



Σε ξεχασμένες όχθες
ανασκαλεύεις ιστορίες
σε ματωμένες πληγές

Η σκοτεινή ψυχή σου
καυχάται ενάλιες σιωπές
αφορίζοντας ζωές

Παρατηρητής στυγνός
ερήμην καταδικάστηκες
ο αμετανόητος

Δήμιος αισθημάτων
σκυλόψυχος αποδείχτηκες
καγχάζοντας αθώος ।

e.e.cummings

Ακολουθεί το μικρό ντοκυμοντέρ e.e.cummings: the making of a poet, όπου ο ίδιος ο ποιητής διαβάζει πολλά από τα κειμένά του. αξίζει να παρακολουθήσουμε την ιδιαίτερη φωνή του ποιητή να μας μιλάει να ποίηματά του. Οι αναγνώσεις του ποιητή διανθίζονται από εικόνες των πινάκων των και από πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Αξίζει να του δώσετε λίγο από τον χρόνο σας.

Μέρος 1ο


Μέρος 2ο


Μέρος 3ο

15 Φεβρουαρίου 2008

Τους σταθμούς δεν αντέχω


Πάντα μου άρεσαν τα τρένα
μονάχα τους σταθμούς δεν αντέχω
είναι εκείνα τα αντίο που κάνουν
τα μάτια να δακρύζουν
κι τους αποχαιρετισμούς
τους γεμάτους από λυγμούς
Τις άδειες βαλίτσες
στους έρημους σταθμούς δεν αντέχω
και το σπασμένο ρολόι
που δείχνει πάντα την ίδια ώρα .
Το βαγόνι που ξεχασμένο
σκουριάζει λίγο πιο πέρα.
Τους σταθμούς δεν αντέχω
που είναι γεμάτοι αντίο
και καλώς ήρθες,
που έρημοι πια λένε την ιστορία
εκείνου του φαντάρου που γύρισε,
πριν από μια αιωνιότητα ,
με μνήμη κενή χωρίς κανείς
να τον περιμένει.
Του αστέγου τη ζωή μαρτυρά
που κάθε νύχτα μ ένα μπουκάλι ρακί
κουρνιάζει σε κάποια σκοτεινή γωνιά
και καταφύγιο την ονομάζει .
Τους σταθμούς δεν αντέχω
και το γκρι τους χρώμα
με τους ξεφτισμένους τοίχους
και το σπασμένο ρολόι

06 Φεβρουαρίου 2008

ΠΙΕΣ

Είσαι άγγελος;
Έχω ακούσει για σένα
Σ’ όλα τα πρωινά φεγγάρια της μοναξιάς μου
Σ’ όλα τα πρωινά
Φεγγάρια της μοναξιάς μου έμαθα
Πως ειν’ αμάρτημα βαρύ το δέρμα σου ν’ αγγίξω
Απόψε πάλι τραγουδάς, Μαρία της γραφής μου
Σειρήνες της διαδρομής
Λωτοί της πλεύσης οι στροφές σου
Μου στέλνουν βέλος την προσέγγιση στ’ αυτιά
Ιθάκη της θωπείας
Μα εγώ έμπειρος βουτώ στη σκανταλιά
Βολβών λευκού χαρτιού, αθώων καλυπτρίδων
Εσένα
Που προστάζεις υγρού ματιού εγκυμοσύνες
Έμπειρος απόψε θα ντύσω
Σκαρφάλωσε απόκρημνη στης γλώσσας μου την άκρη
Κόψε μια φούχτα κύτταρα και πλέξε
Πλέξε αγκάθια μου τις σιωπές
Στου στήθους σου τους ήλιους
Γείρε νανουρίζοντας των ώμων μου τους κεραυνούς
Σκέπασε με θάλασσες το φως τους και γδάρε
Γδάρε το συμπαγές της μέσης μου
Καπέλο στο πλευρό σου
Κάλεσε τη θλίψη των δαχτύλων μου στη γλώσσα σου
Σπάθισε το χιόνι της με εκπνοής αλάτι και λούσε
Λούσε σου τα μαλλιά
Μ’ όλων των χρόνων τη διάπαυση
Κρυώνεις;
Τυλίξου τον ιδρώτα του μετώπου μου
Καυτό μου πέπλο παρειάς αντί δακρύων
Φύτεψε σ’ αμμοβροχές
Παρθένα τη γέννησή μου
Κι άνοιξε τα πόδια σου
Άνοιξε τα πόδια σου στις λέξεις μου και
Πιες
Ποτό το σπέρμα της ψυχής μου

04 Φεβρουαρίου 2008

ΑΝΤΙΤΙΜΟ

Μόνο το φίδι ξέρει τι θα πει
ν' αλλάζεις το πετσί σου,
γι' αυτό του περισσεύει το φαρμάκι.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Νοσταλγία

Αυτό ’ναι η νοσταλγία: να κατοικείς στο κύµα
και να µην έχεις πατρίδα µες στον χρόνο.
Κ’ οι επιθυµίες αυτό ’ναι: σιγαλή συνοµιλία
της αιωνιότητας µε καθηµερνές ώρες.

Κ’ η ζωή ’ναι αυτό: ώσπου από ένα χτες
να βγει η µοναχικώτερη απ’ τις ώρες ώρα,
που, διαφορετικά απ’ τις άλλες αδελφές της
γελώντας, µπροστά στο αιώνιο µόνο θα σωπάσει.

Μετάφραση: Άρης Δικταίος