08 Δεκεμβρίου 2008

Τάκης Σινόπουλος 7/10/1974

(Ποίημα Νο. ΧVI Από το Δοκίμιο ΄73 ΄74)


H Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια μέσα στην Ελλάδα ακολουθώντας το χυμένο αίμα το σπαταλημένο.

Αίμα σταλαματιές κυλάνε στάζουν κάτω στον Άδη.

Πέφτουν απάνω στους νεκρούς οι σκοτωμένοι αλλάζουν θέση δεν ξυπνάνε.

Μόνο το χέρι τους υψώνεται και δείχνει τη μεριά που περπατάνε οι δολοφόνοι.

Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια ανάμεσα στους δολοφόνους.

01 Δεκεμβρίου 2008

2

Αγαπώ τα αργοπορημένα εκείνα βράδια του καλοκαιριού, την ησυχία της Κάτω Πόλης, και κυρίως την ησυχία που η αντίθεση κάνει ακόμη εντονότερη στα μέρη που το πρωί σφύζουν από κίνηση και δραστηριότητα...

...Γυρνώ στους δρόμους, μέχρις ότου πέσει η νύχτα, με μια αίσθηση ζωής που μοιάζει σε αυτούς τους δρόμους. Τη μέρα είναι γεμάτοι με μια οχλοβοή που δεν σημαίνει τίποτα, τη νύχτα είναι γεμάτοι από μία απουσία οχλοβοής που επίσης δεν σημαίνει τίποτα. Εγώ, την μέρα, είμαι ένα τίποτα και τη νύχτα είμαι εγώ. Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μένα και τους δρόμους του λιμανιού, εκτός από το ότι αυτοί είναι δρόμοι κι εγώ ψυχή, διαφορά που μπορεί να μην έχει κανένα νόημα μπροστά σ'αυτό που είναι η ουσία των πραγμάτων. Υπάρχει ένα πεπρωμένο κοινό -καθότι αφηρημένο- για τους ανθρώπους και για τα πράγματα, ενας προορισμός εξίσου αδιάφορος στην άλγεβρα του μυστηρίου.
Αλλά υπάρχουν και άλλα πράγματα ...Σ'αυτές τις αργές και κενές ώρες, ανεβαίνει μέσα μου, από την ψυχή στον νου μου, μια θλίψη όλοκληρου του είναι, η πίκρα που όλα είναι, ταυτοχρόνως, μία αίσθηση δική μου κι ένα πράγμα εξωτερικό, στο οποίο δεν έχω την εξουσία να επέμβω και το αλλάξω.
[....]
Περνούν ζευγάρια μελλοντικά, περνούν μοδιστρούλες δυο δυο, περνουν νεαροί που κυνηγούν την υδονή, καπνίζουν στην αιώνια βόλτα τους οι συνταξιούχοι των πάντων, βγαίνουν που και που στην πόρτα τους αυτοί οι ακίνητοι τυχοδιώκτες που λέγονται μαγαζάτορες.... Καμιά φορά εμφανίζεται και κάποιος φυσιολογικός . Τα αμάξια τούτη την ώρα, δεν είναι πολλά. Στην καρδιά μου βασιλεύει μια ειρήνη αγωνιώδης, κι η ηρεμία μου είναι όλη παραίτηση.
Περνούνε όλα, και τίποτε από αυτά δεν μου λέει τίποτα(...) ήχοι αγνώστων φωνών, συλλογική σαλάτα της ζωής.
Η κούραση όλων όλων των προσδοκιών και όλων όσα αυτές περιέχουν, η απώλεια των προσδοκιών, το άχρηστο της ύπαρξης τους, η εκ των προτέρων κούραση που πρέπει να τις έχεις για να τις χάσεις ύστερα, η πληγή που σου αφήνουν, η ντροπή του νου που τις είχες γνωρίζοντας το τέλος τους.
Η συνείδηση της μη συνείδησης της ζωής είναι ο αρχαιότερος φόρος της διάνοιας....


Φερνάντο Πεσσόα "Το βιβλίο της ανησυχίας"

26 Νοεμβρίου 2008

Μάρω Βαμβουνάκη - Η μοναξιά είναι από χώμα

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη, 'Η μοναξιά είναι από χώμα'. Πρόκειται για δεκαοκτώ ανεπίδοτες ερωτικές επιστολές ενός άντρα προς τη γυναίκα που χώρισε και πλέον ζει αυτοεξόριστος σε ένα νησί.
Ευχαριστώ πολύ τη φίλη που μου σύστησε το βιβλίο, νομίζω πως αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε...



"Είμαι από άμμο, στο είπα.
Είμαι ένα κουτί σαν εκείνα τα παλιά κουτιά - δώρα που το πιο μεγάλο κουτί έκρυβε ένα μικρότερο και πιο μέσα άλλο κι άλλο. Το τελευταίο κουτάκι τι περιέχει; Αν περιέχει και κάτι... Λες η πορεία της ζωής μας να είναι μια παρέλαση άδειων κουτιών μονάχα; Σκέψου! Είναι κι αστείο τελικά, μια φοβερή φάρσα που να μάθουμε να μην παίρνουμε σοβαρά τον ευατό μας. Θυμάσαι που συζητούσαμε πως κάποιος σοφός θα επινόησε εκείνες τις ξύλινες ρώσσικες κούκλες που η μια μπαίνει μέσα στην άλλη;
Σε μένα δυστυχώς ο αριθμός είναι αναρίθμητος. Αν αδειάσω και απλωθώ σε όσες κούκλες περιέχωθα πλημμυρίσω το σύμπαν.
Τι να σου πω λοιπόν και τι να σου υποσχεθώ κι εξ' ονόματος τίνος να σου μιλήσω; Κατάλαβέ με, συμπόνα με."

24 Νοεμβρίου 2008

http://despair.com/blogging.html

11 Νοεμβρίου 2008

Ἐπικίνδυνη Μοναξιά

Ὅταν τὶς νύχτες τριγυρνῶ στὴ μοναξιά μου,
ψάχνω μέσ᾿ σὲ χιλιάδες πρόσωπα
νὰ βρῶἐκεῖνο τὸ τρεμούλιασμα
στὴν ἄκρη τοῦ ματιοῦ σου

Αν ἔστω κι ἕνας μόνο ἀπηχοῦσε
κάτι ἀπ᾿ τὴ δική σου ὀμορφιά,
θὰ τοῦ ῾λεγα: -«Λοιπόν, τί περιμένεις;
μὲ τὰ καρφιὰ τῶν παπουτσιῶν σου κάρφωσέ με»

καὶ δὲ θὰ καρτεροῦσα πιὰ γλυκὸ φιλὶ
οὔτε μία τρυφερὴ περίπτυξη

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε τὸ 1931 στὴ Θεσσαλονίκη ὅπου καὶ ζεῖ. Σπουδὲς καὶ πτυχίο κλασικῆς φιλολογίας (Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης). Πρώτη ἐμφάνιση τὸ 1950, μὲ τὴν ποιητικὴ συλλογὴ «Ἐποχὴ τῶν Ἰσχνῶν Ἀγελάδων». Ἱδρυτὴς & διευθυντὴς τοῦ λογοτεχνικοῦ & καλλιτεχνικοῦ περιοδικοῦ «ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ» (1958-1983), τῶν «Ἐκδόσεων Διαγωνίου» (1957-1998), τῆς Μικρῆς Πινακοθήκης «Διαγώνιος» (1974-1995. Ἐξέδωσε πολλὰ λογοτεχνικὰ καὶ φιλολογικὰ ἔργα. Βιβλία του μεταφράστηκαν στ᾿ ἀγγλικά, γαλλικά, σουηδικὰ καὶ δανέζικα.
Ἔγραψε τὶς ποιητικὲς συλλογές: «Ἐποχὴ Τῶν Ἰσχνῶν Ἀγελάδων», «Ξένα Γόνατα», «Ἀνυπεράσπιστος Καημός», «Ὁ Ἀλλήθωρος», «Τὸ Κορμὶ & Τὸ Σαράκι», «Νεκρὴ Πιάτσα», «Τὸ Αἰώνιο Παράπονο» & «Ἡ Πιὸ Βαθιὰ Πληγή».

02 Νοεμβρίου 2008

Γιώργος Βλάχος

Τα τρία αυτά ποίηματα μας τα έστειλε ο φίλος Γιώργος Βλάχος και είναι από την ποιητική σου συλλογή "Δεν έχω visa για την ελευθερία", ΑΘΗΝΑ 2005. Ευχαριστούμε πολύ τον Γιώργο και ελπίζουμε να μοιραστεί μαζί μας και πιο πρόσφατα ποίηματα. Θα χαρούμε πολύ.

α'

Εξόριστος είμαι σχοινοβάτης
στου πλανήτη ανέραστο λόφο
μέγας τραγουδιστής.
Μ'έναν στίχο ανάθεμα
το λουκέτο σπάω της ιστορίας.
Ο νόμος είναι συρματόπλεγμα,
κρατητήριο,στρατόπεδο,
σπίτι-κελί,νύκτα πουτάνας,
χάραμα μελλοθάνατου,
άφραγκου μύστη θεωρία,
χαπακωμένος τράγος,
εκκλησία μαστούρα.

Εγώ ο εραστής της απόλυτης μέρας
δεν έχω visa για την ελευθερία.


β'

Τ'απόστημα θα σπάσω
της σοδειά σας.
Την άδεια σας κουλτούρα
κατουράω.
Σ'εφετεία στέλνω τους εφέτες
και τις επωμίδες στήνω
στ'απόσπασμα.


γ'

'Οταν κάποτε αποδημήσω εις Κύριον
το τριαντάφυλλο-γη θα τραγουδάει
τη χαμένη του Διεθνή
Εκατομμύρια Άγιοι εμιγκρέδες θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Εκατομμύρια δάκρυα-στίχοι θα τραγουδάνε
τη χαμένη τους Διεθνή.
Κι ο ποιητής με τη γλώσσα-Σειρήνα θα καλεί
εκατομμύρια Άγιες πόρνες να ραίνουν το
σώμα-ποίημα με ανθόστιχους
για τη χαμένη τους Διεθνή.

27 Οκτωβρίου 2008

Χίλιες και μία νύχτες (Alf lailah wa lailah)

Θα σας πω τώρα το τραγούδι της πεταλούδας:
- είμαι η ερωμένη
που την καίει πάντα ο πολυαγαπημένος της, το φως!
Να καίομαι από λαχτάρα,
αυτός είναι ο εφήμερος κλήρος μου!
Η τύχη που με περιμένει
αυξάνει τον πόθο μου να σμίξω με το φως μου!
Και το κερί μου λέει:
- μη με καταριέσαι γιατί τα ίδια βάσανα τραβώ!
Η φωτιά μ' αγαπάει και την αγαπώ μα με λυώνει!
Να φωτίζω,
να καίω,
να χύνω δάκρυα,
αυτή είναι η μοίρα μου!
- Ε σεις! μας είπε το φως που καίει,
τί παραπονιέστε αφού ζήσατε τη στιγμή που σμίγει!
Ευτυχισμένοι όσοι πίνουν όταν εγώ κερνώ!
Ευτυχισμένη κι η ζωή εκείνου που έλυωσε από την αθάνατη φλόγα μου
κι έσβησε πιστός στην αγάπη!"


Απόσπασμα από το παραμύθι "Η κοπέλα Τόχφα, Η Σουλτάνα των Πουλιών"
από τις "Χίλιες και μία νύχτες"


08 Οκτωβρίου 2008

Ερωτικές Επιστολές

Louise ColetteΠριν από κάμποσο καιρό, έπεσε στα χέρια μου, ένα βιβλίο με τον κάπως παράξενο τίτλο «Ερωτικές Επιστολές». Ήταν ένα από αυτά τα βιβλία, κακοτυπωμένα τις περισσότερες φορές, που συσκευάζονται μαζί με το καθημερινό φύλο της εφημερίδας και σκοπό έχουν είτε να ευχαριστήσουν τους τακτικούς αναγνώστες της εφημερίδας, είτε να τσιμπήσουν περιστασιακούς αναγνώστες. Τέλος πάντων. Αυτά είναι τα τερτίπια μιας τέχνης ή επιστήμης αν προτιμάτε, που στην ελληνική γλώσσα λέγετε μάρκετινγκ.
Παρασυρμένος και γω στο γενικό κλίμα της εποχής, δεν άντεξα τον πειρασμό και αγόρασα το φύλλο της εφημερίδας για να αποκτήσω το βιβλίο. Το βιβλίο αυτό λοιπόν είναι μια μικρή συλλογή ερωτικών επιστολών που έχουν γράψει ξακουστοί άνθρωποι, στις μέλλουσες συζύγους, στις νόμιμες ή παράνομες ερωμένες τους, ή ακόμα επιστολές που στάλθηκαν διατηρώντας και θρέφοντας έναν πλατωνικό έρωτα, ο οποίος ήταν πολύ της μόδας κάποτε. Ανάμεσα λοιπόν στους επισήμους, των οποίων τις ερωτικές επιστολές διάβασα, πέρασαν ονόματα όπως του Βίκτορος Ουγκώ, (απ’ τον οποίο ανθολογούνται επιστολές προς δύο διαφορετικές ερωμένες, υποθέτω πως αν η μία διάβαζε τις επιστολές της άλλης ο Βίκτορ μας θα είχε τεράστια προβλήματα…). Ανάμεσα σε άλλους παρέλασαν επίσης μπρος στα μάτια μου ο Βολταίρος, ο Μπαλζάκ, ο Προύστ, που θαυμάζει έναν νεαρό άντρα, ο Μαρκίσιος ντε Σαντ που γράφει από την φυλακή στην γυναίκα του, ο Βερλέν και ο Ρεμπώ, που ανταλλάσουν επιστολές πάθους με εξάρσεις υστερίας που δύσκολα θα μπορούσες να τις αποδόσεις σε μεγάλους ποιητές, καθώς και ο Χένρι Μίλλερ που αλληλογραφεί με την Αναΐς Νιν, που αν και παντρεμένη με κάποιον μεγαλοτραπεζίτη δεν μπορεί να αποφύγει το πάθος της για τον Μίλλερ.
Μετά από αυτόν τον μικρό πρόλογο, θα αντιγράψω μερικές επιστολές του Γκουστάβ Φλομπέρ προς την Λουιζ Κολέτ. Διαλέγω να σας δώσω αυτές τις επιστολές, γιατί είναι οι μοναδικές, από αυτές που ανθολογούνται φυσικά, οι οποίες αποπνέουν έναν ακράτητο αισθησιασμό, μια σεξουαλική ορμή που θέλοντας να εκφραστεί, δυσανασχετεί μες την φυλακή των λέξεων, μην έχοντας όμως άλλη διέξοδο, ξεχύνεται ανάμεσα στις γραμμές των επιστολών προσπαθώντας, εις μάτην, να καταλαγιάσει την γενετήσια ορμή του γράφοντος.
Ας πάρουμε θέση λοιπόν, πίσω από την κλειδαρότρυπα του γραφείου του κυρίου Φλομπέρ και ας τον ακούσουμε να σιγομουρμουρίζει τις λέξεις που ταραγμένος προσπαθεί να χωρέσει μέσα σ’ αυτά τα γράμματα:

Ιούλιος 1846

Gustav FlaubertΕίμαι δεμένος στο σώμα σου σαν άγριο σκυλί σε πάσσαλο και αλυχτάω, όχι γιατί θέλω να λευτερωθώ και να το σκάσω, αλλά επειδή δεν σε φέρνουνε σε μένα μια ώρα αρχύτερα να κόψω με τα δόντια μου τις σάρκες σου, αυτές που ντύνεσαι για να είσαι «όπως πρέπει» μπρος στους τρίτους. Το πάθος μου για σένα συγκρίνεται μονάχα με ένα μάτσο απρέπειες μη εξημερωμένου ζώου. Θέλω να σε απολαύσω αργά. Θα μένω λοιπόν κάμποσο νηστικός. Θα αφήνω την πείνα μου να ξαναμεγαλώνει σαν κλαδεμένο κλαρί, για να σε ευχαριστηθώ πάλι από την αρχή. Δεν θα σε λυπάμαι που θα κείτεσαι κι εσύ αιχμαλωτισμένη. Θα σε ποδοπατάω. Κανείς δεν λυπάται κάτι το θεϊκό. Κανείς δεν δείχνει ευσπλαχνία για το αναίτια υπέροχο. Θα τα υποστείς όλα μέχρι να γιατρευτεί η λύσσα του έρωτά μου.

15 Αυγούστου 1846

Θα σε σκεπάσω με έρωτα την επόμενη φορά που θα ιδωθούμε. Τα χάδια θα έχουν έκταση. Θα σε μπουκώσω με όλες τις χαρές της σάρκας μέχρι να λιγοθυμήσεις, να πέσεις να πεθάνεις. Θέλω μαζί μου να τα χάσεις ολότελα και να ομολογήσεις κρυφά στον εαυτό σου ότι ποτέ δεν είχες τολμήσει να ονειρευτείς τέτοιο παραλήρημα…

Όταν γεράσεις, θέλω να νοσταλγείς αυτές τις λίγες ώρες, θέλω να ανατριχιάζεις ολόκληρη από την παλιά χαρά όταν στον νου σου θα τη φέρνεις.

Γενάρης 1854

Δεν θα με κουράσουν ποτέ οι συναντήσεις μας. Μπορεί ο άνθρωπος να χορτάσει το νερό; Μπορεί το χορτάρι να βαρεθεί τον ήλιο; Μπορεί η κορφή ου ψηλού βουνού να θελήσει να τινάξει από πάνω της το παγωμένο χιόνι; Εσύ αγάπη μου, είσαι απ’ τις ανάγκες η πιο ζωτική. Δεν έχεις τίποτα απ’ τις άλλες – όλες μαζί – να ζηλέψεις.

Θα πέσω οριζόντια με τα χέρια παραδομένα, ανήμπορα, θα ανοίξω το στόμα διάπλατα, θα κρατήσω τα βλέφαρα ορθάνοιχτα, θα εκθέσω την καρδιά μου άφοβα, να μου δοθείς με όποιο τρόπο σταθεί δυνατό. Σαν ήλιος, σα φως, σαν αέρας, σα νερό, σα ζωή, σα θάνατος, σαν αγάπη. Είμαι αχόρταγος άνθρωπος και θα σε πείσω γι’ αυτό. Είμαι πειναλέος άνθρωπος και πείσε με γι’ αυτό. Λουίζ, σε χρειάζομαι. Επισκέψου με «πανταχόθεν…».

01 Οκτωβρίου 2008

Και τότε

Ο ήλιος ανέτειλλε κοχλάζων πάνω από τη μικρή πόλη.

Μυρμήγκια ανεβοκατέβαιναν από νωρίς τα μεσάνυχτα
προς αναζήτηση τροφής, χρήματος κι ευκαιριών.

Άγνωστος διέσχισε βιαστικά το απέναντι πεζοδρόμιο.


Και τότε,
μέσα στην κάψα του στριφνού πρωινού,
του κάτασπρου,
όχημα παγωμένο δυο μέτρα από μένα
εξερράγη


----χ.ζ.

23 Σεπτεμβρίου 2008

Arseni Tarkovski

Τόσο μακρινή είναι η μέρα που γεννήθηκα,

Που καθώς κείτομαι στου ποταμού τον πάτο,

Ακούω κάθε τόσο

Το κρύο κι ολοκάθαρο νερό

Που από πάνω μου κυλά.

Κι αν τραγουδήσουμε κάποιο σκοπό

Που αρχίζει με χορτάρι, το στόμα μας γεμίζει χώμα

Κι έτσι απομένουμε με χείλια σφαλιστά.


Τόσο μακρινή είναι η μέρα που γεννήθηκα,

Που δεν μπορώ πια να μιλήσω.

Μια πόλη ονειρεύτηκα

Σε όχθη από πέτρα.

Κι εγώ κείτομαι στου ποταμού τον πάτο

Και βλέπω μέσ’ απ’ το νερό

Φως μακρινό, μεγάλα σπίτια

Του άστρου πράσινες ακτίνες.


Τόσο μακρινή είναι η μέρα που γεννήθηκα,

Που αν κάποτε φανείς μπροστά μου

Κι αγγίξεις με το χέρι σου τα μάτια,

Θα ‘ναι ένα ψέμα,

Κι εγώ δεν θα μπορώ να σε κρατήσω,

Κι αν φύγεις

Δεν θα σ’ ακολουθήσω σαν τυφλός

Κι αυτό θα ‘ναι ένα ψέμα.

22 Σεπτεμβρίου 2008

Νίκος Σφαμένος

Η φθινοπορινή ανταπόκριση του φίλου Νίκου Σφαμένου από την Μυτηλήνη.

Περιμένουμε την νέα σου συλλογή, Νίκο!!! ανυπομονούμε :D


το γράψιμο ερχόταν πάντα από
μόνο του
περπατώντας σʼ ένα βρώμικο στενό
κοιτώντας τʼ αστέρια μια βουβή νύχτα
στα κορίτσια που μας χαμογελούσαν
αυτό που έμενε ήταν να γεμίσει λέξεις ένα χαρτί
δεν είχαμε τίποτα κι αυτά που ζητούσαν οι άλλοι
μας φαινόταν περιττά
μόνο ένα ποίημα περίμενε
ένα άγιο ιερό ποίημα γραμμένο πάνω
στους λερούς τοίχους
γεννιόταν


η σύγχρονη ποίηση μας φαινόταν ανούσια , βαρετή
χωρίς σπίθα
κι εμείς περιμέναμε
περιμέναμε κάτι μαγικό
που θα ερχόταν ξαφνικά ένα κρύο βράδυ
το ποτό μας συνόδευε πάντα
είμασταν ευτυχισμένοι καθώς παραπατούσαμε
άλλο ένα ποίημα
άλλη μια υπέροχη νεκρή νύχτα :
τι υπέροχο να τραγουδάς μόνος
στους έρημους νυχτερινούς δρόμους

16 Σεπτεμβρίου 2008

Επίκαιρα στην Πάτρα

Άννα ΚατσιγιάννηΣε αυτή τη στήλη θα σας ενημερώνουμε για όλες τις λογοτεχνικές εκδηλώσεις που θα πέφτουν στην αντίληψή μας.

Θα αρχίσουμε με δυο εκδηλώσεις που θα λάβουν χώρα στο Βιβλιοπωλείο Πολύεδρο, στο κέντρο της Πάτρας Κανακάρη 147. Στα πλαίσια λοιπόν των εκδηλώσεων με τίτλο


«Τα Σάββατα της ποίησης»

την Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου στις 9 μ.μ.
θα πραγματοποιηθεί ομιλία της Άννας Κατσιγιάννη, επίκουρης καθηγήτριας συγκριτικής φιλολογίας στο τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό με θέμα:

"Οι πεζοί δρόμοι της ποίησης ή η ποίηση έξω από τον στίχο"


Και το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου στη 1 το μεσημέρι
Αριστέα Παπαλεξάνδρου

θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση της ποιήτριας Αριστέας Παπαλεξάνδρου από τη Χριστίνα Αργυροπούλου, φιλόλογο-επίτιμη σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.



Και οι δυο εκδηλώσεις γίνονται με τη συνεργασία του Συνδέσμου Φιλολόγων Πάτρας, την υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και της ΔΕΠΑΠ.

05 Σεπτεμβρίου 2008

Just Like a Woman

Ένα τραγούδι του Μπομπ Ντύλαν... Αφιερωμένο σε αυτούς που το καταλαβαίνουν!!!

Μπρούμε να ανοίξουμε και μια συζήτηση... πάνω σε αυτό το τραγούδι!!! το τραβάει...:D


04 Σεπτεμβρίου 2008

23 Αυγούστου 2008

Γκούντερ Γκράς

Πτυσσόμενα καθίσματα


Τί θλιβερές που είναι αυτές οι αλλαγές;
Οι άνθρωποι ξεβιδώνουν από τις πόρτες τους τίς ταμπελίτσες
με το όνομά τους,
παίρνουν τον τέντζερη με το λάχανο
και το ξαναζεσταίνουν σε άλλον τόπο.

Μά τί έπιπλο είναι αυτό
πού διαφημίζει την αναχώρηση;
Οι άνθρωποι σηκώνουν τα πτυσσόμενα καθίσματα τους
και μεταναστεύουν.

Πλοία φορτωμένα μέ νοσταλγία και επίμονη επιθυμία για εμετό
μεταφέρουν παντεταρισμένα καθίσματα
και τους απαντετάριστους ιδιοκτήτες τους
εδώ και εκεί.

Τώρα και στις δυό μεριές του μεγάλου ωκεανού
υπάρχουν πτυσσόμενα καθίσματα·̇
τί θλιβερές που είναι αυτές οι αλλαγές.


(Μετάφραση: Ηλίας Κυζηράκος)

22 Αυγούστου 2008

Ιαπωνικά Χαικού

Στον καθρέφτη του νερού
Δυσπιστείς
Την ίδια σου την όψη.

(Σενρύου)


Χρόνο το χρόνο
η μάσκα του πιθήκου
φανερώνει τον πίθηκο.

(Ματσούο Μπασό)


Σου παραδόθηκα
(εσύ θα μπορούσες;)
όπως οι ρυτίδες του νερού
παραδίνονται
στον ήρεμο άνεμο.

(Ονο-Νο Κομάτσι)


Αποκοιμήθηκα
Ξύπνησα και είχε
περάσει η άνοιξη.

(Γιόσα Μπουσόν)


Ποτέ μην ξεχνάς
Περπατάμε στην κόλαση
χαζεύοντας λουλούδια.


Μπορεί αυτός ο κόσμος
να είναι ένα λάθος
αλλά οι κερασιές ανθίζουν .

(Κομπαγιάσι Ίσσα)

17 Αυγούστου 2008

Θέρος στο Παλαιό Χωριό

Εφέτο
Δεν πήγα πουθενά

Δε βγαίνω πολύ
Δεν πίνω πολύ
Δεν καπνίζω πολύ
Δεν κάνω σεξ εν Ροκ εν Ρολ πολύ
Δε δουλεύω πολύ

Όμως
Έχω γαμηθεί
Στα σύκα

05 Αυγούστου 2008

Νίκος Σφαμένος

Άτιτλο

θα με δεις
στους τοίχους της πλήξης
στα φανάρια που δεν άναψαν ποτέ
είμαι εδώ
με σκυφτή πλάτη
βρώμικη ανάσα
να μετράω μέρες που φεύγουν
σ’ άδεια λιμάνια

ο τρόμος πλησιάζει αργά
σέρνεται σαν γάτα
τη ξέρω αυτή τη μυρωδιά
τη ξέρω
νύχτες τώρα

δεν άντεξα ποτέ τους ποιητές
τα πλήθη με τρομάζουν
οι έρωτες δε μου φέρθηκαν καλά
οι θεοί δεν ήταν ευγενικοί

κοιτάζω απ το παράθυρο τα φώτα της πόλης:
άλλο ένα ποίημα πεταμένο στο πάτωμα

04 Αυγούστου 2008

Ωδή Εις Ρούλιαν

Ο Δ. Ρούλιας, γνωστός τοις πάσι και ως Castorp, Κάστωρπ, Κάστωρ και λοιπά, είναι γνωστός για την πολισχιδή του δραστηριοποίηση στον ευρύτερο τομέα των γραμμάτων και των Τεχνών, παλαιότερα στην Πάτρα, αυτό τον καιρό στην ιδιαιτέρα του πατρίδα, την Πρέβεζα. Στην Πρέβεζα δραστηριοποιείται επίσης και σε διάφορες άλλες εργασίες για βιοπορισμό (εκτυπώσεις, μεταφορές κ.ά.) όπως σε παλαιότερό του σχόλιο ο ίδιος μας πληροφορεί. Είναι επίσης λάτρης της μουσικής και της ποίησης, κατά προτίμηση δε, της ξένης, την οποίαν και μεταφράζει μανιωδώς.
Κάπου έχω αναφέρει πως ο Ρούλιας με αξιοθρήνητο θάρρος και αυταπάρνηση με έσωσε από βέβαιο θάνατο στο γεμάτο νάρκες και μονιμάδες πυρακτωμένο πεδίο του Έβρου. Θέλοντας να εκφράσω λοιπόν την ευγνωμοσύνη μου στο πρόσωπό του εμπνεύστηκα το κάτωθεν ποίημα το οποίο συνέγραψα έχοντας κατά νου τις Ωδές του Ανδρέα Κάλβου, στις οποίες υμνούνται υψηλά ιδανικά και ιδέες, όπως αυτές του θάρρους, της ελευθερίας κλπ., πιστεύοντας πως η μορφή αυτή ταιριάζει με τη μεγαλειώδη προσωπικότητα του Κάστωρος.
Ιδού λοιπόν:


Εις Ρούλιαν

α΄
Όθεν έσβησε ο Κώστας*
στέκει ολόρθος ο Ρούλιας
ακμάζων

β΄
Συνετά αναζητεί
ήθη μεγαλουπόλεως
εις επαρχίαν

γ΄
Σε γιορτές, πανηγύρεις
πανταχού ο φωστήρ
είναι χωμένος

δ΄
Μέσα εις Τυπογραφείον
τιμολόγια κόπτει:
εργασίας δεσμά.

ε΄
Εις Πρεβέζης την ντάλαν
μεταφορές αλιεύει
-θείο το τρίκυκλον-

ς΄
Κάμνει δύω εργασίας
μα γλεντά και με κόρες
ο τυχοδιώκτης

ζ΄
Σε ξαπλώστρες ο Κάστωρ
μετά τόμων ποιήσεως
ολιγαρκείται

η΄
Αλλογλώσσους τους στίχους
άνευ χρονοτριβής
δια να μας μεταφράσει

θ΄
Ζουμεράς κορασίδας
δια της Τέχνης ω φίλε
άδραξον όλας

ι΄
Της Ποιήσεως χάρη
τα αείδροσα στήθη
εις κλίνην ρίπτε.


(*ενν. Καρυωτάκης)


Σίγουρα μπορεί κανείς να γράψει λαμπρότερα ποιήματα όταν πρόκειται για προσωπικότητες τέτοιου βεληνεκούς. Όμως κάνω μια ταπεινή αρχή και καλώ αξιοτέρους αοιδούς να κτυπήσουν την λύραν των...

25 Ιουλίου 2008

Το σώμα και η ποίηση

Antonin ArtaudΣήμερα θα αρχίσουμε με τον Αρτώ. Ο Αντονέν Αρτώ γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου του 1896 στη Μασσαλία και πέθανε στις 4 Μαρτίου του1948 στο Παρίσι. Από μικρός ταλαιπωρήθηκε από νευρασθένειες, νοσηλεύτηκε πολλές φορές σε άσυλα και υπέστη όλες τις τότε θεραπείες των ψυχιάτρων για να ξεπεράσει τις εμμονές του. Χαρακτηριστικά των απάνθρωπων θεραπειών που χρησιμοποιήθηκαν πάνω του είναι τα 51 ηλεκτροσόκ που δέχτηκε στην διάρκεια ενός έτους, το σπασμένο πλευρό του κατάλοιπο μιας θεραπείας ή ακόμα και το κώμα στο οποίο έπεσε κατά την διάρκεια κάποιας άλλης τακτικής θεραπείας. «Γεννήθηκα με ένα κορμί βασανισμένο, παραποιημένο όπως το τεράστιο βουνό…», θα πει κάπου ο Αρτώ.

Ο Αρτώ συνδέεται με τα μέλη των σουρεαλιστών, μετέχει για λίγο στο κίνημά τους, από το οποίο αποπέμπετε όμως γρήγορα λόγω των αξεπέραστων διαφωνιών που δημιουργήθηκαν μεταξύ τους. Ο Αρτώ είναι ο εμπνευστής του θεάτρου της σκληρότητας, ενός θεάτρου τελετουργικού, που βασίζετε πιο πολύ στην σωματική έκφραση των ηθοποιών, στην μουσική, στον χορό παρά στον θεατρικό λόγο. Ένα θέατρο που έρχεται σε αντίθεση με την λογοκρατούμενη θεατρική παράδοση της δύσης και που σκοπός του είναι να πλησιάσει όσο μπορεί την αρχέγονη μορφή των τελετουργικών δρώμενων. Ο Αρτώ εμπνεύστηκε το θέατρο της σκληρότητας μετά από μια ακρόαση ενός θιάσου από το Μπαλί, στα πλαίσια της παγκόσμιας έκθεσης στο Παρίσι το 1931. Στα κείμενά του, για το θέατρο της σκληρότητας ο Αρτώ υμνεί το αρχέγονο θέατρο και οραματίζεται ένα θέατρο απογυμνωμένο, που θα βασίζεται στην απόλυτη χειρονομία, στο οποίο ο ηθοποιός θα είναι ένα ιερογλυφικό σύμβολο που θα μεταβάλλεται συνεχώς.

Ο Αρτώ λέει κάπου:

"... θ' αφιερωθώ αποκλειστικά πια
στο θέατρο
έτσι όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι
ένα θέατρο που σε κάθε παράσταση θα
δίνει ένα κέρδος
σωματικό
τόσο σ' αυτόν που παίζει ένα ρόλο
όσο και σ' αυτόν που βλέπει να παίζεται ένας ρόλος
εξάλλου στο θέατρο δεν παίζεις,
δρας.
Στην πραγματικότητα το θέατρο είναι η γέννηση της δημιουργίας
Αυτό θα γίνει."

Και κάπου αλλού:

"Στο σημείο της κατάπτωσης που έχει φτάσει η ευαισθησία μας, είναι σίγουρο πως, πάνω απ' όλα, έχουμε ανάγκη από ένα θέατρο που να μας ξεκουνήσει νεύρα και καρδιά."

Και τώρα ερχόμαστε στον Γκουρτζίεφ και τις δικές του ανακαλύψεις για την σωματική έκφραση. G.I. Gurdjieff
Κατ’ αρχάς ας πούμε λίγα στοιχεία για το βιντεάκι που υπάρχει παρακάτω: είναι ένα απόσπασμα από το φιλμ του Peter Brook, “Meetings with remarkable men” του 1979, βασισμένο πάνω στο ομώνυμο βιβλίο του ελληνοαρμένιου G.I. Gourdjief, ενός ανθρώπου που ανακάλυψε ότι ο πατέρας του τραγουδούσε το έπος του Γκιγκλαμές, χρόνια πριν από την αποκρυπτογράφηση των πινακίδων με τη σφηνοειδή γραφή, και που γύριζε την Ανατολή για να συναντήσει ανθρώπους, που θα μπορούσαν να του αποκαλύψουν τις αλήθειες εκείνες, που δεν μπορούν να γραφτούν στα βιβλία παρά μόνο να μεταδοθούν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η ταινία βρίσκεται ολόκληρη στο youtube, και μπορεί ο καθένας να την δει με την ησυχία του σε δεκάλεπτα επεισόδια.

Στο απόσπασμα του παρακολουθούμε ο Γκουρτζίεφ, βρίσκεται σε ένα απομακρυσμένο μωαμεθανικό μοναστήρι, όπου βρέθηκε μπροστά σε μια αποκάλυψη. Στο μοναστήρι αυτό υπήρχε μια πανάρχαια μηχανή, η οποία φαίνεται στην αρχή του αποσπάσματος, με την οποία οι υποψήφιοι χορευτές μαθαίναν, το αλφάβητο του μυστικού χορού που διδασκότανε εκεί. Ήταν μια μορφής αλφάβητο το οποίο το γνώριζαν όλοι στο μοναστήρι και με το οποίο διάβαζαν στις κινήσεις των χορευτών πανάρχαιες μυστικές αλήθειες, μύθούς και παραδόσεις. Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν αυτούς τους ανθρώπους, να μεταφέρουν πάνω στο σώμα τους ιστορίες και γνώσεις κατά τρόπο ανάλογο με τον δικό μας που όταν θέλουμε να διασώσουμε κάτι το καταγράφουμε στο χαρτί και το τυπώνουμε στα βιβλία, ή απλώς το αποθηκεύουμε ηλεκτρονικά και το καταχωρούμε στο διαδίκτυο στη σύγχρονη κυβερνοεποχή μας. Έτσι οι άνθρωποι αυτοί εξασκούσανε εκτός από την νοητική τους μνήμη και μια άλλη: την κινητική τους μνήμη, που είναι άμεσα συνδεδεμένη με την σωματικότητα του ανθρώπου, κάτι που στην σύγχρονη εποχή συνεχώς το υποβαθμίζουμε και συνεχώς το απαξιώνουμε.



Προφανώς η αξία όλης αυτής σωματικής γραφής δεν έγκειται απλά και μόνο στον κώδικα που χρησιμοποιείται, γιατί αν ήταν έτσι τότε όλη η διαδικασία δεν είναι παρά μια άσκοπη εκκεντρικότητα, αφού σε τίποτα δεν διαφέρει, από τη γραφή και δεν είναι παρά ένας πολύπλοκος κώδικας επικοινωνίας. Ας αναλογιστούμε όμως τη διαφορά στην εκφραστικότητα που μας δίνει το δικό μας φωνητικό αλφάβητο σε σχέση με τα ιερογλυφικά των Κινέζων (όπως αναφέρει και ο Pound στο “ABC of reading” «τα κινέζικα δεν μπορεί παρά να είναι μια ποιητική γλώσσα»), δίνοντας το εξής παράδειγμα:

Το ιδεόγραμμα για τον ήλιο είναι: Ο ήλιος


Το δέντρο
για το δέντρο είναι:


Η Ανατολή
έτσι η ανατολή δεν είναι τίποτα άλλο από τον ήλιο που εγείρεται πίσω από το δέντρο, ή ακόμα καλύτερα ο ήλιος ανάμεσα στα κλαδιά του δέντρου:

Έτσι όταν η ζωγραφική απεικόνιση χρησιμοποιείται για να εκφράσει αντικείμενα ή ιδέες, μας δίνει πολύ μεγαλύτερη εκφραστικότητα και κατά συνέπεια μεγαλύτερη ποιητικότητα στην γραφή (δεν είναι τυχαίο ότι η τέχνη της καλλιγραφίας είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Κίνα και στην Ιαπωνία), από ότι τα σύμβολα που καταγράφουν ήχους (όπως π.χ. το αραβικό, το ελληνικό ή το ινδικό αλφάβητο). Από την άλλη ας φανταστούμε τις δυνατότητες έκφρασης που μας δίνει μια σωματική απεικόνιση πραγμάτων ή εννοιών. Αυτή η σωματική γραφή θα μπορούσε να πει κανείς ότι μπορεί να πλησιάσει την εκφραστικότητα της προφορικότητας. Είναι τόσο άμεση, προέρχεται εξ’ ολοκλήρου από το σώμα του ανθρώπου χωρίς κανέναν μεσολαβητή (γραφίδα, πινέλο, όργανα), όπως ακριβώς και ο λόγος. Είναι μια μορφή ποιητικής, χορευτικής, θα λέγαμε επικοινωνίας - αυτοί οι δύο όροι βρίσκονται αρκετά κοντά - που μπορεί να μας φαίνεται άγνωστη και παράξενη εν τούτοις θα μπορούσε να είναι πολύ εκφραστική και κατά συνέπεια θα μπορούσε να διευρύνει το πνεύμα του σύγχρονου ανθρώπου προς άλλες κατευθύνσεις, προφανώς όχι νέες, αλλά μάλλον λησμονημένες.

Έχουμε προσεγγίσει έτσι το θέμα του σώματος και της ποίησης από την μία πλευρά, την πλευρά της σωματικότητας και πώς αυτή θα μπορούσε να προσφέρει νέους εκφραστικούς τρόπους στην ποίηση. Έτσι μια μορφή σωματικοποιημένης ποίησης θα ήταν κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον και θα μπορούσε να οδηγήσει σε άλλους δρόμους την ποιητική δημιουργία, με παρεμφερείς τρόπους όπως οδήγησε προς άλλες διευθύνσεις, το σωματικό θέατρο. Μια ποίηση που θα μπορούσε να χορευτεί, να πραγματοποιηθεί, αλλά δεν θα μπορούσε να γραφτεί. Μια προφορική ποίηση χωρίς λόγια.

Μια στροφή με άλλα λόγια στο ασυνείδητο όχι πλέον της νόησης, αλλά στο ασυνείδητο του σώματος. Η εξερεύνηση των κιναισθητικών μνημών που διαθέτουν όλοι οι άνθρωποι, οι οποίες όμως είναι πολύ πιο ερμητικά κριμένες από τις άλλες, τις νοητικές, οι οποίες λίγο ή πολύ βρίσκουν διέξοδο στα όνειρα ή στην τρέλα. Οι σωματικές αυτές μνήμες μας κοιμούνται βαθιά.

Είναι κάτι που θα μπορούσαμε να το σκεφτούμε, μέσα στο χάος τις άυλης κυβερνοπραγματικότητας που μας επιβάλλεται σιγά σιγά. Κάτι διαφορετικό από την κυβερνο - ποίηση, την οπτική ποίηση και τα τόσα άλλα σύγχρονα ρεύματα που προσπαθούν να στηριχθούν σε τεχνολογικά μέσα, ξεχνώντας εντούτοις τόσο εύκολα αυτό που κατέχουμε. Το σώμα.

Αλλά θα μου πείτε μιλάς εσύ που δημοσιεύεις το άρθρο τούτο, με την πιο άυλη μορφή του στο διαδίκτυο; Τι να πω… θα σιωπήσω!

Μαίρη Αλεξοπούλου - Σαπφώ 301

Αυτό είναι το εξώφυλλο της καινούργιας συλλογής της Μαίρης Αλεξοπούλου.
Φρεσκοτυπωμένη, ζεστή ακόμα από το πιεστήριο, δεν έχει προλάβει ακόμα να φτάσει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Αυτό θα γίνει από βδομάδα... Σπεύστε λοιπόν, στα κεντρικά αθηναϊκά βιβλιοπωλεία, για τη Σαπφώ! Αν και νομίζω ότι και εμείς εδώ στην Πάτρα δεν θα δυσκολευτούμε και πολύ να τη βρούμε.
Εμείς όμως που έχουμε και τα κονέ, θα δημοσιεύσουμε εδώ ένα μικρό δείγμα της ποίησης της Μαίρης, για να μας ανοίξει την όρεξη, να μας εξάψει την φαντασία, και να κατευνάσει, κάπως, την ανυπομονησία μας!!!

Ιδού λοιπόν:

Ι

Οι καλοί με βαραίνουν με την καλοσύνη τους.
Στέκουν απέναντί μου
πράο παράδειγμα λαμπρό.
Αιωρούνται
ήσυχοι άγγελοι
μ΄όλες τις απαντήσεις.
Βούδες χρυσοί
δεν έχουν τίποτε
να αποδείξουν
οι καλοί.

Κι εγώ ανάπηρη
βγαίνω τις νύχτες πίνω γαμιέμαι ουρλιάζω είμαι.
Κουτσαίνω την κακία μου
μέσα στο σύμπαν τους
έκπτωτη
όχι στα μάτια τους (αυτοί ποτέ δεν κρίνουν).

Να πάρω μια χατζάρα να τελείωνουμε.

Άμεσες λύσεις.

Καθαρές,

Ή αυτοί ή εγώ.

ΙΙ

Μυτιλήνη, 21/11/2007
Ξενοδοχείο «Σαπφώ»
Δωμ. 301



Ναι ναι ναι. Το Αιγαίο.
Μου πιπιλάς το μυαλό
λες ξανά ξανά ξανά
περί ασημένιων ποιημάτων και τοίχων ασβεστωμένων
κοριτσιών με κοχύλια και βοστρύχους και νερατζιές που ανασαίνουν βαθιά
να δείξουν τη λαχτάρα να αγγίξουν τα κορίτσια

που πάει να πει
ότι γουστάρεις ΝΑΙ γουστάρεις πολύ, καυλώνεις δηλαδή, μ΄εκείνην τη
μικρή πράσινη θάλασσα
να την κοιτάς να κατεβαίνει δυο δυο τα σκαλιά με το καλάθι της και το σκυλί στο πλάι
να σηκώνεται σε κάθε βηματισμό ελάχιστα το ελάχιστο φόρεμά της.
Ναι. Τη γουστάρεις.
Και ναι. Το Αιγαίο.

Παρατάω
το βιβλίο σου στην άκρη του κρεβατιού.
Τεντώνομαι.
Κοιτάζω
το βαρύ κορμί μου.

Κάνει ζέστη σήμερα. Δεν την ξέρεις εσύ τη ζέστη αυτή.
Καινούριο φαινόμενο. Φαινόμενο θερμοκηπίου.
Πώς να στην περιγράψω; Πώς θα έγραφες εσύ περί αυτής;

Το κορμί μου είναι όμορφο.
Το ψιλαφούν τα χέρια μου.
Κι ας τρέχει ο ιδρώτας
όμορφο
είναι.
Κι ας μην είμαι πια
μικρή πράσινη θάλασσα
όμορφο
είναι.
Κι ας μένω στα τσιτωμένα Εξάρχεια
όμορφο
είναι.
Κι ας μην έχω πάει ποτέ στην ΑμοργόΜήλοΜυτιλήνη σε όλα του Αιγαίου που προτείνεις όμορφο
είναι
το κορμί μου
κι ας μην πρόλαβες να το δεις να το μυρίσεις να το γλείψεις να το βάλεις
σε ένα κάποιο ποίημά σου
έστω από εκείνα που έκρυβες στο συρτάρι
όμορφο
είναι.

Δίνω μία γερή κλωτσιά στο χοντρό
βιβλίο σου
κουτρουβαλιέται στα πλακάκια του δαπέδου
φτάνει ίσα με τη στοίβα τις σκονισμένες εφημερίδες.
Σηκώνομαι αργά. Φτιάχνω φραπέ γλυκό με γάλα. Ρουφάω
το κόκκινο καλαμάκι.
Χώνω το δάχτυλο στο όμορφο κορμί μου.

«Γαμώ το Αιγαίο σου, γαμώ.
Χάθηκε η ζωή μου.»


ΙΙΙ

Μετράω το δωμάτιο. 4x5.
Με τη μεζούρα της μάνας μου (ράφτρα ήτανε – η μάνα μου ήτανε ράφτρα).
Και το κρεβάτι. 1,6x2. Ίσα που.
Κουρτίνες πφ! βρωμάνε.
Η μάνα μου θα είχε βγάλει χλωρίνη. Και σαπούνι. Σπιτικό.

Θ’ ανέβω και θα τραγουδήσω

καθάριζε πατάτες
5 χρονών
τριβόμουν στην ποδιά της (δαντέλα κάτασπρη – χέρια σκληρά)

τσουβάλια πατάτες (παιδιά 8, άντρας 1, πεθερικά 2)
γλυκές πατάτες (χώμα βροχής, αέρας, άνοιξη)
τηγανιτές (λάδι, φωτιά, καμινάδα να μην τραβάει καλά γκούχου γκούχου)

στο πιο ψηλότερο βουνό

«Άνοιξε κανά παράθυρο, βρε αχαϊρευτο!»

ν΄ακούγεται στην ερημιά

έτρεμα μη χαλάσει
η φωτιά φου-φου
φύσαγα το φυσοκάλαμο
έσπρωχνα τη μασιά
5 χρονών
τραγούδαγε εκείνη
φου-φου
5 χρονών

ο πόνος μου με τη πενιά.

φου-φου-φου-φου

Η γειτόνισσα την μάζεψε.
Δίπλα στο άλογο τη θάψαμε (αγαπούσε).
Μαζί με τα ραφτικά (κλωστές βελόνες δαχτυλήθρες αγαπούσε).
φου
φου

Σήμερα 35. Χρονών.
Μετράω. Το δωμάτιο: 4x5.
Θα ‘ρθει.
Θα τη γαμήσω.
50 ευρώ. Πουτάνα!

ΤΟ ΠΙΟ ΨΗΛΟΤΕΡΟ ΒΟΥΝΟ

19 Ιουλίου 2008

Fernando Pessoa

Πάει καιρός που στο μάταιο κεφάλι μου γκριζάρουν
Τα μαλλιά της νιότης που έχασα.
Τα μάτια μου λάμπουν λιγότερο
Το στόμα μου για φιλιά δικαίωμα δεν έχει.
Αν μ' αγαπάς ακόμα, από αγάπη μη μ' αγαπάς.
Θα με προδώσεις μ' εμένα.

18 Ιουλίου 2008

Το παράθυρο - Ένα ποίημα του Ιωσήφ Ιωσηφίδη

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Ιωσήφ Ιωσηφίδης


Άπλωσε το χέρι κι άνοιξε το παράθυρο,

ίσως το δρασκελίσει μια αχτίδα,
τεθλασμένη, από αντανάκλαση,
ένα άστρο που υπόσχεται αλλαγή.

Άνοιξε το παράθυρο,

ίσως κοιτάξει μέσα ένας βιαστικός,
μια ωραία που τη ραίνει η βροχή,
μια χελιδόνα που ’χασε το μικρό της.

Άνοιξε το παράθυρο,

ίσως φανεί η μπάλα των παιδιών
η φωνούλα τους ίσως σκαρφαλώσει
ένα κλαρί που λυγίζει, ένα γατί.

Άνοιξε το παράθυρο,

κι ας εισβάλει κύμα σκόνης, χαλαζιού,
μια σκιά ή η σκιά της, δύο που ’γιναν μία,
ή έστω μια σκιά που σκιάζει μιαν άλλη.

Άνοιξε το παράθυρο,

ακόμα κι αν η πόλη αποκοιμήθηκε,
ακόμη κι αν η πόλη αποδήμησε,
ακόμη κι αν δε φαίνεται ποιο απ’ τα δυο.

Άπλωσε το χέρι κι άνοιξέ μας το παράθυρο.

Στη θέση του θα υπάρχει μια ζωγραφιά
κρεμασμένη, κι ας μας κοιτάζει αμίλητα.
Τουλάχιστον θα γεμίζει τον άδειο μας τοίχο.

Καρλοβιβάρι-Πράγα, Αύγουστος 2002

Ο αξιότιμος κ. Ιωσήφ Ιωσιφήδης, μας έστειλε αυτό το ποίημα που δημοσιεύουμε σήμερα στο Λογοτεχνικό Καφενείο. Το ποίημα αυτό παρουσιάστηκε στο φετινό συμπόσιο ποίησης και συμπεριλήφθηκε, στην "Ανθολογία Κυπρίων Ποιητών", που εκδόθηκε φέτος από τις εκδόσεις Ταξιδευτής. Το ποίημα αυτό έχει μεταφερθεί σε 14 γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες και η γλώσσα Tagalog, η πιο διαδεδομένη γλώσσα στις Φιλιππίνες. Θα παραθέσω εδώ την μετάφραση σ' αυτήν την γλώσσα, λόγω του ιδιόμορφου αλφαβήτου της.




Ο κ. Ιωσηφίδης, γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1948. Πήρε Πτυχίο στα Μαθηματικά το 1971, στα Οικονομικά το 1975, αναγορεύθηκε Αριστoβάθμιος Διδάκτωρ Στατιστικής Οικονομικών το 1978 και είναι Ιππότης του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ (Βατικανό).

Έχει μεταφράσει Νερούδα, Κινέζους ποιητές του μεσαίωνα και Ευρωπαίους Νομπελίστες. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί και ενταχθεί σε διεθνείς ανθολογίες. Βραβεύθηκε με Μετάλλιο από το International Library of Poetry το 2007.

Έχει εκδώσει τις εξής ποιητικές συλλογές:

«ΔΙΑΔΡΟΜΗ Α’- Ες πόθ’ έρπες» (2001), ΣΜΙΛΗ, Αθήνα
«ΔΙΑΔΡΟΜΗ Β’- Σί βόλε» (2003), ΣΜΙΛΗ, Αθήνα
«ΔΙΑΔΡΟΜΗ Γ’- Έρως Απείρως» (2007), ΕΝ ΤΥΠΟΙΣ, Λευκωσία-Αθήνα.

10 Ιουλίου 2008

Marianne Faithfull- This little bird



Μπορεί να μη μπορεί κανείς ορίσει την ποίηση...
και στο κάτω κάτω μάλλον δε χρειάζεται.
Νομίζω πάντως ότι ποίηση δεν είναι μόνο πολύπλοκοι στίχοι και έντεχνα επιτηδευμένος λόγος.
Μπορεί καμιά φορά να είναι απλά η έκφραση ενός συναισθήματος, που να γίνεται τραγούδι, αποκτώντας μια ακόμα διάσταση...

01 Ιουλίου 2008

Μαθηματική ευαισθησία

One day in a land far away
Some mathematicians at play
Found a transform of convenient form
The basis of physics today.

Convolving would wreck people's brains
Still the advent of Fourier domains
for convolving in one
means multiplication
in the corresponding domain.

Got trouble with an ODE?
Fourier transforms will set you free
When once you would cry,
You now multiply,
by a constant times the frequency.

Fourier transforms backwards and forth
I hope that you now see their worth
For in every domain
Advantages reign
Fourier was the salt of the earth.

by Luke Krieg
Posted to sci.physics, 11 Sep 2000

19 Ιουνίου 2008

Ιδέες - Προτάσεις για το Λογοτεχνικό Καφενείο

Αγαπητοί φίλοι

σε αυτόν τον ενάμιση περίπου χρόνο που λειτουργεί το Λογοτεχνικό Καφενείο, έχουμε κάνει αρκετές προόδους. Αρχίσαμε αυτοί οι λίγοι της Λογοτεχνικής Ομάδας των ΠΟΦΠΠ από την Πάτρα και σιγά σιγά μαζευόμαστε όλο και περισσότεροι και από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Καθιερώσαμε το Ποίημα της Εβδομάδας, μια μορφή εβδομαδιαίας επικοινωνίας μαζί σας και εκθέτουμε καθημερινά τις αναρτήσεις μας πάνω σε διάφορα θέματα.

Και κάπως έτσι μετά από ενάμιση περίπου χρόνο έχουμε μαζέψει αρκετά κείμενα και αρκετό υλικό. Προέκυψε λοιπόν η ανάγκη μιας κάποιας ταξινόμησης όλου αυτού του υλικού. Για αυτό τον λόγο, θεώρησα καλό οργανώσω την ύλη σε θεματικές ενότητες. Κατά αυτόν τον τρόπο μπορούμε να βρίσκουμε ευκολότερα ότι θέλουμε και θα μπορούμε να πλοηγούμαστε αποτελεσματικότερα στις παλιές αναρτήσεις του Λογοτεχνικού Καφενείου.

Θα ήθελα λοιπόν να προτείνω, ο καθένας που θα αναρτά κάτι να φροντίσει να βάζει στην ανάρτησή του την κατάλληλη ετικέτα, για να υπάρχει μια καλύτερη οργάνωση της ύλης και από δω και πέρα. Νομίζω ότι οι προτεινόμενες στήλες (ετικέτες) καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα των ενδιαφερόντων μας, σύμφωνα πάντα με τις μέχρι τώρα δημοσιεύσεις. Όποιος έχει κάποια διαφορετική γνώμη, ή έχει να κάνει προτάσεις για καινούργιες θεματικές, δεν έχει παρά να τις κάνει είτε δημόσια είτε στο μαιλ του Λογοτεχνικού Καφενείου.

Τέλος θα ήθελα να θέσω ένα ακόμα θέμα για προβληματισμό ή για συζήτηση. Η αρχική σκέψη για την δημιουργία του Λογοτεχνικού Καφενείου ήταν να δημιουργήσουμε έναν χώρο, όπου θα μπορούμε να εκθέτουμε τις απόψεις μας για την λογοτεχνία, την τέχνη, το σινεμά, την μουσική, το θέατρο και ότι άλλο μας απασχολεί. Μέχρι τώρα λοιπόν αν και κάναμε κάποιες προσπάθειες για αναρτήσεις που να έχουν ένα χαρακτήρα σχολίου, οι πιο πολλές αναρτήσεις είναι τύπου "έκθεσης", όχι έκθεσής ιδεών, αλλά έκθεσης κειμένων, ποιημάτων κ.τ.λ.

Θα ήταν λοιπόν πολύ πιο ενδιαφέρον, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, αν προσπαθούσαμε μέσα από το Λογοτεχνικό Καφενείο, να πούμε την άποψή μας, πάνω στα θέματα που μας απασχολούν. Θέλω να πω ότι γενικά όλοι έχουμε τις απόψεις μας, παγειωμένες ή όχι πάνω σε αυτό ή το άλλο λογοτεχνικό ρεύμα, ή πάνω σε αυτόν ή τον άλλο τρόπο σκέψης. Για να βρισκόμαστε εδώ για να γράφουμε και να αναρτούμε ποιήματα όλοι λίγο πολύ είμαστε σκεπτόμενοι άνθρωποι.

Γιατί λοιπόν, να μην εκφράσουμε την σκέψη μας; Γιατί να μην γίνει το Λογοτεχνικό Καφενείο ένας τόπος όπου θα ακουστεί μια διαφορετική φωνή, έξω από τις κατεστημένες απόψεις πάνω στα θέματα που μας απασχολούν. Ο Λέων Τολστόι έλεγε: "Το κακό που έχουν οι νέοι άνθρωποι της εποχής μου, είναι ότι υιοθετούν χωρίς καμία κρίση τον τρόπο ζωής και σκέψης των πατέρων τους. Δεν ψάχνουν να βρουν τον τρόπο ζωής που τους ταιριάζει και να ζήσουν συμφώνα με αυτόν". Έτσι λοιπόν και εμείς γιατί να μην μιλήσουμε με την φωνή μας; Δεν έχουμε τίποτα να πούμε; ή αυτά που έχουμε να πούμε δεν είναι άξια να ακουστούν; ή απλά βουλιάζουμε μέσα στην πλήξη και στην ανία του τρόπου ζωής μας;

Μετά από αυτήν την εκτονωτική θεωρητικολογία έρχομαι σε πιο συγκεκριμένες προτάσεις. Μπορούμε π.χ. να έχουμε κριτικές παρουσιάσεις ποιητών, βιβλίων, ταινιών, μουσικών κ.ο.κ. Κριτικές παρουσιάσεις νέων ποιητών, καλλιτεχνών που γνωρίζουμε καθώς και της δουλειάς τους. Μπορούμε να παρουσιάσουμε συνεντεύξεις. και τόσα άλλα.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλα αυτά θα ταίριαζαν σε ένα ηλεκτρονικό περιοδικό και όχι σε ένα μπλογκ. Εγώ πιστεύω ότι το ένα δεν είναι μακριά από το άλλο. θα μπορούσε π.χ. μια καλή δουλειά και μια καλή οργάνωση ενός μπλόγκ να οδηγήσει σε ένα ηλεκτρονικό περιοδικό, και γιατί όχι και σε πιο ενδιαφέροντα πράγματα.

Σας αφήνω να σκεφτείτε όλα αυτά και περιμένω τις προτάσεις σας και τις αντιδράσεις σας σε όλα αυτά.

Άντε να κινηθούμε λίγο... γιατί μπορούμε να λογομαχούμε για πολλά και όμορφα πράγματα...

18 Ιουνίου 2008

Λειβαδίτης Tάσος

Tέχνη

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται
και να σβήνουν,
και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα
γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα. Δόθηκα στα πιο μεγάλα
ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,
και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα
ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,
και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους
φτωχούς,είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια,
θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που
έφτυσα,
έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον
αργά, ότι είσαι ένας άλλος
από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου
για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ―
κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός. Tις νύχτες έκλαψα,
συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον
δαίμονα μέσα μουπου τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα
και πείναγε, τούδωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ,
χρέη, εξευτελισμούς,
και πείναγε. Bούλιαξα σε μικροζητήματα
φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα,
έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή,
χωρίς κανείς να μου το ζητήσει
έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα
στα σκυλιά.

Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια
μπορώ να γράψωένα στίχο, αληθινό.

13 Ιουνίου 2008

Fernando Pessoa

Λένε;
Ξεχνούν.
Δεν λένε;
Θα πουν.

Κάνουν;
Μοιραίο.
Δεν κάνουν;
Το ίδιο είναι.

Γιατί
Να ελπίζουμε;
Όλα
Όνειρο είναι.

10 Ιουνίου 2008

Έτσι απλά



Έτσι απλά αυτή είναι η απάντησή μου στη συζήτηση που άνοιξε πιο κάτω για τις ταινίες μικρού μήκους.





και το παραπάνω βιντεάκι, έτσι για να δούμε και την άλλη άποψη του χιούμορ. Ίδια υλικά ίδια ιδεολογία, διαφορετικό αποτέλεσμα

07 Ιουνίου 2008

ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΣΕ

(Τίτος Πατρίκιος, από τη συλλογή Παραμορφώσεις, 1959-1963, περιέχεται στα ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΙΙΙ εκδ. Κέδρος)

Ψαροκάικα και γραφικοί ναυτικοί μπήκαν στο δρομολόγιο
πηγαινόρχονταν ανάμεσα σ΄ασβεστολιθικά νησιά
εξυπηρετούσαν κόσμο πολυάσχολο σκηνοθετημένες νύχτες
κύκλους επιχειρηματιών συντροφιές διανοουμένων
χήρες σφουγγαράδων κι ακόρεστες περιπλανήσεις
εξυπηρετούσαν φύκια φρουτοπαραγωγικές περιοχές
σπηλιές θαλάσσιες που τρέφονταν μ΄απορρίματα
ώσπου δεν ήξερες πια τα πτώματα
αν ταξιδεύουν πάνω ή κάτω απ΄το νερό
κι εκείνη η επίπεδη σπαθιά αν χώριζε
ή αν έσμιγε θάλασσα κι αγέρα,
κόκκαλα και μαλάκια ξεβράζονταν στις βουερές ακρογυαλιές
μαούνες ασελγούσαν κάτω απ΄τον ήλιο ως να καταρρεύσουν
μέσα στις τρύπες των ματιών σεργιανούσανε καβούρια
όπως μπαινόβγαιναν τα πιρούνια μες το στόμα
εκείνων που τρώγαν στα παραθαλάσσια εστιατόρια,
τυφλά πιρούνια σ΄απόχνωτες γουβιές μαύρες ή κόκκινες
που εξυπηρετούσαν κυριαρχικά στομάχια υπερβατικές κοιλιές
λάγνα νεφρά, που εξυπηρετούσαν σπέρμα φαγούρες ιδέες
οστρακόδερμα χέρια αμοιβάδες σταφυλόκοκκους
πλασμώδια ναρκωμένα ψυχασθένειες χαμηλά μεροκάματα
που εξυπηρετούσαν στιβάδες λίπους στην καρδιά και το συκώτι
επιχειρήματα σοφά γεννετήσιες συμβάσεις αυξήσεις εισοδήματος
άπληστους εργολάβους κηδειών μαραγκούς και νεκροψάλτες
λιπάσματα, ξανά το χώμα, τα φυτά, την καθυστερημένη άνοιξη
που έρχεται χωρίς θρύλους και πετρέλαια
μόνο μ΄ένα φορτίο λάστιχα παλιά αυτοκινήτων
και την ελεύθερη συζήτηση ορθολογισμένων πόλεων
χωρίς το άγχος ακόμη και καλοπροαίρετων ρουφιάνων.

05 Ιουνίου 2008

04 Ιουνίου 2008

Pablo Neruda

Κάποια κούραση

Δεν μου αρέσει να κουράζομαι μόνο εγώ
Θέλω μαζί μου και συ να κουράζεσαι
Είναι να μη νοιώθει κανείς κουρασμένος
Με κείνη τη στάχτη που πέφτει
το φθινόπωρο στις πολιτείες
με κάτι που δεν θέλει ν΄ ανάβει
και που λίγο - λίγο μαζεύεται πάνω στα ρούχα μας
και σιγά - σιγά πέφτει μέσα στις καρδιές
και τις ξεθωριάζει.
Νοιώθω κούραση απ΄ τις κακιές θάλασσες
Κι απ' τη μυστήρια γη.
Είμαι κουρασμένος με τις κότες:
Ποτέ δεν μπορέσαμε να μάθουμε
Τι σκέφτονται,
Και μας κοιτάζουν μ' αδιάφορα μάτια
Χωρίς καν να νοιάζονται για τους ανθρώπους.
Για μια φορά σε καλώ
Να κουραστούμε απ΄ τα τόσα αντικείμενα
Απ' τα σκάρτα φαγητά
Και την καλή ανατροφή.
Ας κουραστούμε με το να μη πηγαίνουμε στη Γαλλία,
Κι ας κουραστούμε δυο μέρες τη βδομάδα
Που έχουν πάντα το ίδιο όνομα
Και που μας ακουμπάνε σαν πιάτα στο τραπέζι
Χωρίς λόγο
Και μας ξεσηκώνουν άδοξα.
Τελικά ας πούμε την αλήθεια,
πως ποτέ δε συμφωνήσαμε
με κείνες τις νύχτες, που
μπορείς να τις συγκρίνεις
με καμήλες ή με μύγες.
Έτυχε να δω πολλά μνημεία
Που έστησαν για τους μεγάλους
Τους γαϊδάρους της ενεργητικότητας.
Στο ίδιο σημείο βρίσκονται, ακίνητοι
Με τα σπαθιά τους στα χέρια τους
Πάνω στα θλιβερά τους άλογα.
Κουράστηκα πια μ' αυτά τα αγάλματα
Δεν την αντέχω τόση πέτρα.
Αν συνεχίσουμε να γεμίζουμε τον κόσμο
Με ακίνητους
Πως θα ζήσουνε οι ζωντανοί;
Κουράστηκα με τις αναμνήσεις.
Θέλω, όταν γεννιέται ο άνθρωπος
Να μυρίζει τα λουλούδια και το φρέσκο χώμα,
Την άψογη φωτιά
Κι όχι αυτό που όλοι ανάσαιναν.
Αφήστε ήσυχους αυτούς που γεννιούνται!
Μεριάστε να μεγαλώσουν.
Μην τα 'χετε σκεφτεί όλα γι' αυτούς.
Μην τους διαβάζετε το ίδιο βιβλίο.
Αφήστε τους ν' ανακαλύψουν την αυγή
Και να δώσουν όνομα στα φιλιά τους.
Θέλω να κουραστείς μαζί μου
Για κάθε τι ωραίο
Για καθετί που μας γερνάει
Για καθετί που το' χουν έτοιμο
Για να κουράσουν τους άλλους.
Ας κουραστούμε μ' αυτό που σκοτώνει
Και μ΄ αυτό που δεν θέλει να πεθάνει.

03 Ιουνίου 2008

Γεύση από Πρέβεζα




Ο τραγουδιστής και οργανωτής λέγεται Ζάμπας Μιχάλης και είανι καλός φίλος και συμμαθητής μου. Είναι εξαιρετικότατος μουσικός.

27 Μαΐου 2008

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΟΥ

Τ.Σ. Έλιοτ

Φώναξε τι να φωνάξω;
Χορτάρι η κάθε σάρκα: συμπεριλαμβανομένων
των Εταίρων του Λουτρού, των Ιπποτών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας,
των Ιπποτών,
ω Ιππότες! της Λεγεώνος της Τιμής,
του Τάγματος του Μέλανος Αετού (α' και β' τάξεως),
και του Τάγματος του Ανατέλλοντος Ηλίου.
Φώναξε φώναξε τι να φωνάξω;
Εκείνο που πρέπει να γίνει πρώτα είναι να σχηματιστούν οι επιτροπές;
Τα γνωμοδοτικά συμβούλια, διαρκείς επιτροπές, ειδικές επιτροπές και
υποεπιτροπές.
Ένας γραμματέας φτάνει για πολλές επιτροπές.
Τι να φωνάξω;
Ο Άρθουρ Έντουαρ Κύριλ Πάρκερ διορίστηκε τηλεφωνητής
με μισθό μιάμιση λίρα τη βδομάδα που με πέντε σελίνια ετήσια αύξηση
γίνεται δυόμισι λίρες τη βδομάδα·
κι ένα επίδομα τριάντα σελίνια τα Χριστούγεννακαι
μια βδομάδα το χρόνο άδεια.
Μια επιτροπή έχει διοριστεί για να υποδείξει ένα συμβούλιο μηχανικών
να εξετάσει την Ύδρευση.
Μια επιτροπή έχει διοριστεί
για τα Δημόσια Έργα, πρωτίστως για την ανοικοδόμηση των οχυρωματικών.
Μια επιτροπή έχει διοριστεί
να διαπραγματευτεί με μια Βολσκιανή επιτροπή
την αιωνία ειρήνη· οι βιομήχανοι βελών και ακοντίων κι οι σιδηρουργοί
όρισαν μια μικτή επιτροπή να διαμαρτυρηθεί για τη μείωση των παραγγελιών.
Ωστόσο οι φύλακες στα σύνορα παίζουνε ζάρια
και στους βάλτους (ω Μαντοβάνε) κοάζουν τα βατράχια.
Πυγολαμπίδες λάμπουν πάνω στις ανήμπορες απανωτές αστραπές της νύχτας
του Ιουλίου.
Τι να φωνάξω;
Μάνα μάνα
να τα οικογενειακά πορτρέτα γραμμή, σκούρες προτομές, όλες μ' ένα ύφος
αξιοπρόσεχτα ρωμαϊκό,
όλες αξιοπρόσεχτα ίδιες φωτισμένες διαδοχικά από την ανταύγεια
ενός ιδρωμένου λαμπαδοφόρου, που χασμουριέται.
Ω, χωμένοι κάτω από… Χωμένοι κάτω από… Εκεί που το πόδι του περιστεριού
πάτησε με μια σύσπαση μια στιγμή,
μια ακίνητη στιγμή, μεσημερνή ανάπαυλα, βολεμένη κάτω από τα ψηλότερα
κλωνάρια του πλατύτερου δέντρου του μεσημεριού
κάτω από τα φτερά του στήθους που έπαιξαν με τ' αγεράκι τ' απογεματινόη κυκλαμιά εκεί πέρα ανοίγει τα φτερούγια, εκεί τ' αγιόκλημα σκύβει στ' ανώφλι.
Ω μάνα (όχι κάποια προτομή από τούτες με την επιγραφή της την αξιοπρεπή)
εγώ ένα κουρασμένο κεφάλι ανάμεσα σε τούτα τα κεφάλια
γεροί τράχηλοι για να τα βαστάζουν
γερές μύτες για να σκίζουν τον άνεμο μάνα
Μάναδε θα μπορούσαμε κάποτε, ίσως τώρα, να ήμασταν μαζί,
αν οι θυσίες, παιδεμοί, ασκητισμοί, εξιλασμοί
έχουν τώρα τηρηθεί
δε θα μπορούσαμε τάχα να ήμασταν
ω χωμένοι
χωμένοι μέσα στη γαλήνη του μεσημεριού, μέσα στη σιωπή της νύχτας που
κοάζει.Έλα με το φτερούγισμα της μικρής νυχτερίδας, με το φτωχό λαμπύρισμα της
πυγολαμπίδας ή κωλοφωτιάς,
«πετώντας, πέφτοντας, στεφανωμένα σκόνη», τα μικρά πλάσματα,τα μικρά πλάσματα τσιρίζουν αχαμνά μέσα στη σκόνη, μέσα στη νύχτα.
Ω μάνα
τι να φωνάξω;
Απαιτούμεν μίαν επιτροπήν, μίαν αντιπροσωπευτικήν επιτροπήν, μίαν επιτροπήν
ελέγχου
ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ! ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ! ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ!
μτφρ. Γιώργος Σεφέρης(1900-1971)

23 Μαΐου 2008

Ο Γιάννης και ο Γιάννης

Μετά από πολύ καιρό και πάλι επιστρέφω στο Λογοτεχνικό Καφενείο με παρουσιάσεις της ποίησης που μας στέλνουν οι φίλοι.

Σήμερα θα παρουσιάσουμε ένα εικονοποιήμα του Γιάννη Τόλια καθώς και ποίηση που μας έχει στείλει ο φίλος Γιάννης Βούλτος. Τις επόμενες εβδομάδες θα συνεχίσουμε με την ποίηση που μας έστειλαν άλλοι φίλοι.

Ας αρχίσουμε με αυτό το όμορφο εικονοποίημα:




Συνεχίζουμε με την παρουσίαση του Γιάννη Βούλτου.


Ο Γιάννης Βούλτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Σπούδασε Αρχαιολογία στην ίδια πόλη και ειδικεύτηκε στη Βυζαντινή Τέχνη. Σήμερα εργάζεται ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση.
Βιβλία του:

«Μυστράς, Η αρχιτεκτονική των υστεροβυζαντινών ναών του», εκδόσεις Ιδιομορφή, Σπάρτη 2005.

«Παραθήκη», (Ποιήματα 1990-2007), Πάτρα 2007.

Δρόμοι

Μονότονος ορυμαγδός
Δικαίων κι αδίκων
Παράταιρες εικόνες
Σε φόντο αόρατο

Ακούραστος εκίνησε
Για δρόμους δύσβατους
Στη δίνη του ονείρου του
Πέτρες αδέσποτες τον χτύπησαν
Όμως το αίμα του δεν κύλησε
Συναγωγή ανθρώπων λάγνων
Τον προσκάλεσε
Συνάντησε στο είδος τους
Τις διχοτόμους της συνείδησης

Ανάξιες πράξεις

Παραμορφώσαμε τα πλάσματα του ονείρου μας
Γυρεύοντας μια νόθη αγαλλίαση
Η πάλη τώρα έχει τελειώσει
Περιοδείες σε ενοχές
Ανάξιες πράξεις
Σε εκλάμψεις

Νηνεμία

Τα χείλη μας
Σταμάτησαν να παίζουν
Η ψυχή αγνώριστη
Ελπίδας έργο εγκόσμιο
Θα εισπράξει

Διαφυγή

Αρμάτωσα με λογικό τ’ αδύναμα
Πελέκησα με όνειδος τα πάθη
Κι όμως δεν μπόρεσα να πορευτώ

Είδα με μάτια άδεια το εύμορφο
Επότισα το νου με λησμονιά
Και γεύτηκα τον πόθο
Κάποιας αγνώριστης ψυχής

Από τη συλλογή «Η ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΩΝ» (1993)


Πόρτο Κάγιο

Πάνω στα βράχια
Τα στεγνά από θλίψεις
Προσδοκία αντάμωσης
Στο μικρό λιμάνι

Ν’ αδράξω μια νύχτα
Υγρού καλοκαιριού
Εντύπωση αναπάντεχη
Μοιραία αυταπάτη


Σιωπές

Απειράριθμες σιωπές
Στον αέρα
Μόνη φωνή
Το άσμα του τέττιγος
Πριν να σιωπήσει και το σούρουπο

Παραδομένος σε ρεμβασμούς αιώνων
Προσηλώνεις το βλέμμα σου
Στις ανοιχτές πληγές των διαβατών
Είναι ακόμα Αύγουστος

Θαλάσσια σιωπή
Μόνο οι τριγμοί από τις βάρκες
Κι ένα ήσυχο φως
Από το μέρος της Γαλήνης

Υγρό το σούρουπο
Περνά την υγρασία του
Κατάσαρκα στο νου σου
Είναι πια Οκτώβρης


Επίγραμμα

Εγώ ο Θεός
Καθισμένος στο σκαμνί

Εγώ ο άνθρωπος
Καθισμένος στο θρόνο μου

Από τη συλλογή «ΠΑΡΑΛΛΑΞΙΣ» (2004)

16 Μαΐου 2008


Ανδρέας Εμπειρίκος
[Τρία αποσπάσματα]



1

Η ποίησης είναι η ανάπτυξη του στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της
όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ' άνθη μιλούν.
Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.

2

Λίγα κοσμήματα στη χλόη. Λίγα διαμάντια στο σκοτάδι.
Μα η πεταλούδα που νύκτωρ εγεννήθη μας αναγγέλλει την
αυγή, σφαδάζουσα στο ράμφος της πρωίας.

3

Είναι τα βλέφαρα μου διάφανες αυλαίες.
Όταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι και αν τύχει.
Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.



Τα δύο πρώτα ανήκουν στην συλλογή Πλόκαμος της Αλταμίρας (αρ. 3,2) και το τρίτο Πουλιά του Προύθου (αρ. 16)


06 Μαΐου 2008

Ένα Επεισόδιο


Πριν από μερικά χρόνια που υπηρετούσα στο Στρατό, φορούσα προβλεπέ την παραλλαγή, τις αρβύλες (γυαλισμένες), το τζόκεϋ, κι έπαιρνα και τ΄ όπλο.

Έλεγα μάλιστα, μερικές φορές:

- Μάλιστα κε Λοχαγέ!

- Μάλιστα κε Ανθυπασπιστά!

- Μάλιστα!

Λίγο αργότερα όμως, όταν σε μια αναφορά άκουσα κάτι πιο ηλίθιο απ΄αυτά που ακούγονταν συνήθως, έβαλα τα γέλια, απάνω στη γραμμή. Κεραυνοβολήθηκα βέβαια ακαριαία από φωνές ανακατεμένες με σάλια, ευτυχώς ήμουν άκρη άκρη.

Πληγώθηκα, δε λέω.

Το μεσημέρι όμως ο κος Ανθ/στής στο γραφείο του με ρωτούσε με γλυκεία φωνή για την οικογένειά μου, τις σπουδές μου και τα σχέδιά μου όταν θα απολυόμουνα. Φοβήθηκε μάλλον μην αυτοκτονήσω το βράδυ για μια -όντως, εδώ που τα λέμε- κουταμάρα.



Σε τέτοιο σημείο λοιπόν μας έχουν καταντήσει οι σχέσεις εξουσίας. 


Μάλιστα.


Ρωτήστε και το φίλο μου το Γερασιμίδη που ήταν μπροστά αν δε με πιστεύετε.



---Χ.Ζ.



02 Μαΐου 2008

Zακ Πρεβέρ

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟΣ

Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Η θάλασσα αποτραβήχτηκε ήδη μακριά
Κι εσύ
Σαν ένα φύκι απαλά χαϊδεμένο απ’ τον άνεμο
Στην άμμο του κρεβατιού δε βρίσκεις ησυχία καθώς ονειρεύεσαι
Δαιμόνια και θαύματαΆνεμοι και παλίρροιες
Η θάλασσα αποτραβήχτηκε ήδη μακριά
Αλλά μέσα στα μισόκλειστά σου μάτια
Έμειναν δυο μικρά κύματα
Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Δυο μικρά κύματα για να με πνίξουν.

30 Απριλίου 2008

Θάλασσα του πρωιού

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.
Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ' αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ' εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

22 Απριλίου 2008

XAIKOY XXVI (του Πάσχα)


Πάσχα Ελλήνων
φιλί αγάπης δίνω
οσμή άνοιξης

Εσταυρωμένος
χαράζει τη πορεία
Αναμάρτητος

Με το αίμα του
κόκκινες παπαρούνες
βάφει εις μνήμη

Απ' τα πάθη σου
προσδοκώ Ανάσταση
ψυχής γαλήνη

Luis Cernuda - Το ποίημα της Εβδομάδας

Δύο ποιήματα του Λουίς Θερνούδα... έτσι για να θυμόμαστε πού και πού ότι η ποίηση δεν μεταφράζεται, ότι η ποίηση καλύτερα ακούγετε παρά διαβάζεται. Καλή ακρόαση:





Εδώ μπορείτε να ακούσετε ρον ποιητή να ααγγέλει το παρακάτω ποίημα.


Αν μπορούσε να ονομάσει...

Αν ο άνθρωπος μπορούσε να ονομάσει εκείνο που αγαπάει,
Αν ο άνθρωπος μπορούσε να σηκώσει την αγάπη του στον ουρανό
Σαν ένα σύννεφο στο φως'
Αν όπως τοίχοι που γκρεμίζονται,
Για να χαιρετήσει την αλήθεια ορθή στη μέση,
Μπορούσε να γκρεμίσει το σώμα του, αφήνοντας μόνο την αλήθεια της αγάπης του,
Την αλήθεια του εαυτού του,
Που δεν την λένε δόξα, φιλοδοξία ή τύχη,
Αλλά επιθυμία ή έρωτα,
Εγώ θα ήμουν αυτός που φανταζόταν'
Αυτός που με τη γλώσσα του, τα μάτια και τα χέρια του προκηρύσσει στους ανθρώπους την άγνωστη αλήθεια, την αλήθεια του πραγματικού έρωτα του.
Δε γνωρίζω άλλη ελευθερία από κείνη του να είμαι φυλακισμένος κάποιου
Που δεν μπορώ να ακούσω τ' όνομά του χωρίς να ριγήσω'
Κάποιου που με κάνει να ξεχνάω αυτή την άθλια ύπαρξη,
Που γι' αυτόν η μέρα και η νύχτα είναι για μένα αυτό που εκείνος θέλει,
Και το σώμα και το πνεύμα μου πλένε στο σώμα και στο πνεύμα του
Σαν ξύλα χαμένα που η θάλασσα βουλιάζει ή ταξιδεύει
Ελεύθερα, με την ελευθερία του έρωτα,
Τη μοναδική ελευθερία που με εξυψώνει
Τη μοναδική ελευθερία που γι' αυτή πεθαίνω.
Εσύ δικαιολογείς την ύπαρξή μου:
Αν δε σε γνωρίσω, δεν έχω ζήσει'
Αν πεθάνω χωρίς να σε γνωρίσω, δεν πεθαίνω γιατί δεν σε έζησα.

Εδώ μπορείτε να ακούσετε με τη φωνή της Carmen Feito Maeso το εξής ποίημα:


Σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ.

Σου το ‘χω πει με τα’ αγέρι,
παιχνιδίζοντας στην άμμο,
ή οργισμένος σαν θυελλώδες όργανο.

Σου το ‘χω πει με τον ήλιο,
που χρυσώνει γυμνά νεανικά κορμιά
και που χαμογελάει σ’ όλα τα’ αθώα πράγματα.

Σου το ‘χω πει με τα σύννεφα,
μέτωπα σκυθρωπά που βαστάνε τον ουρανό,
θλίψεις φευγαλέες.

Σου το ‘χω πει με τα φυτά
διάφανα κι ανάλαφρα πλάσματα,
που σκεπάζονται με ντροπαλή κοκκινίλα.

Σου το ‘χω πει με το φόβο,
σου το ‘χω πει με τη χαρά,
με την αηδία, με τα τρομερά λόγια.

Όμως αυτό δε μου φτάνει.
Περ’ απ’ τη ζωή
θέλω να σ’ το πω με το θάνατο,
περ’ απ’ την αγάπη
θέλω να σ’ το πω με τη λησμονιά.

Μετφ. Ηλίας Ματθαίου


Γραφτείτε στην λίστα του ποιήματός της εβδομάδας για να έχετε κάθε εβδομάδα ένα καινούργιο ποίημα στο ηλεκτρονικό σας ταχυδρομείο.

17 Απριλίου 2008

Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ

"Ξυπνούσα και έβρισκα το μήνυμά του το πρωί.
Δε ξέρω τι ήταν αυτό που μου ’φερνε, γιατί δε ξέρω να διαβάζω καθόλου.
Θ’ αφήσω τον σοφό μέσα στα βιβλία του, δε θα τον ρωτήσω καθόλου:
μπορώ τάχα να ξέρω αν θα μπορούσε να καταλάβει το δικό μου μήνυμα;
Θ’ αγγίξω το πρόσωπό μου με το γράμμα, θα το σφίξω πάνω στην καρδιά μου.
Όταν η νύχτα θα γίνει σιωπηλή και τ’ αστέρια θα βγουν ένα-ένα,
θα το ανοίξω πάνω στα πόδια μου και θα μείνω σιωπηλός.
Τα φύλλα που μουρμουρίζουνε θα μου το διαβάσουνε με δυνατή φωνή,
το γρήγορο ποτάμι θα μου το σιγοψιθυρίσει και τα εφτά αστέρια της γνωριμίας
θα μου το τραγουδήσουνε από τους ουρανούς.
Δε κατάφερα να βρω αυτό που ψάχνω.
Αυτό που θάθελα να μάθω δε το καταλαβαίνω καθόλου.
Μα αυτό το μήνυμα που δεν ήξερα να αποκρυπτογραφήσω
υποβάσταξε το φορτίο μου και οι σκέψεις μου γίνανε μελωδίες."

Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ, « Ένα καλάθι με καρπούς »

15 Απριλίου 2008

Η ποίηση των φίλων

Το τελευταίο καιρό παίρνουμε ποιητικές συλλογές και ποιήματα από διάφορους φίλους ανά την Ελλάδα. Η ανάγκη για ανεξάρτητη, αδέσμευτη έκφραση φαίνεται και είναι επιτακτική στους καιρούς που ζούμε. Έτσι αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια σειρά παρουσιάσεων των φίλων ποιητών και των ποιημάτων τους, με γενικό τίτλο, "η ποίηση των φίλων". Σε αυτήν την σειρά θα παρουσιάζουμε ποιήματα και ποιητές, οι οποίοι δεν είναι ταχτικοί συνεργάτες του Λογοτεχνικού Καφενείου, έτσι ώστε να μπορούν να ακούγονται και οι νέες φωνές που πλουτίζουν με τα ποιήματά τους το στερέωμα.

Αυτή η σειρά των παρουσιάσεων θα αρχίσει με τον

Νίκο Σφαμένο

Από τον φίλο Νίκο Σφαμένο, λοιπόν, πήραμε αυτές τις μέρες τις τρεις ποιητικές συλλογές που έχει εκδώσει μόνος του και που τις διανέμει δωρεάν ανάμεσα σε φίλους όπως μας είπε. Ο Νίκος κατοικεί μόνιμα στην όμορφη Μυτιλήνη. Έχει γεννηθεί το 1982 και σπούδασε αγγλική γλώσσα και φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά: Ίαμβος, Νέα Αριάδνη και σε φοιτητικά περιοδικά. Έχει εκδώσει τις εξής ποιητικές συλλογές:

2007 ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΒΑΛΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

2007 ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΝΕΚΡΩΝ

2008 ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΦΩΣ

Διαλέγω κάποια ποιήματα και από τις τρεις συλλογές:

Από τη συλλογή "Αυτά που γράφτηκαν μέσα στη νύχτα"

εκτόξευση μέσα στη νύχτα

ε κοίτα
τα άστρα χάνονται στο βαθυγάλαζο τοπίο
και συ περπατάς
οι στιγμές που περίμενες πως κάτι σπουδαίο θα συνέβαινε
και ποτέ δεν ερχόταν
-κάτι έχεις μάθει-
ε
θα 'ρθουν δυσκολότεροι καιροί
γι αυτό φύτεψε ένα κυκλάμινο
ενώ τα πλήθη ουρλιάζουν
οι συγγραφείς μας δεν λένε τίποτα
ε
άδειασε το ποτήρι σου
χαμογέλα
πάρε ένα ουράνιο τόξο
ένα χάρτη
μια σαΐτα
και
εκτοξεύσου

πες όχι

στους εκδότες
στις λογοτεχνικές συγκεντρώσεις
στη σύγχρονη μόδα
στα μεγάλα πρόσωπα
πες όχι
στα ολονύχτια πάρτι
στην άνεση στους ποιητές
στις κολακευτικές επιστολές στη τηλεόραση
τα καταναλωτικά προγράμματα

άνοιξε την αυλή σου
φύτεψε ένα χρυσάνθεμο

μόνος τα μεσάνυχτα
η μουσική ηχεί στ'
αυτιά μου
και μια πολιτεία
ξυπνά στα
χείλη μου

απέναντί μου ο Ντοστογιέφσκι
μου χαμογελά

από την συλλογή "Οργή και λουλούδια των νεκρών"

Μακαριότητα

Τα γαλάζια φορέματα και
οι νυχτερινοί ήλιοι
ο ήχος του μπουκαλιού στο
τοίχο και
μουρμουρητά από
γέρους σακάτες
τα ωραία κορίτσια και
τα ξεθωριασμένα βιβλία


Ω μα είναι ένας υπέροχος κόσμος
Ω μα είναι ένας υπέροχος κόσμος


Υγρά δωμάτια και
καλοκαιρινοί κήποι
σωροί ιδρώτα τα
ξημερώματα
λεηλατημένα μυαλά και
μισές ζωές


Ω μα είναι ένας υπέροχος κόσμος
Ω μα είναι ένας υπέροχος κόσμος

Η Νάντια

μιλούσε πιο
όμορφα από
όλες
περπατούσε πιο
όμορφα από
όλες
έλαμπε στα
βρώμικα στενά
τα παιδιά τη
κοιτούσαν από
τα παραθύρια
οι πιο
θαρραλέοι την
ακολουθούσαν
σπουδές
ξέγνοιαστα χρόνια
και τώρα
τρία παιδιά
υπάλληλος
παιδικά πάρτυ
ημιαργίες
διακοπές στα
νησιά
εκδρομές


η Νάντια
άρχισε να
ξεθωριάζει
και όταν τα
βράδια της
έβλεπε το
φως να
σκουραίνει
κάτι υποψιαζόταν

από τη συλλογή ακούγοντας Βάλς στο σκοτάδι

ΑΓΑΠΗ

Σωριάζεται σε φθαρμένα πατώματα
τινάζεται σε βρώμικους τοίχους
απλώνει τα χέρια του σε θολές οπτασίες.

Καθώς εκείνη η σκύλα
στέκεται σε μια γωνιά
και του τρίζει τα δόντια.

11 Απριλίου 2008

Η Λογοτεχνική Ομάδα στο Art Gallery Cafe Πλώρη

Λέσχη Ανάγνωσης του Μικρού Πολυτεχνείου

Κυριακή 13/4 20:30μμ

Η Λογοτεχνία των Πρωινών Ωρών, τα διαβάσματα της σχόλης, του καφέ, της λιακάδας, του ηλιοβασιλέματος μέσα από ιστορίες, διηγήματα, ποιήματα που όλοι αγαπήσαμε.

Τιμητική επίσης βραδιά στους έλληνες συγγραφείς που το έργο τους αναφέρεται στο Ελληνικό Καλοκαίρι.

Στο πρώτο μέρος της βραδιάς 20:30 – 21:30μμ παρουσιάζεται η ποιητική συγκομιδή από την λογοτεχνική ομάδα των ΠΟΦΠΠ Πατρών.

Στη συνέχεια και μέχρι τα μεσάνυχτα όποιος επιθυμεί μπορεί να διαβάσει αποσπάσματα από σχετικά κείμενα που αγαπάει ή έγραψε ο ίδιος.

Την βραδιά συντονίζουν ο συγγραφείς Γιάννης Παπαγιάννης και Τζούλια Γκανάσου.

Η είσοδος (κατόπιν κράτησης) είναι ελεύθερη.
Τηλ. Κρατήσεων: 2104539950



Το Art Gallery Cafe Πλώρη βρίκεται στην Αλ. Ζαΐμη 63 και Θεμιστοκλέους, στην Πειραϊκή (δίπλα από τη σχολή ναυτικών δοκίμων)

Το Τραγούδι των Τραγουδιών του Σολωμόντα

Εκείνη:

Δικός μου ο αγαπημένος μου κι εγώ είμαι δική του,
στα κρίνα ανάμεσα βοσκάει το κοπάδι του.
Πριν φυσήξει η αύρα η πρωινή και φύγουν τα σκοτάδια,
γύρισε πίσω, αγαπημένε μου,
γίνε σαν το ζαρκάδι
σαν το μικρό ελαφόπουλο πάνω στου Βέρεθ τα βουνά.

Τις νύχτες στο κρεβάτι μου γύρευα κείνον που αγαπώ.
Τον γύρευα μα δεν τον βρήκα.
Θα σηκωθώ και θα γυρίσω όλη την πόλη
μέσα στους δρόμους, μέσα στις πλατείες,
και θα γυρέψω κείνον που αγαπώ.
Τον γύρεψα μα δεν τον βρήκα.
Με συναπάντησαν οι φύλακες που τριγυρνάνε μες στην πόλη.
«Είδατε τον αγαπημένο μου;», τους ρώτησα.
Μόλις τους είχα προσπεράσει και βρήκα κείνον που αγαπώ.
Τον άδραξα και δε θα τον αφήσω
ώσπου στης μάνας μου το σπίτι να τον φέρω,
στον κοιτώνα εκείνης που με γέννησε.

Σας εξορκίζω, κόρες τις Ιερουσαλήμ,
σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες έχει ο κάμπος,
μην ταράξτε, μην αναστατώστε την αγάπη μας,
ώσπου μονάχη της να το θελήσει.

[…]

Εκείνη:

Εγώ κοιμόμουν , μα ξαγρύπνα μου η καρδιά.
Άκου, χτυπάει ο αγαπημένος μου και λέει:

Εκείνος:

«Καλή μου, άνοιξέ μου, κι αδερφή μου,
περιστεράκι μου και λατρευτή μου,
γιατί η δροσιά σκέπασε το κεφάλι μου
κι οι βραδινές σταλαγματιές νότισαν τα μαλλιά μου».

Εκείνη:

«Έβγαλα το χιτώνα μου, τώρα πρέπει να τον φορέσω.
Τα πόδια μου έπλυνα, τώρα ξανά πρέπει να λερωθούν».

Άπλωσε ο αγαπημένος μου το χέρι του
μες απ’ της θύρας μου τη χαραμάδα
κι αναταράχτηκαν τα σπλάχνα μου γι’ αυτόν.
Σηκώθηκα ν’ ανοίξω στον καλό μου
και σμύρνα στάλαζε απ΄ τα χέρια μου,
κι από τα δάχτυλά μου σμύρνα ρέουσα
στης κλειδωνιάς απάνω τη λαβή.
Άνοιξα στον αγαπημένο μου, μα ο καλός μου είχε φύγει.
Λαχτάρησα ν’ ακούσω τη λαλιά του.
Τον αναζήτησα και δεν τον βρήκα.
Του φώναξα κι αυτός δε μ’ αποκρίθηκε.

Με συναπάντησαν οι φύλακες
που τριγυρνούνε μες στην πόλη
με χτύπησαν, με πλήγωσαν,
μου βγάλανε το πέπλο μου
εκείνοι που στα τείχη είναι φρουροί.

Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,
σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες έχει ο κάμπος,
αν τον καλό μου βρείτε, να του πείτε
ότι πεθαίνω απ’ της αγάπης την πληγή.

Χορός Παρθένων:

Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο από έναν άλλο αγαπημένο,
εσύ, μες στις γυναίκες η ομορφότερη;
Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο από έναν άλλο αγαπημένο,
ώστε να μας ξορκίζεις με τον τρόπο αυτό;

[…]

Χορός Παρθένων:

Που πήγε ο αγαπημένος σου,
εσύ, μες στις γυναίκες η ομορφότερη;
Ποιον δρόμο πήρε ο αγαπημένος σου,
ώστε να τον γυρέψουμε μαζί σου;

Εκείνη:

Ο αγαπημένος μου κατέβηκε στον κήπο του,
στα ευωδιαστά παρτέρια,
για να βοσκήσει μες στους κήπους το κοπάδι του
και να μαζέψει κρίνα.
Του αγαπημένου μου είμαι εγώ
κι ο αγαπημένος μου δικός μου.
Στα κρίνα ανάμεσα βοσκάει το κοπάδι του.

[…]

Εκείνος:

Στον κήπο με τις καρυδιές κατέβηκα
να δω το χλόισμα της κοιλάδας,
να δω αν βλάστησε τα’ αμπέλι,
αν λουλουδίσαν οι ροδιές.

Εκείνη:

Δεν ξέρω πώς, μα τον εαυτό μου πια δεν τον κατέχω,
μ’ όλο που από ευγενική κατάγομαι γενιά.

Χορός Παρθένων:

Γύρισε γύρω γύρω
γύρισε, Σουλαμίτισσα
γύρισε να σε καμαρώσουμε!

Εκείνος:

Τι όμορφα που είναι τα βήματά σου
με τα σανδάλια σου αρχοντογεννημένη:
Είναι η καμπύλη των μηρών σου περιδέραιο
από τεχνίτη χέρια σμιλευμένο.
Ο κόλπος σου κρατήρας τορνευτός,
και το κρασί ευωδιαστό δεν του απολείπει.
Είναι η κοιλιά σου θημωνιά σταριού
φραγμένη ολόγυρα από κρίνα.
Τα στήθη σου τα δυο σαν δυο ελαφόπουλα, δίδυμα ζαρκαδάκια.
Ο τράχηλός σου πύργος από φίλντισι, τα μάτια σου σαν της Εσεβών τις στέρνες
κοντά στην πύλη Βαθ – Ραβίμ,
η μύτη σου σαν πύργος του Λιβάνου
αντίκρυ από τη Δαμασκό.
Η κεφαλή σου σαν τον Κάρμηλο υψώνεται
και τα χυτά μαλλιά σαν την πορφύρα,
κι ο βασιλιάς στα κύματα τους δέσμιος.

Τι όμορφη που είσαι και το θελκτική
μέσα στα χάδια, αγάπη μου:
Μοιάζει η κορμοστασιά σου με το φοίνικα,
τα στήθη σου τσαμπιά χουρμάδες.
Είπα: Θ’ ανέβω απά στο φοίνικα τα βάγια του να πιάσω
θα γίνουνε τα στήθη σου
σαν τα σταφύλια του αμπελιού
και της ανάσας σου η οσμή μοσκοβολιά από μήλα.
Το στόμα σου θα γίνει σαν το εξαίσιο το κρασί…

Εκείνη:

…Κρασί οπού κυλάει γλυκά
μόνο για τον αγαπημένο μου
και βρέχει του τα χείλη και τα δόντια.

Δική του είμαι εγώ του αγαπημένου μου
κι εκεινού η λαχτάρα είναι για μένα!
Έλα ας βγούμε στα χωράφια, αγαπημένε μου
ας την περάσουμε τη νύχτα στα χωριά,
κι ας πάμε ξημερώματα στ’ αμπέλια
να δούμε αν βλάστησαν τα κλήματα,
του σταφυλιού ο ανθός αν άνοιξε
αν λουλουδίσαν οι ροδιές.
Εκεί τον έρωτα νου θα σου δόσω.

Οι μανδραγόρες χύνουν το άρωμά τους
καρποί εξαίσιοι, νέοι και παλιοί,
μπροστά στη θύρα μας,
που τους έχω για σένα, αγαπημένε μου, φυλάξει.

[...]

09 Απριλίου 2008

Συγχαρητήρια για την εκδήλωση χτες

Συγχαρητήρια σε όλους όσους συμετείχαν στην εκδήλωσαη του λογοτεχνικού χτες.

Ευχή, την επόμενη φορά η εκδήλωση να κρατήσει λιγότερο από 2 ώρες!!!!!!!!

Πεθάναμε αρκετό κόσμο χτες!

Οι μισοι παίζανε με τα κινητά τους..

Ζητώ συγνώμη για τον μπουφέ που ήταν τελικά κόφι μπρέικ..

Άντε και στη σκάλα του Μιλάνου

Όρσα


Και την είδα που ερχόταν σε μένα. Και είπα τώρα θα μπήξει

μια κραυγή θα ορμήσει πάνω μου. Και θα φωνάξει 

όπως τότε το όνομά μου. Και θα είμαι για πάντα χαμένος.


Και δεν έγινε τίποτα. Μονάχα που με είδε.

Και μου είπε. Εσείς! Και μου είπε μα καθόλου δεν έχετε 

αλλάξει.  Και τα μάτια σας ίδια όπως τότε. Το χαμόγελο ίδιο

λιγάκι στυφό είναι αλήθεια. Και η κίνηση ίδια όταν δίνετε στον

άλλο το χέρι και το φέρνετε ύστερα στο σημείο που ήταν.


Και μου έδειξε τα δυο παιδιά της.


Ο Αλέξαντρος είπε. Κι ο Κωνσταντίνος.


Και λοιπόν η ζωή συνεχίζεται λέει.

Και της είπα πώς μένω μένω εδώ εκεί κάτω μονάχος

Και μου είπε η ζωή πάει μπροστά να κοιτάμε μπροστά κι όχι

μόνο τα περασμένα.


Και της είπα πως ναι το σωστό είναι αυτό.


Και μου είπε ναρθείτε στο σπίτι. Θα χαρώ που θαρθείτε 

στο σπίτι. Τα παιδιά την τραβούσαν.


Και της είπα ασφαλώς και θα έρθω μια μέρα.


Και το ήξερα που της έλεγα ψέματα.


Έτσι έφυγε η Όρσα.






----------------Τάκης Σινόπουλος

04 Απριλίου 2008


Κοινωνία και ποίηση


Η λογοτεχνική ομάδα των ΠΟΦΠΠ -Ίδρυμα Ι&Ε Τοπάλη


Διαβάζει λογοτεχνικά κείμενα στα οποία φαίνεται ο άρρηκτος δεσμός μεταξύ της κοινωνίας
και της λογοτεχνίας.






Τρίτη, 8 Απριλίου, 20.30 μμ,
Στο Συνεδριακό Κέντρο Πανεπιστημίου Πατρών,
Αίθουσα Εκδηλώσεων

Πολιτιστικά 2008

28 Μαρτίου 2008

HAIKU XXIV (σύννεφο πίκρας)


Η καταιγίδα
Αιχμαλώτισε το φως
Βρεγμένη ψυχή .

Νύχτα μοιραία
το θάνατο γέννησα
Οργασμός φιδιού

Πορφυρός ήλιος
Γρονθοκοπά το σκότος
Μαχαίρι κρατώ.

25 Μαρτίου 2008

Τσέζαρε Παβέζε

Και τότε εμείς οι δειλοί
που αγαπούσμε τους ψιθύρους
της νύχτας, τα σπίτια,
τα μονοπάτια στο ποτάμι,
τα κόκκινα και βρώμικα φώτα
εκείνων των τόπων, την ήρεμη,
σιωπηλή θλίψη-
τραβήξαμε τα χέρια
από τη ζωντανή αλυσίδα
και σωπάσαμε, μα η καρδιά μας
σκίρτησε στο αίμα
και δεν υπήρχε πια ηδονή
δεν υπήρχε πια εγκατάλειψη
στο μονοπάτι στο ποτάμι-
όχι πια σκλάβοι, μάθαμε
πως είμαστε ζωντανοί και μονάχοι.

21 Μαρτίου 2008

Απιστία

 
Πολλά άρα Ομήρου επαινούντες, αλλά τούτο
ουκ επαινεσόμεθα... ουδέ Αισχύλου, όταν φη η
Θέτις τον Απόλλω εν τοις αυτής γάμοις άδοντα

«ενδατείσθαι τας εάς ευπαιδίας,
νόσων τ' απείρους και μακραίωνας βίους.
Ξύμπαντά τ' ειπών θεοφιλείς εμάς τύχας
παιών' επευφήμησεν, ευθυμών εμέ.
Καγώ το Φοίβου θείον αψευδές στόμα
ήλπιζον είναι, μαντική βρύον τέχνη:
Ο δ', αυτός υμνών,...
... αυτός εστιν ο κτανών
τον παίδα τον εμόν».
Πλάτων, Πολιτείας, II


Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα
σηκώθηκε ο Απόλλων στο λαμπρό τραπέζι
του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους
για τον βλαστό που θάβγαινε απ' την ένωσί των.
Είπε· Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θαγγίξει
και θάχει μακρυνή ζωή. -Αυτά σαν είπε, η Θέτις
χάρηκε πολύ, γιατί τα λόγια
του Απόλλωνος που γνώριζε από προφητείες
την φάνηκαν εγγύησις για το παιδί της.

Κι όταν μεγάλωνεν ο Αχιλλεύς, και ήταν
της Θεσσαλίας έπαινος η εμορφιά του,
η Θέτις του θεού τα λόγια ενθυμούνταν.
Αλλά μια μέρα ήλθαν γέροι με ειδήσεις,
κ' είπαν τον σκοτωμό του Αχιλλέως στην Τροία.
Κ' η Θέτις ξέσχιζε τα πορφυρά της ρούχα,
κ' έβγαζεν από πάνω της και ξεπετούσε
στο χώμα τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια.
Και μες στον οδυρμό της τα παληά θυμήθη·
και ρώτησε τι έκαμνε ο σοφός Απόλλων,
που γύριζεν ο ποιητής που στα τραπέζια
έξοχα ομιλεί, που γύριζε ο προφήτης
όταν τον υιό της σκότωναν στα πρώτα νειάτα.
Κ' οι γέροι την απήντησαν πως ο Απόλλων
αυτός ο ίδιος εκατέβηκε στην Τροία,
και με τους Τρώας σκότωσε τον Αχιλλέα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

16 Μαρτίου 2008

Λογοτεχνική Εκδήλωση Από το Λογοτεχνικό Καφενείο

Την Τρίτη 18 Μαρτίου
Στις 8:00 μ.μ.
Στα πλαίσια της εβδομάδας ποίησης του βιβλιοπωλείου Πολύεδρο, Κανακάρη 147



Τα μέλη της Λογοτεχνικής Ομάδας Διαβάζουν ποίησή τους…
… και όχι μόνo

Μοναστηράκι

Στο παζάρι που με μισή καρδιά κατέβηκες
τον Σίλε είδες να φυλλομετρά βιβλία second hand
πόσα σου μείναν 70;για την ακρίβεια του λες 69
αστα βιβλία κ προχώρα
νομίσματα πιο κάτω κ παράσημα
τί να τα κάνεις
θάλασσα ζήτησες, πουλάνε;
χέρια ανοιχτά, πόδια γερά πουλάνε;
μόνο μπαμπούσκες σ όλα τα μεγέθη
ανόητη σε κύκλωσαν πριν καταλάβεις
πως κούφια σώματα δε πρέπει να πιστεύεις
στείλτες στο διάολο τώρα
κιτρινισμένα αρώματα σε κούτες ορθογώνιες
άσπρες γλαδιόλες κ απ τον κήπο γιασεμιά
κανείς λουλούδια μη σου φέρει
ύπουλη μνήμη της οσμής πώς θα τη διώξεις;
παπούτσια μαύρα για στιγμές επίσημες
εσύ τ αγόρασες, θυμάσαι;
-αν δε του κάνουνε μπορεί να τα αλλάξει-
ύστερα λέγαν τον υπεύθυνο να βρεις
να του ζητήσεις τί, από καιρό το γνώριζες
λυπάμαι ο Κύριος δε μένει πια εδώ
κι όσο σε γλείφει ένα τανγκό
τη βλέπεις;
μια γάτα άρρωστη ζυγιάζει το διχτάκι σου
την είδες;
φοβάμαι πια δε θα την αποφύγεις
κι αγοραστή κανένα δε θα βρεις
τέτοιο φορτίο να ζητά
κάνε μια στάση
κοίτα στα πόδια σου πόσα παιχνίδια
κ συ απ όλα εκείνο το τρενάκι διάλεξες
που ζαλισμένο αδιάκοπα γυρίζει
σε ταψί αλουμινίου

13 Μαρτίου 2008

XAIKOY XVI (κόκκινες σταγόνες)


Σταγόνες βροχής
σταλάζουν στη καρδιά μου
Σ αυτές πνίγηκα.

Στο καλό να πας
Να είσαι ευτυχισμένος
Σου ζωγράφισα.

Κόκκινες γίναν
Σαν έφυγες μακριά μου
Δε το πρόσεξες;

Καημός βαθύς
τα λευκά μου σεντόνια
μάτωσε ξανά

κλαίω που τώρα
τα μάτια σου δε βλέπω
πέρασ’ η ώρα

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΟΥΖΟ

Σήμερον εις βιβλιοπωλείον Πρωτοπορία οδού Γεροκωστοπούλου της ωραίας πόλης των Πατρών, εκδήλωσις θα λάβει χώρα για τον Ποιητήν Νίκο Καρούζο. Ώρα οχτώ και μισή. Θα προβληθεί documentary και θα πραγματοποιηθούν εισηγήσεις (Κώστας Κρεμμύδας-Ποιητής, εκδότης περιοδικού Μανδραγόρας/Ξένη Σκαρτσή-Ποιήτρια, Δρ Φιλολογίας/Βασίλης Λαδάς- Συγγραφέας/Δέσποινα Καρβέλα-Σκηνοθέτης).

Όσοι λάτρες της Ποίησης, προσέλθετε.

ΠΕΤΙΜΕΖΙ

Καλές διακοπές στην Γκουανταλαχάρα
Με άφθονο γάλα στη μαύρη μας καρδάρα
Μπόλικο ντέφι τους ρυθμούς μας για να παίζει
Και η αρκούδα να ρουφά το πετιμέζι

COPYRIGHT © CHURCHWARDEN

08 Μαρτίου 2008

Hafiz

Κοιτάξτε πάνω σε τι έπεσα σήμερα. Ψάχνοντας πληροφορίες για τον μυστικό Ιρανό ποιητή Χαφίζ, που έζησε πριν περίπου 700 χρόνια στο Σιράζ, ανακάλυψα αυτούς τους πλανόδιους πωλητές που κυκλοφορούν με το κιλό στους δρόμους του Σιράζ. Αυτοί λοιπόν οι πλανόδιοι πωλητές αντί να πουλάνε καλάμια, αναπτήρες, λέιζερ, ψαλίδια, πιστολάκια και κάθε λογής άχρηστα πράγματα που εμείς οι πολιτισμένοι τα αγοράζουμε αφειδώς, πουλάνε ποιήματα. Να εδώ παραδείγματος χάριν η νεαρή αυτή κοπέλα ζητάει από τον νεαρό ένα ποίημα. Η παράδοση λέει ότι αυτά τα ποιήματα βοηθούν στις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τα σοφά τους λόγια ή με τα λόγια τους της αγάπης. Η παράδοση λέει ότι πριν διαλέξεις το κατάλληλο ποίημα πρέπει να κάνεις μια μικρή δέηση στην ψυχή του ποιητή. Μερικές φορές ο πλανόδιος έχει μαζί του ένα πουλί που αυτό σου διαλέγει το ποιήμα που θα σε βγάλει από την δύσκολη θέση ή που θα φέρει πίσω την πληγωμένη σου αγάπη. Το συνταρακτικό για μένα είναι αυτή η εντελώς διαφορετική αντίληψη της ποίησης που έχουν αυτοί οι άνθρωποι. Η ποίηση είναι κάτι τόσο απλό, τόσο προσιτό, τόσο άμεσο όσο ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Και το γεγονός αυτό την κάνει ένα εξαιρετικά μαγικό καθημερινό γεγονός.



ΓΥΝΑΙΚΑ

Mέσα σου εκσπερματώνω και γεννιέμαι
Γυναίκα
Και δυο φορές μαθαίνω πώς
Να σ’ αγαπώ: μάνα κι ερωμένη

Τι σημαίνει να πάλλονται
Οι φωνητικές χορδές του αηδονιού
Δεν έχεις καταλάβει: ούτε γιατί
Η αψάδα στο λαιμό του κομμένου
Τριαντάφυλλου
Σου προσφέρει πορφυρή την αμαρτία του κόσμου
Ύδωρ ανθισμένο στους μηρούς σου
Ανάσα άνασσας λαβωματιάς

Δεν έχεις καταλάβει, όμως αντέχεις˙
Με την κοιλιά να σε βαραίνει
Τρέχεις στα χωράφια να στυλώσεις
Τα σπαρτά
Γυναίκα-είσαι η ελπίδα της καμένης σάρκας
Να λιώσει ένα ακόμη μέταλλο
Πάνω σε μια αξιοπρέπεια
Προτού χαράξει η μέρα που όλους θα μας
Καταπιεί

Γυναίκα, δεν έχεις καταλάβει-δεν πειράζει
Είμαι εδώ απ’ τα πόδια σου να εξηγώ
Ποιον διάλεξε η Φύση στη φουρτούνα
Ποιος με κρατά καθώς σκουντουφλώ
Και προσπαθώ αγόρι μικρό να περπατήσω
Εδώ που μ’ έφερες

Κι όπως μέσα στις τόσες απαιτήσεις μου
Κλαις και διαμαρτύρεσαι
Εγώ δε σε παρεξηγώ-τόσα μπορεί το φως
Και άλλα τόσα
-παύει η ομορφιά ποτέ της να εργάζεται;

Κι αν κάπου κάπου
Την πλάτη σου γυρνάς και με προδίδεις
Παίρνοντας πίσω βίαια
Όλες μου τις αισθήσεις απ’ τη σάρκα μου
Όπως μόνο η σάρκα μου μπορεί
Εγώ πάλι ανάπηρος στο ποίημα ανεβαίνω
Και κλείνω με τους ίδιους στίχους
Τα ίδια πνιγμένα δάκρυα στα μάτια

Μέσα σου εκσπερματώνω και γεννιέμαι
Γυναίκα
Κι απ’ τα χείλη σου περιμένω το Θεό:
Μάνα κι ερωμένη της ζωής μου
Πλανεύτρα της βαρύτερής μου ήττας
Ουσία του ευάλωτου αγγίγματος

Παλαίστρα της τρανότερης αγάπης μου

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)